"Αλλάζουμε Παραμύθι;"
Μια φορά κι ένα καιρό συναντήθηκαν δυό κακοί λύκοι στο δάσος.
" δεν μπορώ άλλο τα κατσικάκια!" , λέει ο ένας.
"σαν πέτρες μου κάθονται στο στομάχι!"
"Κοίτα σύμπτωση!" ,λέει ο άλλος.
"Κι εγώ τις Κοκκινοσκουφίτσες!"
" Ρε συ, δεν αλλάζουμε παραμύθι;"
" Από το στόμα μου το πήρες!! Από που πάνε για το σπίτι με τα κατσικάκια;"
"Από δω!"
"στο σπίτι της γιαγιάς;"
"Από κει!"
Πήρε λοιπόν ο καθένας το δρόμο του κι όταν
μια άλλη φορά κι έναν άλλον καιρό συναντήθηκαν......
"Τι σπαστικές είναι οι Κοκκινοσκουφίτσες!!", είπε ο ένας.
"Πως τις αντέχεις; Όλο κολακείες είναι!
Και τι μεγάλα ματια είναι αυτά!
Και τι μεγάλο στόμα!"
"Εγώ να δεις!". είπε ο άλλος.
"Ούτε μια καλή κουβέντα δεν ακούω από τα κατσικάκια.
Άσε το Οιδιπόδειο με τη μάνα τους:
και η μαμά μας έχει πιο ωραίο πόδι.
και μύτη είναι αυτή που έχεις;
Η μαμά μας να δεις μυτούλα!
Άει στο καλό εσείς κι η μάνα σας!
Αφού να φανταστείς μου ανοίξανε την πόρτα
και τους την ξανάκλεισα κατάμουτρα!"
"Ρε συ...",λέει ο ένας,".....δεν ξαναλλάζουμε παραμύθι;"
"Από το στόμα μου το πήρες!", είπε ο άλλος.
"Κατσικάκια και πάλι κατσικάκια!!"
"Κοκκινοσκουφίτσες και πάλι Κοκκινοσκουφίτσες!!"
Και πήρανε όλο χαρά και με κλειστά τα μάτια
τον αγαπημένο τους χορταστικό δρομάκο
Ηθικόν δίδαγμα:
"άγριο πράγμα οι Λύκοι!!
αλλά ακόμα πιο άγριο
η Συνήθεια!!!!"
(από το εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου βιβλίο του Γιάννη Προεστάκη
"Παραμύθια για Λυκοφιλίες"
Εκδόσεις Δίαυλος)
