Απρίλης!! Χρόνια μας πολλά !!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

πάλι από την αρχή!!

Πάλι από την αρχή!!

Αρχίζει μια άλλη μέρα!! 

Πάλι από την αρχή!!

Καλημέρα!!

Πάλι από την αρχή!!

Όλοι μαζί!!

Ψηλά!! Όσο η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας….

Και το έλεγα εγώ «Που πας Γοργόνα πράγμα…?»



Κι εκεί που ο φόβος του αγνώστου από τα βάθη της Ωκεανούπολης να βρεθώ στα Ψηλά βελόνιαζε την θαλασσινή ψυχή μου, το κίνητρο να συναντηθώ με μαγικές ψυχές ελεύθερες ήταν μεγαλύτερο.

Ο δρόμος μακρύς και το ταξίδι ξαφνικά με παρασύρει σε σκέψεις…..


Ο χάρτης δείχνει το μονοπάτι που το ακολουθώ ως εκεί που χάνεται γιατί μετά έρχεται η ένωση!!

 

Ψηλά!!

Βουνά. Δρομάκια της δροσιάς. Αεράκι της λευτεριάς.

Κι εκεί στο ξάγναντο, η Σαμαρίνα.

 

Μια αγκαλιά απλωμένη που περιμένει να την δεχτείς για να σε δεχτεί και να σου κλέψει την καρδιά.


Την καρδιά μου την έφερα δώρο και δεν με νοιάζει να τη δώσω σε σας!!

Γιατί το κορμί μου γέμισε από τις δικές σας καρδιές και δονείται με νοιάξιμο, αγάπη, αρμονία.


Με συνταξιδιώτες έναν Καπετάνιο του Βουνού και του Κάμπου, υπομονετικό και απλόχερο στις προτιμήσεις μιας γκρινιάρας «ψαροουρίτσας που θέλει το κατάβρεγμά …της για να ζήσει».

 Μια καρδιά χρυσαφένια, φωτεινή που πάντα ο γλυκός θετικός λόγος της βοηθάει στα δύσκολα, η Γιώτα – Vereniki.

 

Κι ο Ευγενικός Άρχοντας μου, ο Βαγγέλης Επίκουρος με τον υπέροχο Πρίγκιπα Αλέξανδρο μας άνοιξε το χορό της σμίξης.

 

Με χαρά αγκάλιασα το Νονό – Δημήτρη (που δεν έχω λόγια μόνο χρώματα και συναισθήματα)

με τη Υπέροχη Γλυκιά του Νεραϊδούλα- Βάσω (δεν είναι τίποτα τυχαίο…) και τον μικρό τους Καλλιτέχνη Γιάννη.

Και μαζί νέοι υπέροχοι φίλοι.

 Ο Κλήμης με το χάρισμα της σοβαρότητας και της χαράς.

 Μαζί με την Καίτη ευγενική και καλοσυνάτη αρχόντισσα.
 Υπέροχα συνδυασμένοι.

 

Ο Θοδωρής ο Καλόκαρδος Λεβέντης Γίγαντας άφησε το όνομά του γραμμένο στα στενά της Σαμαρίνας, στο πρωτάθλημα, στο χορό. Ένωσε τη νύχτα με τη μέρα.

 Η Νανά και η Ελπίδα, οι όμορφες Μοίρες μου που με βοηθήσαν στη «γέννησή» μου (κι αν δεν θυμάστε διαβάστε και καμιά παλιά ανάρτηση μου…) πάντα με χαμόγελο και ζεστή ματιά στα εύκολα και στα δύσκολα.

 

Και μετά εκείνος που με τίποτα δεν θα μπορούσε να λείπει είναι Ο άρχοντας της Σαμαρίνας –Γιάννης, αεικίνητος Αρμάνος γιατί θέλει και μια λεβεντιά να ανεβείς την ανηφόρα.

 Και φυσικά όταν ήρθε και η Μαρμελαδίτσα μου – Πέλλα με την «κούκλα» της και την σύντροφο Κώστα έδεσε η «Μαρμελάδα» εντελώς και κόλλησαν οι ψυχές.

 

Και το αεράκι δροσερό καθάρισε το μυαλό και την ψυχή από τα «σκουπίδια» μας, κι έδωσε ελευθερία στην καρδιά και λάμψη στη ματιά μας.

 Τα αστέρια γείραν με φροντίδα να μας σκεπάσουν και το φεγγάρι διακριτικό ανάτειλε πίσω από το βουνό για να μας συντροφεύει ως το πρωί.

 

Τρεις μέρες κι ήταν τρεις ζωές να πέρασαν κι ο χρόνος χάνεται στο γλυκό χρώμα του ουρανού το ξημέρωμα.



Οι 7 βρύσες καθάρισαν τη «σκονισμένη» καρδιά μου κι αν η ουρά μου κόλλησε… στο ανέβασμα, η ψυχή μου είχε ήδη ανεβεί.

Ανέβηκε ψηλά κι αγνάντεψε όλους τους φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν κι όμως ήταν εκεί, Ανάμεσά μας κι η ενέργειά τους μέσα βαθειά μας.






Την καρδιά μου την πήρατε ,μα έχω τις καρδιές σας μαζί μου!!

 Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!

 Ψηλά ! Χαμηλά!!


Βουνό ή Θάλασσα!!


Δεν έχει καμία σημασία!!






Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!

πετώντας στην χαρά !!!

Αρχίζοντας ξανά από την αρχή

 με το κλειδί της αισιοδοξίας στο χέρι!!

Δέστο στο αετό σου να πάει ψηλά στα ουράνια,

να βρει την ευτυχία και

να στην επιστρέψει!!

Πες το παντού να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου!!

Περίμενέ την  και θα έλθει!!

Τα ουράνια είναι ανοιχτά για σένα!!

Η Αγάπη ρέει από παντού....

η αγάπη κυλάει σαν νεράκι στο σώμα σου, σαν αεράκι στο προσωπό σου,σαν την άμμο στην παλάμη σου.

η αγάπη κυλάει μέσα σου,μέσα μου, μέσα μας.
η αγάπη ρέει από παντού....

ας πάρουμε ένα καράβι....

Και τώρα φίλοι μου 

ήρθε η ώρα να μπούμε όλοι μέσα στο καράβι του καλοκαιριού...
και δρόμο!!

Καλά ταξίδια μαγικά κι ονειρεμένα!!

Κι όταν έρθετε πίσω στη βάση σας, θέλω όλα τα νέα από τις άκρες του κόσμου, του μυαλού και του χάρτη σας!!

καλό μήνα!!

Μπήκε κι ο Αύγουστος!!

Καλώς τον!!
Φορτώστε στην καρδιά σας χαρά,στο μυαλό σας περιπέτεια,στα πόδια σας φτερά και πετάξτε μακρυά...
Δεν έχει σημασία αν θα φύγετε ταξίδι ή θα μείνετε σπίτι...
Εκείνο που μετράει είναι να διώξουμε τη ρουτίνα μακρυά και να θυμηθούμε την πραγματική ουσία της ζωής!

πάμε μαζί...!!

Χρειαζόμαστε λίγο φως, λίγο άρωμα, λίγο χρώμα στα καλοκαιρινά μας βράδυα.

Μπορούμε να κοιτάξουμε μαζί το φεγγάρι!

Μπορούμε να μυρίσουμε μαζί τα γιασεμιά και το αγιόκλημα!

Μπορούμε να ζωγραφίσουμε μαζί τα ονειρά μας!!

Ας χορέψουμε στο σκοτάδι κάτω από τα άστρα!

Ας ονειρευτούμε μια καλύτερη μέρα!!

Σε όλους τους γλυκούς ανθρώπους που κρύβουν λίγο "ροζ " στη ψυχή τους!!

Πανσέληνος!

Με τη Σελήνη να μας οδηγεί....

Για όσους ονειρεύονται ακόμα...
Για όσους θέλουν να ονειρευτούν μα δεν μπορούν....
Για όσους μπορούν τα ονειρευτούν αλλά δεν θέλουν...
Ένα φεγγάρι υπάρχει εκεί ψηλά για να μας θυμίζει ότι όπου και να είμαστε, όποιοι και να είμαστε, όπως και να είμαστε,το βλέπουμε μαζί!!

η μουσική κι οι ήχοι

Οι ήχοι του Ωκεανού μας φέρνουν πίσω στη γέννηση μας.

Μας  συνδέουν με τη φύση μας, με τη μητέρα Γη...

Μας βάζουν στον κόσμο των ονείρων....

Μας ταξιδεύουν!!

Αισθανόμαστε ότι "Θέλουμε και Μπορούμε''

 

Νότες Ευζωϊας

                                                    



Η Ωκεανούπολη  ξύπνησε  σε αναταραχή!!

Ο Τελάλης της πόλης φώναζε:

«Είμαστε ωραίοι!! Είμαστε πολλοί!!

Πόσοι είμαστε όμως?

Ελάτε να απογραφείτε!!

Στο μεγάλο κάστρο, στην σιδερένια πύλη…!!»

Η γοργόνα τεντώθηκε από τον ύπνο της, σηκώθηκε και έβαλε τα μπλε λέπια της, κλασσικά και επίσημα…..

Τόσος κόσμος θα περνούσε από το κάστρο….

Την ενοχλούσε η οχλαγωγία αλλά δεν μπορούσε να λείψει από την εκδήλωση του πατέρα Ποσειδώνα.

Το βιβλίο του Παππού Ωρίωνα έλεγε:

«Το άτομο που εκπέμπει

Θετικές σκέψεις,

Ενεργοποιεί θετικά τον κόσμο γύρω του

και προσελκύει θετικά αποτελέσματα.»

(Δρ. Νόρμαν Βίνσεντ Πιλ)

                                                  

Θα μπορούσε να κρυφτεί στη βιβλιοθήκη και να αποφύγει τον κόσμο.

Έπρεπε να δει τον κόσμο της χώρας της.

Το χρωστούσε στον πατέρα.

Θετική σκέψη λοιπόν και πάμε!!

Έβαλε το κοραλλένιο βραχιόλι  στο χέρι της  και μια μελωδία στην καρδιά.

Ο κόσμος, παρόλο τον αγώνα, μύριζε γαρδένια!!