Απρίλης!! Χρόνια μας πολλά !!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

Σεπτέμβριος!!!

Καλώς τον !!Καλό φθινόπωρο!!

Λευκό μου γιασεμι, Καλή εβδομάδα!!

 

Μια ανάμνηση με άρωμα αγάπης και γεύσης

Θυμάμαι όταν έμενα στο σπίτι της γιαγιάς, πόση χαρά είχα όταν έφτιαχνε πίττα.

Στον κήπο μαζεύαμε όλα τα υλικά, μυρωδάτα κρεμμυδάκια, άνηθο, σπανάκι, καυκαλίθρες και άλλα μαγικά μαλακά χορταράκια που τα έλεγε «ψιλικά».

Βοηθούσα από πίσω από τη φούστα της τρέχοντας και κάνοντας λάθη. «Δεν τρώγονται αυτά παιδάκι μου» μου έλεγε γελώντας.

Η τέχνη ερχόταν να μας βρει την ώρα που άνοιγε το φύλλο.

Η ζύμη απλωνόταν σαν τη ζωή να γεμίσει το ξύλινο βαρύ τραπέζι της κουζίνας της και να γίνει λεπτά κεντημένα με μεράκι φύλλα.

Έτσι να την κάνεις κι εσύ, μου έλεγε, θα γίνεται τραγανή.

Όταν τα φύλλα απλώνονταν με χάρη πάνω στο χαλκωματένιο ταψί, γέμιζαν με μυρωδάτα χόρτα και τυρί, ερχόταν η ώρα να μπουν στο χτιστό φούρνο στην αυλή.

Η φωτιά έκαιγε από νωρίς για να πέσει όταν έρθει η ώρα να δεχθεί ο φούρνος στα σωθικά του το μαγικό ταψί.

Και ήταν μαγικό το ταψί, όπως και η γιαγιά…

Όταν περνούσε κάμποση ώρα, κι εγώ δεν καλοθυμάμαι….γινόταν το απίστευτο.

Η μαγική γιαγιά γύριζε ανάποδα την πίττα να ψηθεί κι από τις δύο πλευρές. Απίστευτο? Κι όμως αληθινό.

Φύλλο πλαστό έμαθα να φτιάχνω. Δεν είναι όμως εκείνο το μαγικό της γιαγιάς…..

Φούρνο χτιστό δεν έχω πια κι αρκούμαι  στον ηλεκτρικό φούρνο.

Να την γυρίσω την πίττα ανάποδα ούτε να το σκέφτεστε…..Θα ήταν… η καταστροφή της πίττας….

Όμως έχω στην καρδιά μου το μεράκι.

Έχω στα αυτιά μου το τρίξιμο των ξύλων.

Έχω στη μύτη μου το άρωμα αγάπης .

Και το στόμα μου κατακλύζεται από τη γεύση της ψυχής της.

Η τέχνη να φτιάχνουμε.

Η τέχνη να αγαπάμε.

Η τέχνη να γευόμαστε τις δημιουργίες και την αγάπη μας .

Να το μάθημά μου από τη μαγική γιαγιά μου.

Το μοιράζομαι μαζί σας.

Μυρίστε το.

Ακούστε το.

Γευτείτε το.

Νοιώστε το με τους αγαπημένους σας και με τον εαυτό σας.

Πώς να μην αγαπάς την Κυριακή?

Πάντα οι Κυριακές ήταν οι αγαπημένες μου μέρες.

Το ήσυχο πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι.

Ο καφές που μοσχοβολούσε περισσότερο από τις άλλες μέρες γιατί ήταν αργός, μυρωδάτος, απολαυστικός.

Οι μουτζούρες από τις εφημερίδες που ποτέ δεν διαβάζονταν ολόκληρες αλλά πάντα κατάκλυζαν το σαλόνι, το ντεκόρ της Κυριακής.

Το φαγητό που μύριζε ολόκληρο το σπίτι.

Όταν ζούσε η γιαγιά κι ο παππούς είχε πάντα μια μεγάλη χορταστική βόλτα στο κτήμα με ιστορίες που επαναλαμβάνονταν αλλά ποτέ δεν γίνονταν βαρετές.

Τώρα που ταξιδεύουν στην Συννεφοχώρα λέμε τις ιστορίες κάθε φορά που πηγαίνουμε στο κτήμα.

Το μεσημεριανό τραπέζι που είναι μες τη ζωντάνια και τη φασαρία να πούμε όλα τα νέα που τις καθημερινές δεν προλαβαίνουμε.

Εάν ο καιρός το επιτρέπει μπορεί να έχει μικρές αποδράσεις στις γύρω περιοχές της πόλης.

Καφές μεσημεριανός με τους φίλους.

Παιχνίδια και κουβεντούλα σε σπίτια τα βράδια.

Σινεμά.

Χουζούρι και χαλάρωση.

Ότι δεν κάνουμε κάθε μέρα κλείνονται σε μία.

Το κακό είναι ότι τελειώνει γρήγορα.

Το καλό ότι περιμένουμε με αγωνία να έρθει η επόμενη.

Ας φορτίσουμε τις μπαταρίες μας λοιπόν….

Να έχετε μια υπέροχη γεμάτη και ζεστή Κυριακή!!

Αρχή μια αξέχαστης εβδομάδας ως την επόμενη….!!

Το ημερολόγιο!!

Ο Σεπτέμβρης είναι μήνας του ξεκαθαρίσματος.

Καθάρισμα στα πατάρια, στα ντουλάπια, στα συρτάρια.

Παλιά ανακαινίζανε τα σπίτια, τα βάφανε, τα ασβέστωναν…

Προετοιμασία για το χειμώνα….

Καθώς έκανα κάτι παρόμοιο, το βρήκα….

Το ημερολόγιο!!

Ήταν συνήθεια παιδική να κρατάμε ημερολόγιο.

Κάποιες φορές και να το ανταλλάσσουμε μεταξύ μας.

Να γράφουν οι φίλοι, κυρίως τα κορίτσια, πιο σπάνια τα αγόρια                       (το θεωρούσαν κοριτσίστικο συνήθειο).

Το ημερολόγιο γεμάτο ευχές, γεμάτο όνειρα, σκέψεις για το σήμερα και το αύριο.

«σήμερα ο Αλέξης με κοίταξε όλο γλύκα.

Δεν έφυγε από τους φίλους του αλλά τον είδα που μιλούσε σιγανά με τον κολλητό του. Τι να σκέφτεται άραγε?....»

Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα.

Κρυμμένα ενθυμήματα που κιτρίνισαν με την πάροδο του χρόνου αλλά ακόμα συγκινούν τη σκέψη και την καρδιά.

Ένα πέταλο από το πρώτο λουλούδι που δόθηκε ως παντοτινή αγάπη….

Μια φωτογραφία της παρέας.

Πως είμαστε έτσι? Με τα σπυράκια μας. Με τις φόρμες. Με τα τζιν καμπάνα που ξεσκονίζαμε τα πεζοδρόμια.

Τώρα βλέπω την Ελένη με δυο παιδιά θεόχοντρη και ευτυχισμένη? Ήθελε να γίνει αεροσυνοδός για να πετά στα σύννεφα. Η ωραία της παρέας!

Α! κι ο Βασίλης, έγινε  παιδίατρος, πάντα αγαπούσε τα παιδιά και τους αδύναμους ανθρώπους….

Να κι η Εύα το πειραχτήρι της τάξης, έλεγε ότι θα γίνει συγγραφέας…Τώρα είναι σε μια εταιρεία στέλεχος με ταγιεράκι και γόβα στιλέτο με ένα κινητό στο χέρι. Μεταξύ μας πάντα μιλούσε πολύ…

Η Χρύσα τραγουδούσε στη χορωδία.

«Στη  Mare αφιερώνω το στιχάκι μου με αγάπη»

Έγινε δασκάλα και φτιάχνει δικές της χορωδίες παιδιών.

Μμ!! να κι ο Ηλίας, το ζιζάνιο. Το «κακό» παιδί ….

Από γράμματα κλάματα έλεγε ο δάσκαλος αλλά αυτός δεν το έβαλε κάτω και τώρα έφτιαξε δική του επιχείρηση…

Δάσκαλε μάλλον έπεσες κομματάκι έξω στις προβλέψεις σου.

Καρδούλες κι αυτοκόλλητα!!

Σκέψεις και όνειρα!

Το κρατώ κι ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλήσει…

Δεν είναι δάκρυ λύπης όμως.

Χαίρομαι που το κρατώ και που θυμάμαι….

Το έχω σε τεύχη μέσα σε χρωματιστό κουτί και είναι ο θησαυρός μου.

Τώρα γράφω με άλλους τρόπους τις σκέψεις μου αλλά

να σας πω ένα μυστικό δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο θεραπευτικό είναι το Ημερολόγιο.

Μήπως να το αρχίζαμε πάλι?

Γλυκό τσαμπί σταφύλι

Κάθε τέτοια εποχή θυμάμαι τη γιαγιά και τον παππού μου.
Το σπίτι το πατρικό.Τη ρίζα.Τη ρίζα από τα αμπέλια ....

Γέμιζε ο τόπος μυρωδιές κι αρώματα....

Παιδί πήγαινα κάτω από την κληματαριά και μου φώναζαν :

"Προσοχή έχει τσουκνίδες. Φύγε από εκεί"

Μεγαλύτερη με περίμεναν στις διακοπές για να μαζέψουμε τα σταφύλια.Μοσχάτο.Πρέπει να μαζευτεί σύντομα αλλιώς "μουστιάζει"και το κρασί δεν έχει το υπέροχο άρωμα. Τότε μου φαινόταν και λίγο αγγαρεία, αν και στο βάθος το περίμενα....

Τώρα είναι ανάμνηση γλυκόπικρη,γιατί πια το αμπέλι έχει κοπεί.

Το σπίτι έχει αδειάσει κι οι αγαπημένοι ταξιδεύουν στη Συννεφοχώρα και ίσως με βλέπουν και γελούν αν θυμόνται τα λόγια:

"Πάλι με περιμένατε από τις διακοπές να μαζέψω τα σταφύλια...."

Η μυρωδιά με γεμίζει χαρά και συγκίνηση.

  

Ο τόπος πότιζε με μούστο.

Τα ρούχα μύριζαν για μέρες σταφύλι...

Τα χέρια πότιζαν το άρωμα.Τα μάτια γέμιζαν ομορφιά...

Ο κόπος της χρονιάς με όλες τις αισθήσεις.

Και η επιβράβευση:

Γλυκό του κουταλιού και παγωμένο νεράκι κάτω από τη μουριά 

(που κι αυτή κόπηκε και στη θέση της έγινε διάδρομος για τα αυτοκίνητα)

Και μετά το υπέροχο πανηγύρι με τα ξύλινα βαρέλια στο κατώι 

(αυτά υπάρχουν, αραχνιασμένα να θυμίζουν πως κάποτε αγαπήθηκαν πολύ και πρόσφεραν υπέροχα κρασιά με φροντίδα, υπομονή,νοιάξιμο...)

Κι όλα αυτά γιατί είδα μια πιατέλα μουσταλευριά στο Ζαχαροπλαστείο της πλατείας.Την αγόρασα και θυμήθηκα.

Δεν ήταν σαν της γιαγιάς αλλά......ήταν η  γεύση του Σεπτέμβρη  που με συγκινεί και μου θυμίζει....

Είναι ο Σεπτέμβρης της αρχής και του τέλους....

Περίεργο έναν τέτοιο Σεπτέμβρη η γιαγιά διάλεξε να ταξιδέψει στη Συννεφοχώρα....