Η συνέχεια… « στην Ονειροχώρα!!»

Όταν έφτασα στην Ονειροχώρα ήταν μια ήρεμη και ηλιόλουστη μέρα.



Απαλά συννεφάκια ταξίδευαν στον ουρανό και με κοιτούσαν περίεργα πως βρέθηκα η γοργόνα εκεί.


Παντού υπήρχε μια ησυχία άλλο πράγμα.


Στην αρχή πίστεψα πως έφτασα σε λάθος ώρα και οι κάτοικοι είχαν εξαφανιστεί για κάποιο λόγο που ο τουριστικός μου οδηγός δεν τον έλεγε.

Έκανα λάθος όμως γιατί σε λίγο διαπίστωσα ότι στην μεγάλη πλατεία υπήρχε πολύς κόσμος.


Δεν υπήρχε όμως φασαρία κι όλοι φαίνονταν ήρεμοι και γελαστοί.


Περίεργο, σκέφτηκα, πως γίνεται να είναι τόσοι πολλοί και να μην ακούγονται. Πρέπει να ρωτήσω.

Στο παγκάκι καθόταν ένας παππούς με το εγγονάκι του.


Πήγα κοντά και τον ρώτησα:


«Γεια σου παππού!! να σε ρωτήσω κάτι.»


Δεν μου απάντησε αλλά εξακολουθούσε να μου χαμογελάει.


«Παππού, μ΄ ακούς?»Κουφός θα είναι ο καημένος.


«Ε!! Εδώ είμαι η mare!ήρθα από την Ωκεανούπολη»


Καμία απάντηση.

Τι γίνεται εδώ πέρα? Μίλησα στον μικρούλη.


«Γεια σου αγοράκι, γιατί δεν μου μιλάει κανείς?»


Καλά σκέφτηκα αυτή στην πλατεία είναι χαλαροί, ας ρωτήσω τον περιπτερά. Κι εκείνος όμως τα ίδια.


Τον αστυνόμο που στο κάτω κάτω προστατεύει την πόλη.


Τα ίδια.


Δεν είναι κατάσταση αυτή….


Κάτι πρέπει να κάνω.
 

Περπάτησα πιο κάτω στα δρομάκια της Ονειροχώρας και όλοι ήταν το ίδιο χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι αλλά δεν μου απαντούσε κανείς.


Βαρέθηκα, πείνασα και κάθισα σε ένα μαγαζάκι να φάω κάτι.Ο ταβερνιάρης ήρθε χαρωπός και μου έδωσε τον κατάλογο.

Σε λίγο ρώτησε: «τι θα πάρετε?»


Όπα ! να και κάποιος που μιλάει….


«Θα σου πω τι θέλω αν μου απαντήσεις πρώτα σε μια απορία μου.Κάθησε να σε ρωτήσω»


Ο καλοκάγαθος ταβερνιάρης κάθισε και περίμενε την απορία μου.


«Τι γίνεται σε αυτή την πόλη.Οι άνθρωποι γελάνε, περπατάνε και δεν απαντάνε…»


«Χα!χα!», γέλασε «και βέβαια!!»


«Τι και είναι φυσιολογικό?»

«Απολύτως! Καλωσόρισες στην Ονειροχώρα!!»


Εδώ οι άνθρωποι ζουν και ονειρεύονται.


Πως? Με ανοιχτά τα μάτια?


«Καλή μου γοργόνα!! Τα καλύτερα όνειρα τα κάνει κανείς με ανοιχτά τα μάτια»


Δοκίμασε!!

 Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω ξανακάνει.


Ξεκουράστηκα λίγο, έφαγα και ξεκίνησα να περπατώ.

Προσπάθησα να ονειρεύομαι κιόλας αλλά έσπρωξα καναδυό παιδάκια και έπεσα και σε μια λακκούβα.


Οι άνθρωποι με κοιτούσαν χαμογελούσαν και μου είπαν:

Δοκίμασε!!


Θέλει εξάσκηση!!


Αν το πετύχεις όμως θα δεις έναν κόσμο με άλλα μάτια!!


Με ανοιχτά τα μάτια σου!!


Με ανοιχτά μάτια, ονειρέψου!!

Ήρθα...!! Είδα...!! Και....

Με ένα καραβάκι  χωρίς πανί

χωρίς κουπί

χωρίς ζωή

ήρθα

Η γέννηση μου ασήμαντο γεγονός

μες στο πλήθος

που φώναζε αγριεμένο.

Γυμνό κορμί

Ψυχή αγνή

Φύλλο ταξιδεμένο

σε καθαρό νεράκι της βροχής

σε άκρη ποταμού

στη μέση του πελάγους

η καρδιά μου

φλέγεται

Κι ως κάθε ξημέρωμα σηκώνομαι

από τα βάθη του ωκεανού

υψώνω το κορμί

κι ανεβάζω την ψυχή

πέρα από τα κύματα

στην άκρια των πελάγων

Ήρθα..!!

Είδα...!!

Και πιάστηκα από τις νότες της ζωής

για να περάσω

πέρα από την καθημερινότητα

πέρα από τον μαύρο ορίζοντα

Ψηλά στους αιθέρες....

Λίγη αστερόσκονη για δύσκολους καιρούς!!

Επειδή τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ!!

Ψηλά!! Όσο η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας….

Και το έλεγα εγώ «Που πας Γοργόνα πράγμα…?»



Κι εκεί που ο φόβος του αγνώστου από τα βάθη της Ωκεανούπολης να βρεθώ στα Ψηλά βελόνιαζε την θαλασσινή ψυχή μου, το κίνητρο να συναντηθώ με μαγικές ψυχές ελεύθερες ήταν μεγαλύτερο.

Ο δρόμος μακρύς και το ταξίδι ξαφνικά με παρασύρει σε σκέψεις…..


Ο χάρτης δείχνει το μονοπάτι που το ακολουθώ ως εκεί που χάνεται γιατί μετά έρχεται η ένωση!!

 

Ψηλά!!

Βουνά. Δρομάκια της δροσιάς. Αεράκι της λευτεριάς.

Κι εκεί στο ξάγναντο, η Σαμαρίνα.

 

Μια αγκαλιά απλωμένη που περιμένει να την δεχτείς για να σε δεχτεί και να σου κλέψει την καρδιά.


Την καρδιά μου την έφερα δώρο και δεν με νοιάζει να τη δώσω σε σας!!

Γιατί το κορμί μου γέμισε από τις δικές σας καρδιές και δονείται με νοιάξιμο, αγάπη, αρμονία.


Με συνταξιδιώτες έναν Καπετάνιο του Βουνού και του Κάμπου, υπομονετικό και απλόχερο στις προτιμήσεις μιας γκρινιάρας «ψαροουρίτσας που θέλει το κατάβρεγμά …της για να ζήσει».

 Μια καρδιά χρυσαφένια, φωτεινή που πάντα ο γλυκός θετικός λόγος της βοηθάει στα δύσκολα, η Γιώτα – Vereniki.

 

Κι ο Ευγενικός Άρχοντας μου, ο Βαγγέλης Επίκουρος με τον υπέροχο Πρίγκιπα Αλέξανδρο μας άνοιξε το χορό της σμίξης.

 

Με χαρά αγκάλιασα το Νονό – Δημήτρη (που δεν έχω λόγια μόνο χρώματα και συναισθήματα)

με τη Υπέροχη Γλυκιά του Νεραϊδούλα- Βάσω (δεν είναι τίποτα τυχαίο…) και τον μικρό τους Καλλιτέχνη Γιάννη.

Και μαζί νέοι υπέροχοι φίλοι.

 Ο Κλήμης με το χάρισμα της σοβαρότητας και της χαράς.

 Μαζί με την Καίτη ευγενική και καλοσυνάτη αρχόντισσα.
 Υπέροχα συνδυασμένοι.

 

Ο Θοδωρής ο Καλόκαρδος Λεβέντης Γίγαντας άφησε το όνομά του γραμμένο στα στενά της Σαμαρίνας, στο πρωτάθλημα, στο χορό. Ένωσε τη νύχτα με τη μέρα.

 Η Νανά και η Ελπίδα, οι όμορφες Μοίρες μου που με βοηθήσαν στη «γέννησή» μου (κι αν δεν θυμάστε διαβάστε και καμιά παλιά ανάρτηση μου…) πάντα με χαμόγελο και ζεστή ματιά στα εύκολα και στα δύσκολα.

 

Και μετά εκείνος που με τίποτα δεν θα μπορούσε να λείπει είναι Ο άρχοντας της Σαμαρίνας –Γιάννης, αεικίνητος Αρμάνος γιατί θέλει και μια λεβεντιά να ανεβείς την ανηφόρα.

 Και φυσικά όταν ήρθε και η Μαρμελαδίτσα μου – Πέλλα με την «κούκλα» της και την σύντροφο Κώστα έδεσε η «Μαρμελάδα» εντελώς και κόλλησαν οι ψυχές.

 

Και το αεράκι δροσερό καθάρισε το μυαλό και την ψυχή από τα «σκουπίδια» μας, κι έδωσε ελευθερία στην καρδιά και λάμψη στη ματιά μας.

 Τα αστέρια γείραν με φροντίδα να μας σκεπάσουν και το φεγγάρι διακριτικό ανάτειλε πίσω από το βουνό για να μας συντροφεύει ως το πρωί.

 

Τρεις μέρες κι ήταν τρεις ζωές να πέρασαν κι ο χρόνος χάνεται στο γλυκό χρώμα του ουρανού το ξημέρωμα.



Οι 7 βρύσες καθάρισαν τη «σκονισμένη» καρδιά μου κι αν η ουρά μου κόλλησε… στο ανέβασμα, η ψυχή μου είχε ήδη ανεβεί.

Ανέβηκε ψηλά κι αγνάντεψε όλους τους φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν κι όμως ήταν εκεί, Ανάμεσά μας κι η ενέργειά τους μέσα βαθειά μας.






Την καρδιά μου την πήρατε ,μα έχω τις καρδιές σας μαζί μου!!

 Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!

 Ψηλά ! Χαμηλά!!


Βουνό ή Θάλασσα!!


Δεν έχει καμία σημασία!!






Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!

Ο ταξιδιώτης με την κόκκινη βαλίτσα

Ήρθε ο Αύγουστος!! Είναι η ώρα πια να την κατεβάσει από το πατάρι.



Είναι κόκκινη. Πάνω της έχει αυτοκόλλητες ταμπελίτσες από διάφορα μέρη.

Η κόκκινη είναι εκείνη που παίρνει συνήθως στα νησιά.


Του φτιάχνει το κέφι.


Άσε που χωράει τα απαραίτητα και δεν χρειάζεται να κουβαλάει στα σοκάκια.

Το βασικό πλεονέκτημα όταν την πήρε ήταν που μπορούσε να την γεμίζει με χάρτες κι αναμνήσεις.


Και το χρώμα που ερχόταν και έδενε με το γαλάζιο του ουρανού, το μπλε της θάλασσας και το άσπρο των σπιτιών.

 Το πρώτο της ταξίδι ήταν σε ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου.


Περπάτησε μαζί της στα σοκάκια μέχρι να βρει το δωματιάκι που έβλεπε στη θάλασσα.

Φεύγοντας είχε γεμίσει με Κοχύλια κι όνειρα που κρατούσαν την μυρωδιά της θάλασσας όλο το χειμώνα.

Έπειτα γέμιζε με χαρές από τις φωτογραφίες με τοπία και ανθρώπους.


Όσο τα αυτοκόλλητα πάνω της αυξάνονταν τόσο ο χάρτης γινόταν γνώριμος και τα νησάκια δικά του.

Οι άνθρωποι σε κάθε τόπο του δείχναν την φιλοξενία τους με ένα κέρασμα τοπικό και οι φίλοι του ταξιδιού αυξάνονταν.


Οι κάρτες στις γιορτές πολλαπλασιάζονταν και οι φωνές από όλο το Αιγαίο αντάμωναν σε κάθε ευκαιρία.

Ανοίγει τη βαλίτσα κι ακούει τους ήχους από το πανηγύρι με βιολιά, λαγούτα και λύρες.

 Μυρίζει το ούζο με το λιαστό χταποδάκι.

Το καφεδάκι στην πλατεία του χωριού με το γλυκό του κουταλιού.

Ο ήχος της θάλασσας που σπάει στο βράχο.

Κι το μελτέμι που σου παίρνει τα μυαλά και την πετσέτα από τα βότσαλα.


Που θα πάει φέτος?


Έχει σημασία?


Η κόκκινη βαλίτσα πάντα οδηγεί τα βήματα του.

Είναι σίγουρο πως κάπου εκεί στην κουκίδα του χάρτη θα βρει πάλι αυτό που ονειρεύεται όλο το χρόνο.


Την ελευθερία και την ανεμελιά που δεν είχε.

Αυτή κουβαλάει υπομονετικά η κόκκινη βαλίτσα το καλοκαίρι.


Και για να το κάνει περιμένει υπομονετικά να βγει από το σκοτεινό πατάρι στο φως του καλοκαιριού.

Κι αν δεν γεμίσει και μια χρονιά δεν την πειράζει…θα βρει τρόπο να πει τόσες ιστορίες όσες κι οι σβησμένες κουκιδίτσες του χάρτη….


Υπάρχουν άλλωστε τόσες που περιμένουν να ταξιδευτούν και να σβηστούν…..