Το τραγούδι της ευτυχίας!!

                                   

 

 

Με ένα βιβλίο μουσικής και φιλοσοφίας μπορεί κανείς να δημιουργήσει το δικό του τραγούδι.

Το τραγούδι της δικής του ευτυχίας!.

Το τραγούδι της δικής του ζωής!

 

Χρειάζεται νότες!!

Η Sallee Beverly,μουσικός,επιχειρηματίας, συγγραφέας, μας προτείνει μια σειρά από μουσικές νότες που μας δείχνουν δρόμους για νέες συνθέσεις.

 

 

 

Για τη Sallee κάθε νοτα έχει ένα δικό της όνομα που μας κατευθύνει να φτιάξουμε μια μελωδία.

Μιλάμε για τη μελωδία της ζωής μας.

Κάθε νότα τη χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά με κάποια άλλη που μας δίνουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Έτσι κερδίζουμε τα κομματάκια από την "πίτα της ζωής μας"

και τα κρατάμε και σε τέτοια ισορροπία που μας συνθέτουν μια αρμονική καθημερινότητα.

 

 

 

Μια ιδέα μας δίνει  η Sallee στο βιβλίο της " Η καλύτερη σας μελωδία" από κει και πέρα στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε το δικό μας τραγούδι της ευτυχίας.

 

Γιατί όχι αρχίζοντας από ΤΩΡΑ!!

 

 

 

 

 

 

"Ιθάκη"

Ένα τολμηρό σχέδιο για την επίτευξη της ηθικής αρτιότητας!!

Στην αυτοβιογραφία του ο Βενιαμίν Φραγκλίνος σχεδίασε ένα πίνακα με Δεκατρείς αρετές:

1. εγκράτεια

2. σιωπή

3. τάξη

4. αποφασιστικότητα

5. ολιγάρκεια

6. εργατικότητα

7. ειλικρίνεια

8. δικαιοσύνη

9. μέτρο

10. καθαριότητα

11. ηρεμία

12. αγνότητα

13. ταπεινότητα

Αν το σκεφτώ λίγο καλύτερα τώρα που το βλέπω και το ξαναβλέπω, αναρωτιέμαι ποιος είναι εκείνος που έχει καταφέρει να ασκήσει τις αρετές αυτές στην καθημερινότητά του?


Θα μπορούσε τις μέρες που ζούμε να αξιολογήσουμε όλους αυτούς που μας πιπιλίζουν το κεφάλι αν έχουν κάτι από όλα αυτά.

 

1.Εγκράτεια: θα αστειεύεστε βέβαια…Δεν μπορούν να κρύψουν τις κουτάλες ούτε και την ώρα της κρίσεως…

2.Σιωπή: πολύ θα ήθελα να σωπαίνουν. Μιλούν ακατάπαυστα χωρίς καν να ακούν τι μας λένε….

3.Τάξη: αν τους το πούμε θα τους θυμίσουμε τα σχολικά τους χρόνια και δεν κάνει Είναι και υπερήλικες…Δεν μπορούν να τακτοποιήσουν την τσέπη τους, τη χώρα? Άστο καλύτερα…

4. Αποφασιστικότητα: μην είστε κακιασμένοι…έχουν!! Πως έχουν? Ε!! Είναι αποφασισμένοι να μας εξολοθρέψουν. Αν δεν είναι αποφασιστικότητα αυτό, τότε τι είναι?

5. Εργατικότητα: ε!! δεν θα λέγαμε ότι κάθονται κι όλας.
Πάνε έρχονται. Πίνουν ατέλειωτους καπουτσίνο για να ναι σε επαγρύπνηση. Συναντιόνται. Τρώνε πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν….Συν δυο Συν τρεις μέσα κι όξω από τη χώρα. Είναι κουραστική δουλειά. Εδώ ως το γραφείο πας και το σκέφτεσαι…

6.Ειλικρίνεια: Κοίτα υπάρχει ένα πρόβλημα σημαντικό. Ψεύτες δεν τους λες ….Ούτε κι ειλικρινείς Βέβαια έχουν ένα χωροταξικό θέμα. Οι μύτες!! Γιατί?
Ε! Πως! Εδώ μια την είχε ο Πινόκιο και δεν την κουλάντριζε…Βάλε τώρα πόσες μύτες επί πόσο μήκος η κάθε μία επί τα τετραγωνικά που χρειάζονται ….Υπάρχει υλικοτεχνική υποδομή? Όχι!

7.Δικαιοσύνη; ωραιότατη!! Αλλά κρίμα κοτζάμ κοπέλα να είναι θεόστραβη. Γιατί καλά πας….αμ !! εκεί είναι ο γκρεμός!!!
Πάρτο αλλιώς κοριτσάκι μου….

8.Μέτρο: όχι ρε παιδιά το πασέτο. Άστο κάτω!! Δεν εννοώ αυτό. Είπαμε ….Τα τετραγωνικά του Πινόκιο? Εδώ θα το λύσετε? Ούτε αυτό. Χάθηκε το μέτρο και δεν εννοούμε με τίποτα τη μεζούρα της κυράς Κούλας της μοδίστρας.Μη σου πω πως αυτή με το μέτρο τα πάει πολύ καλύτερα.

 9.Καθαριότητα: Είναι η μισή αρχοντιά….Την άλλη μισή ψάχνουμε. Ο Μπέντζαμιν εννοούσε την καθαρότητα του νου, της σκέψης, του χώρου, του τρόπου….

10.Ηρεμία:Έ!! Όχι αυτό το έχουμε ….Πως? Απλούστατα φίλοι μου Έχω πάρει…. τρία χρωματιστά χαπάκια και τα βλέπω όλα νιρβάνα….Έχω ένα κόκκινο δώσε ένα ροζ. Την έχουν όμως οι άτιμοι. Λένε θα καταστραφεί η οικονομία και βλέπεις ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Γράφει και στο φακό καλύτερα αλλά και σιγά μη σκάσω σου λέει(εγώ θα πεινάσω? Εσύ θα πεινάσεις. Εμείς θα πεινάσουμε? Εσείς θα πεινάσετε!!)

11.Αγνότητα: Κοίτα αν δεις τα βλέμματα μια αγνότητα τη βλέπεις. Εκείνο το βλέμμα του βοδιού….αγνότατο.
Γιατί το άλλο του ροφού…δεν είναι αγνό?

12.Ταπεινότητα: Τώρα παραλογίζεστε….δεν είναι ταπεινοί και σεμνοί? Κυρίως είναι χαμηλοβλέποντες …Τι λέω?
Για κοιτάχτε τι λακκούβες έχει ο δρόμος και τι σπασμένα πλακάκια τα πεζοδρόμια έτσι και δεν κοιτά κάτω μονόκλινη σουίτα στο ΚΑΤ και πλάκα κάνεις που να τη βρει Κανένα ραντζάκι στην αποθήκη και πολύ σου είναι.

13.Ολιγάρκεια: συγγνώμη περνάνε όλα αυτά και θέλεις να είναι και ολιγαρκείς Ε! Δεν τρώγεστε με τίποτα.
Γιατί ρε φίλε? Ξέρεις τι περνά ο πολιτικός όταν εσύ ξυπνάς αχάραγο να πας για μεροκάματο.

Όχι συγγνώμη…Δεν…Και μιλάς…?για να τον δεις με το χαμόγελο να ….κι ας έφαγε γιαουρτάκι αγελαδίτσα….το ντύσαν τον στολίσανε τον νοικοκυρέψαν και τον τραβολογάνε γύρω γύρω σαν το αρνί στη σούβλα…Και δεν θες εσύ να βολέψει και τα παιδάκια του τρεις γενιές. Ε!! Είσαι άδικος.

Κοίτα τις 13 αρετές να τις εξασκήσεις εσύ κι όλο σου το σόι….και ύστερα μίλα!!

Α!!ρε προστάτη της αυτοεπίγνωσης Φραγκλίνε μου που να ήξερες που θα καταντούσαν οι αρετές σου.

Άλλη μια μέρα που δεν πρέπει να χάσουμε!!

Ο σπόρος που δεν σπείραμε…

Την δημιουργία την χάσαμε φίλε μου.

Κι η υπομονή την ακολουθεί από πίσω.

Τίποτα δεν μας έμαθε η μάνα – γη

Τίποτα δεν πήραμε στο δισάκι μας μαζί

 

Δεν είδαμε ποτέ τi είχε εκείνο το πουγκί

που μέσα το πετάξαμε στα γρήγορα.

Δεν ήθελες να το ανοίξεις αλλά κι εγώ

Το κοίταζα αδιάφορα.

 

Όταν τον βρήκαμε ήταν αργά….

Έπρεπε να το είχα κάνει εγώ

Όχι σε μένα δόθηκε…

Γελιέσαι….

Δεν ήξερα πώς να το κάνω. Εσύ?

Κάτι είχα δει από τους παλιούς.

Αυτά είναι περασμένα είπα μέσα μου

Και το έκρυψα πιο βαθειά.

 

Κι είναι εδώ. Περίμενε με υπομονή

Χρόνια ολόκληρα περίμενε.

Δυο χέρια με σεβασμό να τον πιάσουν

Να του δώσουν ζωή.

Δυο χέρια που με υπομονή θα σκάψουν το χώμα.

Θα βάλουν με αγάπη το σπόρο και θα τον σκεπάσουν

Με τρυφερότητα και φροντίδα.

Θα του μιλούν με αγάπη.

 

Το νερό θα πέφτει απαλά να δροσίσει το σώμα του.

Ο ήλιος θα ζεσταίνει την ελπίδα.

Η ψυχή θα καρτερεί τη γέννηση.

Προσμονή κι ελπίδα.

 

Κι ύστερα η γέννηση

Ξεκινά μ΄ ένα μίσxο

Ένα τρυφερό φυλλαράκι

Απαλό σαν νεογέννητο βρέφος.

 
 

Είναι εκεί υπάρχει.

Θυμίζει την αρχή.

Η ζωή αρχίζει.

Συνεχίζεται!!

Κι όταν γεμίσει η ζωή το χώμα

Μπορούμε όλοι να ελπίζουμε

Να χαιρόμαστε

 Να γευόμαστε

Να είμαστε υπερήφανοι που σπείραμε

Που δουλέψαμε που φροντίσαμε

Που είμαστε εκεί.

Που ζούμε…

Γιατί δεν το κάναμε?

Γιατί την θάψαμε την ελπίδα?

Γιατί δεν ζούμε?

Μήπως είναι η ώρα?

Ο σπόρος είναι εδώ, περιμένει!!

«ΞΕΝΩΝΑΣ»

Η ζωή είναι σαν ξενώνας

Κάθε πρωί νέα άφιξη

 

Χαρά, κατάθλιψη, μοχθηρία,

Χτυπούν απρόσμενα την πόρτα

 

Καλωσόρισε και ψυχαγώγησέ τις!!

Ακόμη κι αν η συσσωρευμένη θλίψη

Σαρώνει βίαια το άδειο σπιτικό σου

 

Τίμα κάθε καλεσμένο.

Μπορεί να σε προετοιμάζει

Για νέες απολαύσεις.

 

Τις σκοτεινές σκέψεις, την ντροπή, την κακία,

Αντάμωσέ τις στο κατώφλι με χαμόγελο

Και κάλεσέ τις μέσα.

Να είσαι ευγνώμων για κάθε επισκέπτη

Επειδή είναι ο οδηγός που

Έχει σταλθεί από ψηλά.

Τζελαντίν Ρουμί (13ος αιώνας)

στο σεντούκι του παππού το "ΟΧΙ"

Μες το σεντούκι ψάχνω

μήπως και βρω μια απάντηση

η θύμηση πολύ αχνή

ξέρω πως χάνω…

 

Βλέπω παλιούς να δίνουν

ψυχές που πάνω από τα ανθρώπινα περνούν

οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν

πως είναι εκείνοι που σήμερα μας ξεπερνούν

Μες την αχνή την μνήμη περισσεύει

η αξία της ζωής δεν κυβερνά

καράβι σήμερα που κινδυνεύει

τα ιδανικά πουλήθηκαν ακριβά

 

Περνάνε γρήγορα οι μνήμες

που μας κρατούσαν λίγο πιο ψηλά

σερνάμενοι πιανόμαστε σε δίνες

και μας πετούν σε βράχια κοφτερά

 

Δεν την θυμάμαι πια καλά την ιστορία

την ξέχασες κι εσύ παππού θαρρώ

να διηγηθώ και πάλι την πορεία

μες τα βουνά που πάλεψες μπορώ

 

Θέλω να φτάσω και πάλι στην κορφή σου

που πάτησες και στάθηκες ψηλά

κι εκεί πάνω πέταξες για πάντα την ψυχή σου

μήπως μπορέσω να ζήσω εγώ καλά

 

Ξέρω κοιτάζεις και πονάς όπως μας βλέπεις

αισθάνομαι πως κλαις καμιά φορά

το δάκρυ σου περήφανα κι αν κρύβεις

στο αίμα σου κυλάει η λευτεριά.

 

Ίσως μπορέσω κάποια μέρα να σε φτάσω

να σου αποδείξω πως δεν χάθηκες εσύ

Κι αν βλέπεις στο ηρώον το όνομα σου

Το «ΟΧΙ» σου φωνάζει στη ψυχή!

 

(αφιερωμένο στον παππού Διαμαντή που χάθηκε στα βουνά για να μην κάψουν οι Γερμανοί το χωριό του που ήταν Πρόεδρος κι άφησε μια γυναίκα 25 ετών μόνη με δυο μικρά παιδιά που δεν γνώρισαν πατέρα αλλά έμαθαν να τιμούν τις αξίες της ζωής και να τις μαθαίνουν στα παιδιά τους.

Όπως και σε όλους αυτούς που ξεπερνούν τα καθημερινά και δίνουν τη ζωή τους για να θυμόμαστε ότι είμαστε Άνθρωποι και κυρίως Έλληνες!! Χρειάζεται να το θυμόμαστε αυτές τις εποχές περισσότερο από ποτέ)