Η Παραμυθού που έχασε την έμπνευση....

 

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή......

Και......

Μετά τι να έγινε?

 

Έλα Παραμυθού μου!! Μετά....Μετά....

Μες τα μάτια με κοιτούν να τους πω το "μετά..." αλλά εγώ δεν θυμάμαι τίποτα...

 

Τι να έγινε?

Κόλλησε το μυαλό μου.

 

Προσπαθώ να δω όμορφες εικόνες αλλά δεν βλέπω.

Προσπαθώ να ακούσω μουσικές αλλά δεν ακούω.

Προσπαθώ να δω χρώματα αλλά ένα ασπρόμαυρο τοπίο με κυνηγά.

 

 

Ας το πάρω από την αρχή. Να σκεφτώ πως το έκανα κάποτε.

 

Είχα έναν ήλιο. Ναι. Νάτος εκεί ψηλά. Χμ!! Έχω καιρό να τον κοιτάξω και μου θάμπωσε τα μάτια.

 

Είχα ένα φεγγάρι. Πόσο καιρό έχω να του μιλήσω και να ακούσω τον ασημένιο ήχο του στα φύλλα των δέντρων.

 

Ήταν ένας γαλάζιος ουρανός. Ναι μα τώρα λίγο μουντός φαντάζει και δεν βοηθάει την έμπνευση να έρθει....

Λες να χάθηκε στα μονοπάτια του δάσους. Μπα!! Έχω τόσο καιρό να πατήσω στα πεσμένα φύλλα. Να μυρίσω το βρεγμένο χώμα. Να πιάσω ένα μαγικό βελανίδι.

Τα λουλουδάκια του αγρού δεν μου μιλούν πια γιατί έχω καιρό να τα επισκεφτώ.

 

 

Μα να που αν κλείσω τα μάτια θα αφήσω την ασχήμια που με περιβάλλει.

Ας κλείσω την πόρτα στο άγχος, την ρουτίνα, το καθημερινό τρέξιμο χωρίς λόγο.

Ποια πόρτα όμως?

Τα βλέφαρα μου!!

Και βέβαια!! Να το λοιπόν!! Κλείσε τα βλέφαρα και ψάξε την έμπνευση!!

 

Να κάτι ακούω να έρχεται!! Ένα ποδήλατο που κουδουνίζει στην κατηφόρα!!

Και παιδιά !! Τρέχουν με φόρα να προλάβουν τη ζωή!!

 

Κοιτούν τον ήλιο στα μάτια και δεν θαμπώνονται.

Κοιτούν τον ουρανό και γελούν!! Πετούν ψηλά τον χαρταετό τους και κάνουν ευχές!!

 

Και ναι λοιπόν!! Κρατούν από το χέρι την έμπνευση!!

 

Να την η πονηρή εκεί πήγε και κρύφτηκε μέσα στην παρέα των παιδιών.

 

 

Έλα εδώ μαζί μου!!

Που?

Στη χώρα της φαντασίας!! Στη χώρα των παραμυθιών!!

Χωρίς εσένα είμαι μια Παραμυθού χωρίς έμπνευση!!

Δεν είσαι αφού με βρήκες.

Κλείσε και πάλι τα βλέφαρά σου και μπες στη χώρα των παιδιών.

Στη χώρα των χρωμάτων.

Δεν μου αρέσουν τα ασπρόμαυρα χρώματα, η ρουτίνα, το σκυφτό κεφάλι στην άσφαλτο.

Κοίτα ψηλά!! Φαντάσου!! Δημιούργησε!! Και πάντα θα είμαι εκεί!!

 

@ mare 2013

Το κοριτσάκι που έλεγε πάντα «ΝΑΙ»

Το κοριτσάκι που έλεγε πάντα ΝΑΙ ζούσε στην Ωκεανούπολη από τη γέννησή της.

Ήταν ένα χαριτωμένο μωρό. Γελούσε κι αγκάλιαζε όλο τον κόσμο.

Όταν έφτασε η ώρα να μιλήσει η πρώτη του λέξη ήταν ΝΑΙ.

Η λέξη αυτή την ακολούθησε και στα πρώτα της βήματα.

Περπατούσε κι όταν την καλούσαν έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Μεγάλωσε και στο σχολείο πια οι συμμαθητές της, της ζητούσαν κάτι κι αυτή έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Περνώντας τα χρόνια το κοριτσάκι έγινε πολύ αγαπητό σε όλους.

Άλλωστε ότι κι αν της ζητούσαν έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Όλοι πια θεωρούσαν δεδομένο.

Άρχισαν λοιπόν και ζητούσαν όλο και περισσότερα.

Το κοριτσάκι μας ποτέ δεν αρνήθηκε.

Βοηθούσε συνεχώς τους άλλους.

Πήγαινε όπου της ζητούσαν.

Κι έκανε ότι ήθελαν.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσε και το κοριτσάκι μας.

Κι όπως σε όλο τον κόσμο της έτυχαν καλά αλλά και δύσκολα πράγματα.

Πίστευε πάντα πως όλοι αυτοί που στάθηκε δίπλα τους ήταν εκεί.

Δεν ήταν όμως η αλήθεια.

Πολλοί δεν χάρηκαν τις χαρές της και ακόμα περισσότεροι δεν στάθηκαν στις λύπες της.

Εκείνη πάντα έλεγε ΝΑΙ.

Μέσα της όμως κάτι της έλεγε ότι έπρεπε να κάνει και κάτι για τον εαυτό της.

Το αποφάσισε λοιπόν και το ξεκίνησε.

Δεν μπορούσε πια να είναι δίπλα σε όλο αυτόν τον κόσμο που ως τώρα έλεγε ΝΑΙ.

Κι έτσι μια μέρα για πρώτη φορά στη ζωή της είπε το πρώτο ΟΧΙ.

Ο κόσμος έμεινε άφωνος.

Δεν πίστευαν στα αυτιά τους και στα μάτια τους.

Πως είναι δυνατόν….

Άρχισαν σιγά - σιγά να απομακρύνονται από δίπλα της.

Ένοιωθε μόνη.

Δεν υπήρχαν και πολλοί πια να μοιραστεί τις σκέψεις της.

Μήπως κατά βάθος δεν υπήρχε κανένας.

Τα έλεγε φωναχτά στον εαυτό της για να παρηγορείται.

Σκεφτόταν μήπως πριν ήταν καλύτερα που έλεγε συνέχεια ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ της άλλαξε τη ζωή.

Μήπως όμως βρήκε μια καινούργια?

Δεν το ήξερε κι ίσως δεν θα το μάθαινε ποτέ αν τυχαία στο δρόμο δεν συναντούσε ένα άλλο κοριτσάκι που ως δια μαγείας της θύμιζε τον εαυτό της μικρή.

Και τι περίεργο κι αυτή έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Άρα δεν ήταν μόνη….

Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της: να της πει να πάψει να λέει αυτή τη λέξη που ίσως να κάνει τη ζωή της μια μέρα άνω κάτω…

Πώς να της το πει?

Θα την πίστευε?

Πώς να της δείξει ένα μέλλον που δεν γνώριζε κι η ίδια….

Από την άλλη αν την άφηνε να το ανακαλύψει μόνη της πόσο θα πονούσε?

Τότε το κοριτσάκι που έλεγε ΝΑΙ την πήρε από το χέρι και της έδειξε ένα ηλιοβασίλεμα όλο χρώματα ζωηρά.

Αξίζει να λέμε ΝΑΙ σε κάποια πράγματα.

Ακόμα κι αν σε λίγο κάτι θα χαθεί και θα μας πονέσει πολύ.

Από το σκοτάδι αύριο θα γεννηθεί φως.

Κάτι καινούργιο.

Ένα ακόμα κοριτσάκι που λέει ΝΑΙ.

Καλώς ήρθες Οκτώμβρη!!

           

   

ΚΑΛΌ ΜΗΝΑ!!

Με ένα παραμυθάκι !!

Ξυπνήστε στην ονειροχώρα!!

Είναι υπέροχο να ξυπνάς Κυριακή

και να μην βρίσκεσαι στο κρεβατάκι σου

στο δωμάτιο σου, στη χώρα σου.

Εγώ σήμερα ξύπνησα στην Ονειροχώρα!!

Για όλα φταίει ένα κοριτσάκι.

Μέρες τώρα μου έλεγε:

"Mare, ξύπνησε κάπου αλλού"

Αλλού?

Που?

"Ξύπνησε στην ονειροχώρα"

Και νά΄ μαι!!

Να σας πάρω μαζί μου?

Δεν είναι κι άσχημη ιδέα να έχω λίγο παρέα.

Πριν από αυτό όμως, πρέπει να σκύψετε βαθειά μέσα σας

και να ρωτήστε

το παιδάκι που κρύβεται μέσα σας:

"Θέλεις να έρθεις στην Ονειροχώρα?"

Το δικό μου κοριτσάκι είναι βολικό!!

Όπου να σταθεί γελάει ή κλαίει αναλόγως.

Τρώει τα πάντα και

κοιμάται κι όπου νά΄ναι...

Για ρώτησε το δικό σου παιδάκι?

Έχει πολλά να σκεφτεί?....

Έτσι λένε όλα τα πεισματάρικα παιδάκια...

Δείξε του πόσο ωραίο είναι:

να τρως όποτε πεινάς,

να κοιμάσαι όποτε νυστάζεις,

να αγκαλιάζεις όταν σε αγκαλιάζουν,

να χαίρεσαι,

να λυπάσαι,

να ζεις!

Και τότε θα με ακολουθήσεις στην Ονειροχώρα

γιατί το ταξίδι αρχίζει τώρα....

(και συνεχίζεται......)

Η γέννηση

Η Ωκεανούπολη  ξύπνησε μέσα στα χρυσαφιά νερά!

Στο μικρό κάστρο υπήρχε μεγάλη γιορτή.

Η αγάπη και η χαρά ήρθαν ξανά, όταν εκείνο το χρυσαφί πρωινό γεννήθηκε ένα μικρό γοργονόπαιδο.

Το κοριτσάκι γελούσε στον κόσμο του νερού κι έδινε μια νότα αισιοδοξίας σε όλους.

Ήρθαν όλοι να το δουν και να το φιλέψουν για μια ζωή καινούργια και καλή.

Ήρθε ο Νονός με τα υπέροχα ασημένια μαλλιά και τα γαλάζια μάτια κι έδωσε το όνομα «γοργόνα».

Κρατούσε ένα μικρό σκαλιστό «κλειδί» για να ξεκλειδώνει η γοργονίτσα την πόρτα των ονείρων.

Ήρθε ο γελαστός Τζών με το γλυκό χαμόγελο και τη φωτιά στην καρδιά κι έφερε ένα βαζάκι γλυκό σαν μέλι, σαν μαγικό κάστανο, από τα πέρατα του ωκεανού, να χορτάσει την καρδιά της γλύκα κι αγάπη.

Ήρθε η μαγική Πεταλούδα, πετούσε πάνω από την κούνια κι ευχόταν με λόγια μελωδικά, γεμάτα χρώματα κι αρώματα.

Πέτρες πολύτιμες γεμάτες ενέργεια και δύναμη έπεφταν από την ψυχή της καθώς χόρευε απαλά και τα φτερά της αγκαλιά χωρούσαν όλο το σύμπαν.

Ήρθε σε λίγο ένας υπέροχος άρχοντας με δύσκολο όνομα ….αλλά μελωδική φωνή και τραγούδησε ένα τραγούδι για τη ζωή, την αρχή, το τέλος, τη συνέχεια …

Έβαλε στην κούνια μια λευκή γαρδένια και το δωμάτιο γέμισε αρώματα και χρώματα.

Ήρθαν τρεις κοπέλες με αραχνοΰφαντα φορέματα και χόρεψαν το χορό της χαράς.

Άφησαν δίπλα από την κούνια, ένα μολύβι να γράφει η γοργονίτσα τις σκέψεις της, ένα αστέρι να ονειρεύεται, κι ένα κρυστάλλινο υπέροχο ροδί ποτήρι να πίνει τη χαρά της ζωής.

Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Κάποιοι ψιθύρισαν «ο τρελός», μα αυτός τρελός δεν ήταν.

Δεν μίλησε και δεν άφησε τίποτα. Μόνο κοίταξε στα μάτια το μωρό και μες στη ψυχή του ρίζωσε μια ευχή «Ζήσε!! Μπορείς!!»

Η ξανθομαλλούσα νεράϊδα που τον συνόδευε χαμογέλασε γιατί ήξερε καλά πως η ευχή αυτή σημάδεψε τη ψυχή. Άφησε ένα μικρό λευκό μαργαριτάρι στο προσκεφάλι της κούνιας και κούνησε το μαγικό της ραβδί.

Ήρθαν και οι στρατηγοί… της χώρας, οι Τοξότες και έκαναν ασπίδα φωτός με τα μαγικά τους βέλη κι ουράνια τόξα αναδύονταν από παντού.

Δυο μικροί αγγέλοι σκορπούσαν αστερόσκονη και μεταξένια χάδια κορδέλες ζωής και το μωρό κουνούσε με χαρά τα χεράκια του να τα πιάσει.

Ο πρίγκιπας κι η Αρχόντισσα του χρόνου του έφεραν χρωματιστές στιγμές να συνοδεύουν το δρόμο του στη βαθυγάλαζη πορεία του κι ευχήθηκαν «μια φορά …..ταξίδεψε …στο όνειρο της ζωής…»

Η μάντισσα Εστρέλια ταξίδεψε από την Ηφαιστιούπολη  για να φέρει το φανάρι με το φως των ματιών και τη ζεστασιά της καρδιάς και να τα δώσει απαλά και με αγάπη στη μικρή γοργόνα που ρόδισαν τα μαγουλάκια της από ευχαρίστηση.

Ο σοφός Φάος της χώρας είπε πως το μωρό χρειάζεται ενέργεια από όλους κι ενώθηκαν τα χέρια και το φως κύλησε από πάνω ως κάτω.

Οι λάμψεις ανέβηκαν ως την επιφάνεια του ωκεανού.

Και ενώ όλα αυτά γίνονταν στο δωμάτιο της γοργονίτσας, ένα καράβι περνούσε πάνω από την Ωκεανούπολη κι ο καπετάνιος αναρωτιόταν αν η ζωή μέσα στο βυθό είναι ίδια με εκείνη στη στεριά.

Σκεφτόταν να βουτήξει να ταξιδέψει εκεί που ανθρώπου νους δεν πάει, αλλά η καρδιά ρουφάει το φως και προχωρά…

Και είδε το φως από το βυθό  και κατάλαβε…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ !! ΤΩΡΑ!!

Στην Ωκεανούπολη:

Μετά από λίγα χρόνια…

Η γοργόνα μεγάλωσε.

Δεν μιλούσε μόνο τραγουδούσε.

Όλοι παραξενεύονταν με αυτό το παιδί…

Της άρεσε πολύ να χορεύει…

 Να ονειρεύεται…

Να διαβάζει μπαίνοντας κρυφά στην τεράστια βιβλιοθήκη

του κάστρου…

Περίεργη καθώς ήταν, έψαχνε τα ράφια αχόρταγα…

Μια μέρα σαν κι αυτή εδώ το βρήκε...

Ένα μικρό σκαλιστό σεντούκι...

Κι από δω αρχίζουν όλα…