Ο Γνωστός Άγνωστος Στρατιώτης.

                                                               

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

 

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014

 

 

 



 

 

 

Ξημέρωσε μια ιστορική μέρα. Τι σκέφτεται ο καθένας ποιος να ξέρει...

 

Υπάρχουν άνθρωποι όμως σήμερα που ξαναζούν την Ιστορία.

 

Δεν είναι η Εθνική μας Ιστορία μόνο, είναι η προσωπική τους Ιστορία.

 

Μια απλή ιστορία που είναι κλεισμένη σε σκονισμένα ενθυμήματα, σε κιτρινισμένα γράμματα, σε λιωμένα αμπέχονα, σε σκουριασμένα προσωπικά αντικείμενα.

 

 

Ο στρατιώτης ο άγνωστος που βλέπεις στο Ηρώο στην πλατεία και στις στήλες που μνημονεύουν τους πεσόντες δεν "άγνωστος".

Αυτός ο άγνωστος σε κάποιους ήταν ο πατέρας της μάνας μου, ο  άντρας της γιαγιάς μου, ο παππούς μου, ο προπάππος της ανιψιάς μου, ο πρόεδρος του χωριού, ο προστάτης της οικογένειας και του τόπου.

Αυτός ο άγνωστος για μένα ήταν ο δικός σου θείος, ήταν ο αδελφός του πατέρας σου που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα για να έχεις εσύ το δικό σου σήμερα.

Ξεκολλάει από το Ηρώο και μου λέει Ιστορίες, τις δικές του Ιστορίες, τις ζωντανές, την πραγματική Ιστορία της Ελλάδας.
Το μαρμάρινο στόμα του περιγράφει τις βουνοπλαγιές που αγκομαχώντας ανέβαιναν με τους συντρόφους του με σκισμένα άρβυλα και κοκκαλωμένες χλαίνες. Με παγωμένα δάκτυλα κρατούσαν το όπλο και τα εφόδια για να φτάσουν στο στόχο.
Η πείνα τους τρυπούσε το σώμα μα δεν την φοβήθηκαν. Εκεί στα κρυμμένα χωριά βρέθηκαν χέρια που έδιναν απλόχερα από το φτωχό τους ψωμί.  Οι άνθρωποι που έδωσαν βοήθεια και εγώ σήμερα μπορεί να τους φέρομαι ρατσιστικά και να τους χαρακτηρίζω επαίτες.

Και προχωρούσαμε μες τα βουνά και το σώμα παγωμένο έλεγε " Γύρνα πίσω" , η Ψυχή - Αετός φώναζε " Προχώρα !! Πρέπει να πεθάνεις για να ζήσεις!!"

Και προχωρούν και περνάνε χρόνια που προχωρούν στα σύννεφα για να μας δείχνουν ότι πρέπει ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!

Σήμερα λοιπόν που σήμερα σου αρκεί ένα δάφνινο στεφάνι και μια σημαία σε αυτόν τον άγνωστο στρατιώτη, για μένα και όσους ακούν τα μαρμάρινα στόματα των Ηρώων  δεν φτάνουν δάκρυα να τρέχουν από μάγουλα που δεν πρόλαβαν να χαρούν το τρυφερό χάδι από το τραχύ χέρι του Άγνωστου - Γνωστού στρατιώτη. Δεν φτάνουν τραγούδια παιδικά και παραμύθια που δεν ειπώθηκαν.
Γιατί τα τραγούδια γίναν τραγούδια για τη λευτεριά και τα παραμύθια Ιστορία με πόλεμο και αίμα.

Σε σένα τα παραμύθια μου μπορεί να μην λένε τίποτα αλλά για μένα είναι η προσωπική μου ιστορία, η Ιστορία της οικογένειάς μου και της πατρίδας μου.

Στο Ηρώο υπάρχουν ονόματα, ψυχές, πνεύματα ελεύθερα, νους που ψήλωσε από τα ανθρώπινα για να μπορείς εσύ και εγώ να βάζουμε ένα δάφνινο στεφάνι στο σύμβολο της Ελευθερίας.

Δεν είναι Άγνωστος ο Στρατιώτης Είναι Γνωστός!! Είναι Η ελληνική Ψυχή!!
Η Ιδέα!! Οι Αξίες !! Τα δικαιώματα του ανθρώπου!! Η πατρίδα!! Η Ελευθερία!!

ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΑΞΙΕΣ!!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!

 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!



@Μare 2014

 
***Στην μνήμη των παππούδων μου!!



η χώρα των πουλιών!!

Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε το 414 π.Χ. στα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τους «Όρνιθες» απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα.

Δύο Αθηναίοι φίλοι, ο πονηρός Πεισθέταιρος και ο αγαθός Ευελπίδης επιθυμούν να βρουν το πουλί Τσαλαπετεινό (που άλλοτε ήταν άνθρωπος, ο βασιλιάς Τηρέας) για να το ρωτήσουν σε ποια πόλη μπορεί κανείς να ζήσει ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Στην εισαγωγή του έργου λοιπόν εμφανίζονται οι δύο φίλοι να πετούν μέσα από το δάσος ο ένας πάνω σε μια κουρούνα και ο άλλος σε μια καλιακούδα δηλώνοντας ότι μεταναστεύουν επειδή βαρέθηκαν τη δικομανία των Αθηναίων.

Όταν πια βρίσκουν τον Τσαλαπετεινό, εκείνος τους απογοητεύει καθώς δεν έχει να προτείνει καμία πόλη που να τους αρέσει. Τότε όμως ο Πεισθέταιρος συλλαμβάνει την ιδέα να ιδρύσουν μαζί με τον Τσαλαπετεινό-Τηρέα την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. Ο Τσαλαπετεινός πείθεται και καλεί τα πουλιά γιανα τους ανακοινώσουν μαζί το σχέδιο του Πεισθαίτερου.

Τα πουλιά εμφανίζονται αγριεμένα από την εισβολή των ανθρώπων και θεωρώντας ότι ο Τσαλαπετεινός τους πρόδωσε, ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εισβολείς. Για άλλη μιά φορά όμως ο Πεισθέταιρος παίρνοντας το λόγο, φουσκώνει τα μυαλά των πουλιών και μαγεύει σταδιακά το ακροατήριό του. Στο τέλος πείθει τα πουλιά να ιδρύσουν τη Νεφελοκοκκυγία (= κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) με στόχο να αναδειχτούν σε ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι των θεών με τους ανθρώπους.

 

Έτσι τα πουλιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας και ξεκινάει το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα των πουλιών και θα εμποδίζει έτσι την τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων να ανεβαίνει στους θεούς.

Πριν ακόμα καλά καλά χτιστεί η πόλη και με πρώτον από όλους τον ιερέα που έρχεται για να κάνει θυσία, καταφθάνουν διάφοροι εκμεταλλευτές και καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας. Ο Πεισθέταιρος όμως τους ξεφορτώνεται όλους και σιγά σιγά το τείχος ολοκληρώνεται.

Εν τω μεταξύ οι Θεοί αρχίζουν να πεινάνε και να ανησυχούν γιατί δεν φτάνει πια στους ουρανούς η κνήσσα των σφαχτών. Αρχικά στέλνουν την Ίριδα ως αγγελιοφόρο, την οποία όμως εκδιώκει βίαια ο Πεισθέταιρος. Έπειτα εμφανίζεται ο -πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να ενημερώσει μυστικά τον Πεισθέταιρο για τις αποφάσεις των θεών και να τον συμβουλεύσει τι να κάνει για να τους πάρει την εξουσία.

 

Πραγματικά όπως έχει προειδοποιήσει ήδη ο Προμηθέας φτάνει αντιπροσωπεία των θεών για να διαπραγματευτεί την ελεύθερη διακίνηση της τσίκνας. Η αντιπροσωπεία απαρτίζεται από τον διπλωμάτη Ποσειδώνα, τον φοβερό φαγά Ηρακλή και τον αγροίκο Τριβαλλό, που είναι εκπρόσωπος των βαρβαρικών θεών. Οι διαπραγματεύσεις - οι οποίες διεξάγονται δίπλα από ένα σφαχτό που ψήνεται- καταλήγουν, πάντα σύμφωνα με τις συμβουλές του Προμηθέα, στο γάμο της όμορφης νεαρής θεάς Βασίλειας με τον Πεισθέταιρο. Έτσι το έργο τελειώνει με τη γαμήλια ένωση του Πεισθέταιρου και της ουράνιας θεάς.

επιτέλους!! τέλος?

Μεγάλο όνειρο που διαρκεί μες του μυαλού μου

το φιλμ που κυλάει στο καρούλι του

βλέπω να τρέχει η ζωή σου

Ζωή χαμένη η δική σου

Ζωή χαμένη η δική μου

Πάτα το κουμπί να ξεκινήσεις

να δεις να τρέχει το "παιχνίδι"

μην περιμένεις να αρχίσεις

μην αισθανθείς ποτέ σκουπίδι

Δες!!το "παιχνίδι" είναι ιδέα...

πιο φωτεινή και πιο μεγάλη...

για να κερδίσεις την "παρέα"

πρέπει να σκύψεις το κεφάλι!!

Δεν θες να "παίξεις"

αλλά σε "παίζουν"...

δεν θες να "ψάξεις"

αλλά "ζητάς "....

Κλείσε επιτέλους το κουμπί τους

πες τους το ΟΧΙ που λαχταράς!!

Τα χέρια μας δεμένα μένουν

μόνο αν δεν θέλεις να λυθούμε!

Αν επιμένεις στην "παρτίδα"

να ξέρεις

μόνοι μας θα πουληθούμε!!

στο σεντούκι του παππού το "ΟΧΙ"

Μες το σεντούκι ψάχνω

μήπως και βρω μια απάντηση

η θύμηση πολύ αχνή

ξέρω πως χάνω…

 

Βλέπω παλιούς να δίνουν

ψυχές που πάνω από τα ανθρώπινα περνούν

οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν

πως είναι εκείνοι που σήμερα μας ξεπερνούν

Μες την αχνή την μνήμη περισσεύει

η αξία της ζωής δεν κυβερνά

καράβι σήμερα που κινδυνεύει

τα ιδανικά πουλήθηκαν ακριβά

 

Περνάνε γρήγορα οι μνήμες

που μας κρατούσαν λίγο πιο ψηλά

σερνάμενοι πιανόμαστε σε δίνες

και μας πετούν σε βράχια κοφτερά

 

Δεν την θυμάμαι πια καλά την ιστορία

την ξέχασες κι εσύ παππού θαρρώ

να διηγηθώ και πάλι την πορεία

μες τα βουνά που πάλεψες μπορώ

 

Θέλω να φτάσω και πάλι στην κορφή σου

που πάτησες και στάθηκες ψηλά

κι εκεί πάνω πέταξες για πάντα την ψυχή σου

μήπως μπορέσω να ζήσω εγώ καλά

 

Ξέρω κοιτάζεις και πονάς όπως μας βλέπεις

αισθάνομαι πως κλαις καμιά φορά

το δάκρυ σου περήφανα κι αν κρύβεις

στο αίμα σου κυλάει η λευτεριά.

 

Ίσως μπορέσω κάποια μέρα να σε φτάσω

να σου αποδείξω πως δεν χάθηκες εσύ

Κι αν βλέπεις στο ηρώον το όνομα σου

Το «ΟΧΙ» σου φωνάζει στη ψυχή!

 

(αφιερωμένο στον παππού Διαμαντή που χάθηκε στα βουνά για να μην κάψουν οι Γερμανοί το χωριό του που ήταν Πρόεδρος κι άφησε μια γυναίκα 25 ετών μόνη με δυο μικρά παιδιά που δεν γνώρισαν πατέρα αλλά έμαθαν να τιμούν τις αξίες της ζωής και να τις μαθαίνουν στα παιδιά τους.

Όπως και σε όλους αυτούς που ξεπερνούν τα καθημερινά και δίνουν τη ζωή τους για να θυμόμαστε ότι είμαστε Άνθρωποι και κυρίως Έλληνες!! Χρειάζεται να το θυμόμαστε αυτές τις εποχές περισσότερο από ποτέ)

Επειδή ποτέ κανείς δεν ξέρει.....!

Έτσι όπως κυλάει το ποτάμι....
και η ιστορία ξετυλίγεται...
ίσως καλό θα ήταν να μάθουμε να τραγουδάμε, κάπως έτσι.....

Μες το Μουσείο.....

μες στο σπίτι που φυλάει αναμνήσεις

παλιές θύμησες

ιστορία

ζωή

Μπες όχι μόνο σήμερα που είναι ανοιχτά για χάρη της

Ημέρας των Μουσείων

Μπες και κοίτα:

κάποιοι στήλωσαν τον πολιτισμό μας

έτρεξαν τις ιδέες μας στα πέρατα του κόσμου

μάγεψαν τον κόσμο στα πέρατά του

με εικόνες

μύθους

τέχνη

πολιτισμό

Εμείς που είμαστε σε όλα αυτά?

Ατενίζουμε αδιάφορα

όσα μας προσδιορίζουν?

Είναι το συμπλήρωμα των ταξιδιών μας?

Είναι η αποστασιοποίηση στην σύγχρονη πραγματικότητα?

Κι όμως

μες το Μουσείο είσαι κι εσύ

είμαι κι εγώ

είναι οι παλιοί

είναι οι νέοι

Η ρίζα και η θεμελίωση των ιδεών μας,

των στάσεων, των πιστεύω μας.

Δεν είναι μόνο για μια μέρα

Είναι εκεί για να θυμίζουν

τη συνέχεια μας

την ευθύνη μας στη συνέχειά μας!!