Παιδικές αναμνήσεις!!

 

 

 

Καλημέρα σας παιδιά!!

 

Κάθε πρωί μια αγαπημένη θεία μας κρατούσε συντροφιά στα χρόνια της ξεγνοιασιάς.

 

Η Αντιγόνη Μεταξά (1905-16 Οκτωβρίου 1971) ήταν συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, καθώς και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, που έμεινε γνωστή ως η "Θεία Λένα".

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του εκπαιδευτικού Γεωργίου Μεταξά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ΄ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.
Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο "Η ώρα του παιδιού" χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Θεία Λένα", το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

 

 

 

Μια ήρεμη γλυκιά φωνή που όλα τα παιδιά της γενιάς μου περιμέναμε να μας ταξιδέψει σε κόσμους

 

μαγικούς και παραμυθένιους όπως εκείνη ήξερε.

 

Η θεία Λένα ήταν η θεία όλης της Ελλάδας. Με εργαλείο την αγάπη για τα παιδιά, την φαντασία και την συνέπεια σε αυτό που ήξερε καλά να κάνει μας έστελνε ταξίδια στη χώρα της φαντασίας.

 

 

 

 

Η θεία Λένα τραγουδούσε, περνούσε μηνύματα αγάπης για τη ζωή, άνοιγε τους δρόμους της φαντασίας.

 

 

 

 

Υπέροχα πρωϊνά ξυπνήματα!!

Υπέροχα χρόνια!!

 

Ευχαριστούμε Θεία Λένα!!

Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας!!

 

@mare 2014

 





Ευχές στην άνοιξη!! Έρχεται!!

                                                                            Καλό Μήνα!!

Για να έρθει η άνοιξη χρειαζόμαστε:

 

Μια αμυγδαλιά!!

 

Χαρά στα πρόσωπά μας. Ένα χαμόγελο!!

Χρώματα κι αρώματα γύρω μας!!

 

Χαρταετούς!!

 

Μπαλόνια!!

 

Ελαφρό σώμα και αέρινη καρδιά!!

 

Κίνηση κι ενέργεια!!

Και το κυριότερο συστατικό της επιτυχίας του ερχομού της άνοιξης:

 

ΑΓΑΠΗ!!

Κι έτσι η άνοιξη έρχεται και χτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας!!

@mare 2014

το παράπονο μιας σφεντόνας!!

Έπαιρνες το ξύλο

με το σουγιαδάκι σου

το σκάλιζες

και

να μαι!!

Αποκτούσα από το τίποτα

ζωή!!

Οι αγώνες σου με τους άλλους

ήταν και δικοί μου αγώνες.

Χτυπούσες τα τενεκεδάκια

και χαιρόσουν

που ήσουν πάντα πρώτος

στο σημάδι

Ο στόχος σου ήταν να είσαι πάντα καλός!!

Πάντα πρώτος!!

Βοηθούσες και τους άλλους.

Εκείνους τους πιτσιρικάδες που δεν φτάναν

να ρίξουν τα κορόμηλα από το δέντρο της αλάνας.

Ήσουν ο Ήρωας τους!!

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή

και διαβάζεις.

Με θυμήθηκες

Αναμνήσεις...

Ο μικρός Ήρωας ξύπνησε.

Με βρήκες στο κουτί

με τους παιδικούς θησαυρούς.

Δεν έχεις πια "τενεκεδάκια"

να στοχεύσεις.

Η αλάνα έγινε πολυκατοικία.

Οι πιτσιρικάδες πια σε βλέπουν πολύ μεγάλο

και οι στόχοι τους είναι ηλεκτρονικοί.

Δεν με χρειάζονται πια.

Πατούν ένα κουμπί και κατεβάζουν ότι θέλουν.

ΕΣΥ?

................................................

Δεν έχεις κάτι να παλέψεις....

Δεν διεκδικείς............

Έχασες το στόχο........

Έχασες το μικρό Ήρωα??

Φεβρουάριος!! ένας παράξενος...μήνας!!

Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος προέρχεται από το ρήμα «εξαγνίζω» (februum) λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού (Februa ή Februatio) που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. Στην Ελλάδα έχει πάρει και διάφορες άλλες ονομασίες σχετικές με τη μικρή του διάρκεια: Μικρός, Κουτσός, Φλιάρης και Γκουζούκης. Το Φλεβάρης προέρχεται από τις «φλέβες», δηλαδή τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν στη διάρκειά του από τις πολλές βροχές, ενώ η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα του έδωσε και το όνομα «Αϊ-Τρύφωνας».

Η προσθήκη μιας επί πλέον ημέρας των δίσεκτων ετών ξεκίνησε το 44 π.Χ. όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια. Ο Σωσιγένης, βασισμένος στους υπολογισμούς του πατέρα της αστρονομίας Ίππαρχου (ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες), θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία ημέρα, μετά την «έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει «δίσεκτο».

Η παρανόηση του λαού ότι τα δίσεκτα έτη είναι «γρουσούζικα» («κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι» όπως λέει το δημοτικό τραγούδι) ίσως να προέρχεται από τη λανθασμένη αντίληψη της ετυμολογίας και της ορθογραφίας του πρώτου συνθετικού της λέξης «δίσεκτο». Δηλαδή αντί του σωστού «δις» (που σημαίνει δύο φορές) να εννοείται λανθασμένα το αχώριστο προθεματικό μόριο «δυς» που έχει την έννοια της δυστυχίας, «της δυσκολίας, της κακής καταστάσεως ή του απευκταίου αποτελέσματος». Αρχικά, πάντως, ο Φεβρουάριος είχε 29 ημέρες στα κοινά και 30 ημέρες στα δίσεκτα έτη, το 4 π.Χ. όμως ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος που αφαίρεσε μία ημέρα, την οποία πρόσθεσε στο μήνα Αύγουστο που έφερε το όνομά του.


(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1)

Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.


Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
 Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ’ ανθίσει.


Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

Παπαντή καλοβρεμμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.

Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.

Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,


Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.

Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.

Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ’ αντί.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει


μ’ αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει

Το κόλπο της μαγειρικής!

Θέλεις να κάνεις πίττα

Να γίνει νόστιμη πολύ

Να γεμίσουνε τα σπίτια

Και να φάνε οι πολλοί?

Εύκολο είναι φίλοι μου

Πάρτε μολύβι και χαρτί

Να γράψετε τη συνταγή

 

Φέρε τη χύτρα τη βαθειά

Και βάλε της τα υλικά:

 

Λίγο αλεύρι από αυτό

που δούλεψε όλο το χωριό

Νεράκι από τον ποταμό

που τον κρατήσαν καθαρό

Αλάτι από θάλασσα και ήλιο στεγνωμένο

Αυγά από την στρουμπουλή

την άσπρη κόττα την καλή

 

Και γάλα από την αγελάδα

που βόσκει χόρτα στη λιακάδα.

Βούτυρο που ΄ναι χτυπητό

Άσπρο, αφράτο, μυριστό

Τυρί από κατσίκα

που δάγκωσε τα σύκα

Φαίνεται λίγο δύσκολο?

Τι είναι που το κάνει?

Δεν έχεις καθαρό νερό?

Δεν δούλεψε όλο το χωριό?

Το αλάτι είναι χημικό?

Το γάλα μοιάζει πιο τρελό κι απ΄την τρελή αγελάδα?

Το γάλα έχει Έψιλον

Και το τυρί ποιος ξέρει?

Τι να σου κάνω φίλε μου?

Που να σου πω

Το τελευταίο συστατικό της συνταγής ετούτης

Η Αγάπη και το νοιάξιμο

Αν μέσα της δεν πέσουν τότε

Πικρό είναι το φαί

και λιγοστό για όλους.

 

Γειά σου μπαμπάκο!! Γειά σου οικογένεια!!Ώπα!!

Όταν ήμουν μικρή γοργόνα, δεν μπορούσα να φάω, αν δεν μου έλεγαν ιστορίες.
Εκείνες που ξεχώριζα και που με έκαναν ευτυχισμένη, ήταν με ήρωα τον Καραγκιόζη.
Πολύ τον πήγαινα τον τύπο.
Λένε ότι ταυτίζεται με τον Έλληνα.Εγώ πάλι πιστεύω ότι ταυτίζεται με τον απλό άνθρωπο.
Του βγάζει τον αληθινό εαυτό και την πραγματική του σκέψη.

Καλός σύντροφος στις παιδικές αναμνήσεις μου.
Καλός σύντροφος στα καλά και κυρίως στα δύσκολα.


Διαβάστε τον.
Ακούστε τον.
Παρατηρήστε τον.
Κι ίσως σε αυτό που μας απασχολεί όλους, ο φίλος μας παραδοσιακός και εντελώς σύγχρονος, μας δώσει ένα μικρό παραθυράκι ελπίδας.

Θέατρο Σκιών (Παραδοσιακό - Ταταύλα Μικράς Ασίας)

Σεπτέμβριος!!!

Καλώς τον !!Καλό φθινόπωρο!!

Για μια φέτα καρπούζι …..

Το καλοκαίρι το περιμέναμε πως και τι για να γευτούμε διαφορετικά πράγματα με διαφορετικούς τρόπους.




Το καρπούζι.

 Να κάνει «κρακ» όταν το ανοίγεις και να σε πιάνει μια ακατάσχετη επιθυμία να μην τελειώσει ποτέ…..


Η κόκκινη σάρκα που γέμιζε το στόμα αρώματα….


Και που πάντα συνδυαζόταν με το σκαλάκι στο σπίτι της γιαγιάς ή στο σοκάκι στο νησί ή στην παραλία κάτω από το αλμυρίκι….

Το καρπούζι βέβαια τώρα μπορεί να σου βγει και κολοκύθι ……, στην καλύτερη των περιπτώσεων.


Μπορεί να κάνει «κρακ» ακόμα όταν το ανοίγεις αλλά δεν ξέρεις και τι θα βρεις μέσα…


Το άρωμά του είναι ελαφρώς απροσδιόριστο….

Ε! πως κοπέλα μου από το μποστάνι είναι…


Ποιο μποστάνι, ρε μπάρμπα…


Που η ορμόνη…. με χαιρετάει από το χιλιόμετρο.

 Το χρωματάκι του είναι από χλωμό έως κατάχλομο…


Και δεν με πείθει καθόλου να μην τελειώσει ποτέ….


Άσε που δεν έχω πια πρόχειρο το σκαλάκι της γιαγιάς….να το απολαύσω…

 Όσο για το σοκάκι στο νησί έχουν περάσει τόσοι ,ο ένας πάνω στον άλλον, που να καθίσεις με την φέτα το καρπούζι να απολαύσεις…

 Στην παραλία?


Πλάκα κάνετε….


Πρώτον αν καθίσεις ντάλα ήλιο στην ξαπλώστρα το λιγότερο που θα πάθεις είναι μια ωραιότατη ηλίαση.


Ε! κανένα σμήνος μελισσούλες θα σε κυνηγούν….


Δεύτερον που να βρεις αλμυρίκι….θα αστειεύεσαι φυσικά….

Σπάνιο είδος…όπως η caretta – caretta έτσι ακριβώς


Κι αν το βρεις θα είναι και άλλοι εκατό να το διεκδικούν.


Άστο κάτω αυτό είναι δικό μου….


Γιατί ρε φίλε από τον κήπο σου το΄ φερες


Οπότε όλοι γιούρια από κάτω…

 Τρίτον και καλύτερον πια στις παραλίες που πας καλή μου με το καρπούζι σου….Πάρε καπελάκι…Τσαντάκι με τα τριάντα αντηλιακά…Πετσετούλα “I love summer” …Φραπεδάκι από τον κύριο που θα σου γίνει ταγάρι…. για να πληρώσεις την ξαπλώστρα…. Ε! όχι μαντάμ με το καρπούζι σου να μου χαλάς τη μόστρα της παραλίας μου….

Γιατί έτσι έχει καταντήσει το πράγμα οι παραλίες τους και τα καρπούζια μας δεν ταιριάζουν….



Οπότε δύο πράγματα μπορεί να συμβούν ( και όχι μόνο…)


Ή να μην ξαναφάω το καρπουζάκι μου όπου να΄ναι αλλά κρυφά και με προφυλάξεις…μην με καταδώσουν….


Ή να το φάω όπου θέλω και να φτύσω τα κουκούτσια κι όποιον πετύχω….(που δεν μου το επιτρέπει η ευγενική μου καταγωγή….η τεράστια μόρφωση μου…το πιάνο…τα γαλλικά…κλπ)

οι γυαλένιες

Η γοργόνα mare mare διάβαζε στο Ημερολόγιο της γιαγιάς της για τα παιχνίδια που έπαιζαν στη δική της ηλικία.

Περίεργο!! Με πόσο απλά πράγματα χαίρονταν τα παιδιά.

Μικρά στρογγυλά χρωματιστά όνειρα.

Κυλούσαν στο πλακόστρωτο και σε παρέσυραν σε κόσμους μαγικούς.

Έβαζαν στο παιχνίδι τη Φαντασία : πώς να παίζεις!!

Ερχόταν κι η Δημιουργικότητα παρέα: εναλλακτικά σενάρια!!

Ο Ανταγωνισμός δεν μπορούσε να λείψει: κοίτα πόσες έχω στο σακούλι μου.

Η Διαφορά των φύλων: άλλες τα αγόρια κι άλλες τα κορίτσια – άλλη χρήση.

Η Ευγενική  Άμυλα :θα κερδίσει ο καλύτερος.

Ο Εγωισμός: εγώ θα είμαι ο καλύτερος.

Η Συντροφικότητα: για να νικήσω και να είμαι ο καλύτερος έχω ανάγκη φίλους.

Η Φιλία: χρόνια μετά θυμόμαστε τη λάμψη των ματιών που τώρα μπορεί να έχουν θολώσει λιγάκι από το χρόνο, από το κλάμα από τη μοναξιά

Η Χαρά, η Εκτόνωση, η Ενέργεια παρεούλα τρελή: γυρίζαμε στο σπίτι γεμάτοι, ευτυχισμένοι.

Τώρα φαίνονται παλιά και «φτωχά» τα πολύτιμα μπαλάκια που κυλούν και σε γεμίζουν χαρά.

Τώρα φαίνονται πιο εύκολα μέσα από ένα κουτί σε ένα δωμάτιο.

Όμως όλη αυτή η παρέα, οι "υπέροχοι προσκεκλημένοι "λείπουν.

Ένας ένας αποχωρεί διακριτικά και μένεις μόνος….

Μόνος και «φτωχός» σε συναισθήματα,όπως το άδειο σακούλι όταν οι γυαλένιες κυλούσαν στο πλακόστρωτο.

Θες να΄σαι το άδειο σακούλι ή η υπέροχη μαγική γυαλένια…

Εσύ αποφασίζεις!!

τζιτζιλόνι --> μπίλια --> γκαζά --> γαλατάς

Τα τζιτζιλόνια -άλλως και τζιτιζιλονάκια- ήταν πολύ μικρά για να' χουν πρακτική αξία στο παιχνίδι - τι βάρος είχαν και τι να χτυπήσεις μ' αυτά και να πάει έστω και μια πιθαμή παραπέρα; Αλλά ήταν πολύ όμορφα, συχνά με φωτεινά νερά μονόχρωμα μέσα στο γυαλί. Είχαν και συναισθηματική αξία και γιατί συνήθως είχαμε λιγότερα από δαύτα και διότι η άγραφη σύμβαση ήταν ότι τα τζιτζιλόνια τα έδινες τελευταία σ' αυτόν που κέρδιζε - έπρεπε, δηλαδή, να' χεις χάσει σχεδόν όλους τους άλλους βόλους σου για να σου πάρουν και τα τζιτζιλονάκια.

Γεύσεις από τα παλιά

Όταν ήμουν μικρή, η χαρά του καλοκαιριού ήταν μια μεγάλη βόλτα στην πλατεία.

Πηγαίναμε από την μία φορά  της κι ύστερα από την αντίθετη για να χαιρετήσουμε όσους γνώριμους  είχαν την ίδια ιδέα της βόλτας.

Και στο τέλος καθόμαστε στο Ζαχαροπλαστείο παίρνοντας ένα τεράστιο ποτήρι κρύο νερό με το κουταλάκι ξέχειλο στη βανίλια.

«Υποβρύχιο»

Μια μαγική γεύση που έρεε βελούδινη στο στόμα και γέμιζε την καρδιά χαρά

Διαγωνιζόμαστε ποιος θα τη φάει πιο αργά…

Να κρατήσει η απόλαυση και να κερδίσει το στοίχημα…

Δεν βιαζόμαστε…

Απολαμβάναμε….

Ο χρόνος είχε σταματήσει….

                                                                      

Το γλυκό της Μαστίχας

Η ζάχαρη έφερε μαζί της από την Ανατολή που μας ήρθε και τα μυστικά της.
Οι Περσικές και Αραβικές συνταγές ανεμείχθηκαν με τις δικές μας, σ' ένα πολύ ευχάριστο γευστικό αποτέλεσμα.
Η Χιώτικη μαστίχα, παγκόσμια αποκλειστικότητα του νησιού, μαζί με τη ζάχαρη δημιούργησε το γλυκό του κουταλιού Μαστίχα, μια διαφορετική και αρωματική μορφή βανίλιας, το γνωστό "υποβρύχιο".

Η μαστίχα αυτή, από τον περασμένο αιώνα διαδόθηκε ως γλυκό υποδοχής στα μεγαλοαστικά σπίτια της Ελληνικής διασποράς και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, όπου με το όνομα "Άσπρο Γλυκό" συνεχίζει και σήμερα να είναι το επίσημο γλυκό του Πατριαρχείου.