Ο Γνωστός Άγνωστος Στρατιώτης.

                                                               

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

 

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

 

 

 



 

 

 

Ξημέρωσε μια ιστορική μέρα. Τι σκέφτεται ο καθένας ποιος να ξέρει...

 

Υπάρχουν άνθρωποι όμως σήμερα που ξαναζούν την Ιστορία.

 

Δεν είναι η Εθνική μας Ιστορία μόνο, είναι η προσωπική τους Ιστορία.

 

Μια απλή ιστορία που είναι κλεισμένη σε σκονισμένα ενθυμήματα, σε κιτρινισμένα γράμματα, σε λιωμένα αμπέχονα, σε σκουριασμένα προσωπικά αντικείμενα.

 

 

Ο στρατιώτης ο άγνωστος που βλέπεις στο Ηρώο στην πλατεία και στις στήλες που μνημονεύουν τους πεσόντες δεν "άγνωστος".

Αυτός ο άγνωστος σε κάποιους ήταν ο πατέρας της μάνας μου, ο  άντρας της γιαγιάς μου, ο παππούς μου, ο προπάππος της ανιψιάς μου, ο πρόεδρος του χωριού, ο προστάτης της οικογένειας και του τόπου.

Αυτός ο άγνωστος για μένα ήταν ο δικός σου θείος, ήταν ο αδελφός του πατέρας σου που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα για να έχεις εσύ το δικό σου σήμερα.

Ξεκολλάει από το Ηρώο και μου λέει Ιστορίες, τις δικές του Ιστορίες, τις ζωντανές, την πραγματική Ιστορία της Ελλάδας.
Το μαρμάρινο στόμα του περιγράφει τις βουνοπλαγιές που αγκομαχώντας ανέβαιναν με τους συντρόφους του με σκισμένα άρβυλα και κοκκαλωμένες χλαίνες. Με παγωμένα δάκτυλα κρατούσαν το όπλο και τα εφόδια για να φτάσουν στο στόχο.
Η πείνα τους τρυπούσε το σώμα μα δεν την φοβήθηκαν. Εκεί στα κρυμμένα χωριά βρέθηκαν χέρια που έδιναν απλόχερα από το φτωχό τους ψωμί.  Οι άνθρωποι που έδωσαν βοήθεια και εγώ σήμερα μπορεί να τους φέρομαι ρατσιστικά και να τους χαρακτηρίζω επαίτες.

Και προχωρούσαμε μες τα βουνά και το σώμα παγωμένο έλεγε " Γύρνα πίσω" , η Ψυχή - Αετός φώναζε " Προχώρα !! Πρέπει να πεθάνεις για να ζήσεις!!"

Και προχωρούν και περνάνε χρόνια που προχωρούν στα σύννεφα για να μας δείχνουν ότι πρέπει ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!

Σήμερα λοιπόν που σήμερα σου αρκεί ένα δάφνινο στεφάνι και μια σημαία σε αυτόν τον άγνωστο στρατιώτη, για μένα και όσους ακούν τα μαρμάρινα στόματα των Ηρώων  δεν φτάνουν δάκρυα να τρέχουν από μάγουλα που δεν πρόλαβαν να χαρούν το τρυφερό χάδι από το τραχύ χέρι του Άγνωστου - Γνωστού στρατιώτη. Δεν φτάνουν τραγούδια παιδικά και παραμύθια που δεν ειπώθηκαν.
Γιατί τα τραγούδια γίναν τραγούδια για τη λευτεριά και τα παραμύθια Ιστορία με πόλεμο και αίμα.

Σε σένα τα παραμύθια μου μπορεί να μην λένε τίποτα αλλά για μένα είναι η προσωπική μου ιστορία, η Ιστορία της οικογένειάς μου και της πατρίδας μου.

Στο Ηρώο υπάρχουν ονόματα, ψυχές, πνεύματα ελεύθερα, νους που ψήλωσε από τα ανθρώπινα για να μπορείς εσύ και εγώ να βάζουμε ένα δάφνινο στεφάνι στο σύμβολο της Ελευθερίας.

Δεν είναι Άγνωστος ο Στρατιώτης Είναι Γνωστός!! Είναι Η ελληνική Ψυχή!!
Η Ιδέα!! Οι Αξίες !! Τα δικαιώματα του ανθρώπου!! Η πατρίδα!! Η Ελευθερία!!

ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΑΞΙΕΣ!!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!

 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!



@Μare 2014

 
***Στην μνήμη των παππούδων μου!!



Παιδικές αναμνήσεις!!

 

 

 

Καλημέρα σας παιδιά!!

 

Κάθε πρωί μια αγαπημένη θεία μας κρατούσε συντροφιά στα χρόνια της ξεγνοιασιάς.

 

Η Αντιγόνη Μεταξά (1905-16 Οκτωβρίου 1971) ήταν συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, καθώς και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, που έμεινε γνωστή ως η "Θεία Λένα".

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του εκπαιδευτικού Γεωργίου Μεταξά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ΄ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.
Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο "Η ώρα του παιδιού" χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Θεία Λένα", το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.

 

 

 

Μια ήρεμη γλυκιά φωνή που όλα τα παιδιά της γενιάς μου περιμέναμε να μας ταξιδέψει σε κόσμους

 

μαγικούς και παραμυθένιους όπως εκείνη ήξερε.

 

Η θεία Λένα ήταν η θεία όλης της Ελλάδας. Με εργαλείο την αγάπη για τα παιδιά, την φαντασία και την συνέπεια σε αυτό που ήξερε καλά να κάνει μας έστελνε ταξίδια στη χώρα της φαντασίας.

 

 

 

 

Η θεία Λένα τραγουδούσε, περνούσε μηνύματα αγάπης για τη ζωή, άνοιγε τους δρόμους της φαντασίας.

 

 

 

 

Υπέροχα πρωϊνά ξυπνήματα!!

Υπέροχα χρόνια!!

 

Ευχαριστούμε Θεία Λένα!!

Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας!!

 

@mare 2014

 





8 ΜΑΡΤΗ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

 

 

Δεν είναι γιορτή.

Δεν είναι συνάντηση γυναικών για διασκέδαση.

Δεν είναι μια ημέρα για να λέμε για το ποιος θα κάνει τι στο σπίτι.

 

Είναι αγώνας οι άνθρωποι να είναι ισότιμοι.

 

Θα απορεί κανείς μα τι θέλετε πια?

Δουλεύετε. Οδηγείται. Κυκλοφορείτε μόνες σας. Είστε παράξενες εσείς οι γυναίκες.

 

 

 

Αυτά δεν είναι τα μόνα πράγματα που κάνουν οι γυναίκες.

 

Αν νομίζουν κι οι ίδιες ότι κατακτήθηκαν αυτά έτσι εύκολα είναι λάθος.

 

Δεν γλεντάμε απόψε τις κατακτήσεις που έκαναν άλλες για μας.

 

Δεν ξεχνάμε αυτές τις γυναίκες που στιγματίστηκαν για να μπορούμε να κάνουμε εμείς όλα αυτά.

 

 

Και δεν παύουμε να παλεύουμε για εκείνες που ακόμα σε όλο τον κόσμο δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από όλα όσα κάνουμε.

 

 

 

Το χέρι μας απλώνεται και στην γυναίκα που ακόμα και σήμερα δεν μορφώνεται.

Στη γυναίκα που είναι κλεισμένη σε τέσσερεις τοίχους και δεν μπορεί να δει το φως της μέρας.

Σε αυτή που δεν την αφήνουν να δουλέψει. Να αποφασίσει για τον εαυτό της.

Να επιλέξει τη ζωή που της ανήκει.

Δίνουμε τον αγώνα για τις γυναίκες που τις χτυπούν, τις παζαρεύουν σε ανθρωποπαζάρια, τις πουλούν σαν τα ζώα, τις τρομοκρατούν, τις βιάζουν στο σώμα και στη ψυχή.

Δεν θέλουμε λουλούδια και ευχές σήμερα.

Δεν θέλουμε παρέες και διασκεδάσεις για την ημέρα μας.

Θέλουμε την σύμπραξη των ανδρών και των γυναικών για μια ισότιμη πορεία σε μια ελεύθερη ζωή.

Η ανάπτυξη κι ο πολιτισμός εξελίσσεται από την δύναμη που ο καθένας γυναίκα και άνδρας βάζει σε τούτο τον κόσμο.

Μπορούμε να γίνουμε καλύτερη.

Μπορούμε να πορευτούμε μαζί!

 

 

Μην ξεχνάμε να σκεφτόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί!!

 

Γυναίκες και άντρες διαφέρουμε. Είμαστε διαφορετικοί και μοναδικοί.

 

Όμως είμαστε  ισότιμοι. Έχουμε ίση αξία.

 

Πρέπει να έχουμε Ίσες ευκαιρίες και επιλογές.

 

Και έτσι σήμερα ας μην ευχηθούμε μόνο στις γυναίκες.

 

Ας ευχηθούμε ο ένας στον άλλον οι άνθρωποι με νοιάξιμο, κατανόηση και ελεύθερη σκέψη για τη ζωή και την πρόοδο.

@mare 2014



 





Όταν λέω Αντίο ....πονάει!!

  Αντίο σε ότι πέρασε??

Κάθε φορά που πρέπει να πω " Αντίο" πονάω.
Πολλές φορές στην ζωή μου χρειάστηκε να το κάνω. Ακόμα δεν έχω συνηθίσει να το λέω.

Από μικρή αποχαιρετούσα.

Ο πρώτος αποχαιρετισμός το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μου κρατούσε συντροφιά και του έλεγα τα όνειρά μου. Ώσπου πάει. Το πήρε ο χρόνος....

Κανένα αρκουδάκι δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει την αγάπη μου για κείνο.

Έπειτα φύγαμε. Οι πόλεις αλλάζαν συχνά. Τα σπίτια που αγάπησα χάθηκαν.
Αποχαιρετισμός στις αγαπημένες μου γωνιές που δεν θα ξαναδώ. Τις σκέφτομαι που και που. Προσπαθώ να θυμηθώ που έκρυβα τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
Συχνά τις βλέπω στα όνειρά μου.

Εκείνα τα άδεια σπίτια που πάντα κρύβαν χαρά και λύπη. Καθαρίζονταν πριν φύγουμε και προσπαθούσα να θυμηθώ πόσο τα αγάπησα.
Έπειτα μαζί με αυτά άφηνα ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ κι εκεί και παραπέρα.
Να με θυμάται η πόλη, το σπίτι, οι φίλοι.

Είναι σημαντικό να φεύγεις και να μην κοιτάς πίσω.

Εγώ πάντα κοιτούσα κι έλεγα " Μια μέρα θα ξανάρθω..."

Ίσως για αυτό και να πονούσα τόσο, όταν δεν το κατάφερνα.

Μα κι όταν αυτό γινόταν, οι θύμησες πονούσαν και τα δάκρυα πότιζαν τα νέα τοπία. Γιατί καμιά πόλη όταν γυρνούσα δεν ήταν ίδια. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν ίδιος.
Εγώ δεν ήμουν ίδια.

Τα καράβια είχαν πάρει τα λόγια, τις εικόνες, τις ιδέες τις μορφές, και τα πρόσωπα!
Τα καράβια, τα τρένα, τα λεωφορεία, οι δρόμοι.....
Πως μπορούν και τα αλλάζουν τόσο γρήγορα όλα.
Τρέχουν κι οι στιγμές αλλάζουν.

Από πάντα δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς.
Θυμάμαι τη φίλη μου να με χαιρετά μες το χιόνι με κόκκινη μυτούλα από το κρύο και κόκκινα μάτια από το κλάμα. Φοβόταν ότι με έχασε για πάντα.
Κι όμως συναντιόμαστε από καιρό σε καιρό, τα λέμε, λες και δεν έχει περάσει μια μέρα. Κι όμως εμείς έχουμε αλλάξει.
Η εικόνα του αποχαιρετισμού όμως πάντα μα συνοδεύει κι αυτό δεν αλλάζει.

Δεν μου αρέσει το " Αντίο". Πάντα με πονάει.
Ίσως γιατί " Αντίο " πρέπει να πω στους φίλους που δεν βλέπω, στα σπίτια που δεν ζω, στους αγαπημένους που έφυγαν για πάντα.
Το βασικότερο σε μένα που σκορπίζω τα κομμάτια μου στους πέντε ανέμους και δεν μπορώ να είμαι πια η ίδια.

Όταν λέω " Αντίο" πονάει!! 

Θα τα ξαναπούμε!!!  

@ mare 2014

Την ίδια ώρα κάποτε......

 

 

Τώρα μπορώ και κάθομαι...

 

Θυμάμαι...

 

την ίδια ώρα...

 

Την ώρα της χαράς...

 

την ίδια ώρα της λύπης...

 

την ίδια ώρα του φόβου...

 

 

 

Τότε ζούσα...

 

Ζούσα την προσδοκία!

 

Ζούσα την ελπίδα!!

 

Ζούσα για το αύριο!!

 

Ζούσα και φοβόμουν!!

 

Ξύπνια περασμένη ώρα

 

αγωνιούσα πάνω σε μια καρέκλα...

 

Μόνη!!

 

Την ίδια ώρα....

 

 

Τώρα σε μια καρέκλα

 

απλά θυμάμαι!!

 

Την ίδια ώρα...

 

 

Τότε και Τώρα...

 

Πόσα τότε και τώρα θα υπάρξουν...

 

Δεν ξέρω!!

 

Δεν με νοιάζει!!

 

Δεν πρέπει να με νοιάζει!!

 

 

Γιατί αυτή η ώρα

 

κάποτε θα είναι

 

 

"η ίδια ώρα κάποτε"

 

@mare 2013

 

(μετά από 5 χρόνια την ίδια ώρα τότε...)

 





 

 

 



 



Το νανούρισμα της μάνας!!

Ποιος δεν θυμάται την αγκαλιά της μαμάς του?

Ποιος τοχάδι και το νανούρισμα που τον κοίμιζε?

 

Όταν αποζητάμε τη μάνα μας,

 

αυτό ακριβώς ζητάμε

 

Μια αγκαλιά

 

και ένα απαλό τραγούδι!!

 

 

"Nάνι το παιδί μου νάνι που δεν ήθελε νερό,
τ' άλογό μας το μεγάλο. Αχ καρδούλα μου ποιος ξέρει
τι να λέει το ποταμάκι στο λιβάδι το χλωρό.

Κι έχει πόδια λαβωμένα, τραχηλιά κρουσταλλιασμένη,
έχει ένα ασημένιο λάζο καρφωμένο μες στα μάτια.
Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
αχ μαράζι μες στο χιόνι. Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.

Μην έρχεσαι μη μπαίνεις, το παρεθύρι κλείστο
με φυλλωσιές ονείρου, μ' όνειρα φυλλωσιάς.
Κοιμάται το παιδάκι μου, σωπαίνει το μωρό μου.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
άλογο της χαραυγής."

 

 

 

 

Ας χαιρόμαστε τις μανούλες

 

κι αν τις έχουμε κοντά μας

 

ας τις ευχαριστήσουμε

 

για το απαλό τους χάδι

 

και τον καλό τους λόγο!!

 

Στις μανούλες όλου του κόσμου!!

 

Στη μαμά μου!!

 

mare@

Ο Αγώνας της Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Ο Αγώνας της  Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Απόψε θα παρακολουθήσουμε ένα αθλητικό γεγονός.

Με κάλεσαν λοιπόν να παρακολουθήσω τον αγώνα ανάμεσα στην Χώρα του «Έχω» και στη Χώρα του «Είμαι».

Η Χώρα του «Έχω» είναι μια χώρα  που τα έχει… και θέλει να τα έχει…όλα.

Όταν την επισκέφτηκα οι άνθρωποι δουλεύανε πρωί βράδυ για να έχουν. Ήταν συνεχώς σε κίνηση.

Από το πρωί τα ξυπνητήρια τους χτυπούσαν για να προλάβουν οι «Έχω» να έχουν…

Τρέχαν εδώ. Τρέχαν εκεί.  Μάζευαν για να έχουν…Και Είχαν…Και έχουν…Και θα Έχουν….

Από την άλλη η Χώρα του « Είμαι» ήταν μια πιο χαλαρή χώρα.

Όταν την επισκέφτηκα κι αυτήν, οι άνθρωποι της δούλευαν πιο χαλαρά. Ήταν κι αυτοί σε κίνηση αλλά είχαν και μια σιγουριά ότι θα τα καταφέρουν. «Είμαι» άκουγα εδώ, «Είμαι» άκουγα εκεί.

Δεν πολυκαταλάβαινα τι είναι…. «Είμαι» έλεγαν οι άξιοι και δουλευταράδες. «Είμαι» λέγαν κι εκείνοι που κάθονταν αραχτοί και καλοπερνούσαν.  «Είμαι» λέγαν οι σοφοί τους «Είμαι» λέγαν κι αυτοί που κουβαλούσαν την ανοησία πάνω τους. «Είμαι» και πάλι «Είμαι».

Όταν έμαθα για τον αγώνα απόρησα πως οργανώθηκε.

Μου είπαν ότι οι άρχοντες των «Έχω» και οι άρχοντες των «Είμαι» συναντήθηκαν σε μια σύσκεψη στη Χώρα του «Μπορώ», για να κανονίσουν συνεργασίες μεταξύ τους.

Πάνω όμως στην κουβέντα μάλωσαν άσχημα. Ζήτησαν λοιπόν από τους άρχοντες του «Μπορώ» να πουν ποιοι είναι οι καλύτεροι: οι «Έχω» ή οι « Είμαι»?

Άντε τώρα στα καλά καθούμενα οι άρχοντες του «Μπορώ» να αποφασίσουν…

Έτσι για να γλιτώσουν τα χειρότερα οργάνωσαν αθλητικούς αγώνες κι όποιος νικούσε θα ήταν ο καλύτερος και θα ησύχαζε κι αυτών το κεφαλάκι από την γκρίνια τους.

Έτσι βρεθήκαμε απόψε να μεταδίδουμε τον αγώνα των «Έχω» και των « Είμαι».

Κι οι δύο μπήκαν στο στάδιο δυνατοί και κορδωτοί.

Στις κερκίδες οι οπαδοί της κάθε χώρας ζητωκραύγαζαν την ομάδα τους και γιουχάιζαν την αντίπαλη ομάδα.

Υπήρχε ένταση και κάτι πραγματάκια έπεφταν από δω κι από κει, παρόλο που οι διοργανωτές, οι «Μπορώ», είχαν καθίσει ανάμεσα στους οπαδούς της κάθε χώρας με κίνδυνο να φάνε κανένα μπουκάλι ή ζαρζαβατικό στο κεφάλι.

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι καλεσμένοι κάναμε την πάπια… διότι είπαμε δεν φορούσαμε κρανάκια στα κεφαλάκια μας.

Ο αγώνας άρχισε αλλά νικητής δεν έβγαινε.

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Και φτου κι από την αρχή…

Οι διοργανωτές «Μπορώ» δεν το πίστευαν.

Πόσο πια να κρατήσει όλο αυτό.

Οι Αρχηγοί των «Έχω» και οι αρχηγοί των «Είμαι» δεν δέχονταν να σταματήσουν το χρόνο και να είναι ισόπαλοι.

Κι ο αγώνας συνεχίζονταν….

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι θεατές άρχισαν να κουράζονταν, να βαριούνται και κάποιοι να χασμουριούνται… «Ε!! είπαμε να δούμε έναν αγώνα…όχι να βγάλουμε και ρίζες στο στάδιο….»

Οι οπαδοί πετούσαν τα διάφορα πραγματάκια και επειδή τους τελείωναν οι προμήθειες πετούσαν κι ότι άλλο είχαν πάνω τους.

Να τώρα μόλις πέρασε ένα κλειδί ξυστά από το μάτι μου…

Άρχισε να βραδιάζει κι ο αγώνας ατελείωτος….

 Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Κάποια στιγμή δεν άντεξαν άλλο οι « Μπορώ»…

Σηκώθηκαν πάνω στις κερκίδες και φώναζαν όλοι μαζί με μια φωνή.

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

Οι «Μπορώ» ήταν τόσο ενωμένοι και δυνατοί που όλοι πάγωσαν και σταμάτησαν να κάνουν ότι έκαναν….

Τους κοίταξαν!! (άλλοι με χαρά!! άλλοι με μίσος!! άλλοι με μισό μάτι…!!)

 Και φίλοι μου δεν ξέρω αν ήταν η κούραση….αν ήταν η ταλαιπωρία…αν ήταν η ψυχολογία του πλήθους….ή κάτι βαθύτερο….αλλά ότι κι αν ήταν….Όλοι κατάλαβαν τον Νικητή του αγώνα!!

Και δεν ήταν ούτε: οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Ούτε οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα. Είμαι νικητής!!»

 Ο Αγώνας τους έληξε άδοξα!!!

Ναι ήταν οι «Μπορώ»!!

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

@mare

Το κοριτσάκι που έλεγε πάντα «ΝΑΙ»

Το κοριτσάκι που έλεγε πάντα ΝΑΙ ζούσε στην Ωκεανούπολη από τη γέννησή της.

Ήταν ένα χαριτωμένο μωρό. Γελούσε κι αγκάλιαζε όλο τον κόσμο.

Όταν έφτασε η ώρα να μιλήσει η πρώτη του λέξη ήταν ΝΑΙ.

Η λέξη αυτή την ακολούθησε και στα πρώτα της βήματα.

Περπατούσε κι όταν την καλούσαν έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Μεγάλωσε και στο σχολείο πια οι συμμαθητές της, της ζητούσαν κάτι κι αυτή έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Περνώντας τα χρόνια το κοριτσάκι έγινε πολύ αγαπητό σε όλους.

Άλλωστε ότι κι αν της ζητούσαν έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Όλοι πια θεωρούσαν δεδομένο.

Άρχισαν λοιπόν και ζητούσαν όλο και περισσότερα.

Το κοριτσάκι μας ποτέ δεν αρνήθηκε.

Βοηθούσε συνεχώς τους άλλους.

Πήγαινε όπου της ζητούσαν.

Κι έκανε ότι ήθελαν.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλωσε και το κοριτσάκι μας.

Κι όπως σε όλο τον κόσμο της έτυχαν καλά αλλά και δύσκολα πράγματα.

Πίστευε πάντα πως όλοι αυτοί που στάθηκε δίπλα τους ήταν εκεί.

Δεν ήταν όμως η αλήθεια.

Πολλοί δεν χάρηκαν τις χαρές της και ακόμα περισσότεροι δεν στάθηκαν στις λύπες της.

Εκείνη πάντα έλεγε ΝΑΙ.

Μέσα της όμως κάτι της έλεγε ότι έπρεπε να κάνει και κάτι για τον εαυτό της.

Το αποφάσισε λοιπόν και το ξεκίνησε.

Δεν μπορούσε πια να είναι δίπλα σε όλο αυτόν τον κόσμο που ως τώρα έλεγε ΝΑΙ.

Κι έτσι μια μέρα για πρώτη φορά στη ζωή της είπε το πρώτο ΟΧΙ.

Ο κόσμος έμεινε άφωνος.

Δεν πίστευαν στα αυτιά τους και στα μάτια τους.

Πως είναι δυνατόν….

Άρχισαν σιγά - σιγά να απομακρύνονται από δίπλα της.

Ένοιωθε μόνη.

Δεν υπήρχαν και πολλοί πια να μοιραστεί τις σκέψεις της.

Μήπως κατά βάθος δεν υπήρχε κανένας.

Τα έλεγε φωναχτά στον εαυτό της για να παρηγορείται.

Σκεφτόταν μήπως πριν ήταν καλύτερα που έλεγε συνέχεια ΝΑΙ.

Το ΟΧΙ της άλλαξε τη ζωή.

Μήπως όμως βρήκε μια καινούργια?

Δεν το ήξερε κι ίσως δεν θα το μάθαινε ποτέ αν τυχαία στο δρόμο δεν συναντούσε ένα άλλο κοριτσάκι που ως δια μαγείας της θύμιζε τον εαυτό της μικρή.

Και τι περίεργο κι αυτή έλεγε πάντα ΝΑΙ.

Άρα δεν ήταν μόνη….

Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό της: να της πει να πάψει να λέει αυτή τη λέξη που ίσως να κάνει τη ζωή της μια μέρα άνω κάτω…

Πώς να της το πει?

Θα την πίστευε?

Πώς να της δείξει ένα μέλλον που δεν γνώριζε κι η ίδια….

Από την άλλη αν την άφηνε να το ανακαλύψει μόνη της πόσο θα πονούσε?

Τότε το κοριτσάκι που έλεγε ΝΑΙ την πήρε από το χέρι και της έδειξε ένα ηλιοβασίλεμα όλο χρώματα ζωηρά.

Αξίζει να λέμε ΝΑΙ σε κάποια πράγματα.

Ακόμα κι αν σε λίγο κάτι θα χαθεί και θα μας πονέσει πολύ.

Από το σκοτάδι αύριο θα γεννηθεί φως.

Κάτι καινούργιο.

Ένα ακόμα κοριτσάκι που λέει ΝΑΙ.