Αλλάζουμε Παραμύθι;



                                                "Αλλάζουμε Παραμύθι;"

Μια φορά κι ένα καιρό συναντήθηκαν δυό κακοί λύκοι στο δάσος.

" δεν μπορώ άλλο τα κατσικάκια!" , λέει ο ένας.

"σαν πέτρες μου κάθονται στο στομάχι!"

"Κοίτα σύμπτωση!" ,λέει ο άλλος.

"Κι εγώ τις Κοκκινοσκουφίτσες!"

" Ρε συ, δεν αλλάζουμε παραμύθι;"

" Από το στόμα μου το πήρες!! Από που πάνε για το σπίτι με τα κατσικάκια;"

"Από δω!"

"στο σπίτι της γιαγιάς;"

"Από κει!"

Πήρε λοιπόν ο καθένας το δρόμο του κι όταν

μια άλλη φορά κι έναν άλλον καιρό συναντήθηκαν......

"Τι σπαστικές είναι οι Κοκκινοσκουφίτσες!!", είπε ο ένας.

"Πως τις αντέχεις; Όλο κολακείες είναι!

Και τι μεγάλα ματια είναι αυτά!

Και τι μεγάλο στόμα!"

"Εγώ να δεις!". είπε ο άλλος.

"Ούτε μια καλή κουβέντα δεν ακούω από τα κατσικάκια.

Άσε το Οιδιπόδειο με τη μάνα τους:

και η μαμά μας έχει πιο ωραίο πόδι.

και μύτη είναι αυτή που έχεις;

Η μαμά μας να δεις μυτούλα!

Άει στο καλό εσείς κι η μάνα σας!

Αφού να φανταστείς μου ανοίξανε την πόρτα

και τους την ξανάκλεισα κατάμουτρα!"

"Ρε συ...",λέει ο ένας,".....δεν ξαναλλάζουμε παραμύθι;"

"Από το στόμα μου το πήρες!", είπε ο άλλος.

"Κατσικάκια και πάλι κατσικάκια!!"

"Κοκκινοσκουφίτσες και πάλι Κοκκινοσκουφίτσες!!"

Και πήρανε όλο χαρά και με κλειστά τα μάτια

τον αγαπημένο τους χορταστικό δρομάκο

Ηθικόν δίδαγμα:

"άγριο πράγμα οι Λύκοι!!

αλλά ακόμα πιο άγριο

η Συνήθεια!!!!"

(από το εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου βιβλίο του Γιάννη Προεστάκη

"Παραμύθια για Λυκοφιλίες"

Εκδόσεις Δίαυλος)

Ελλάδα for ever!!

Ελλάδα

Κοίταξε αυτό!!

Κάτι σου θυμίζει?

Ή  μήπως αυτό!!

Σου ταιριάζει καλύτερα?

Κάποτε και τα μικρά ψάρια τρώνε το μεγάλο….!

Στην Ωκεανούπολη η ζωή κυλάει ήσυχα.



Όλοι μοιάζουν ευχαριστημένοι.


Με τα μεγάλα κοχυλένια σπίτια τους.


Τους αυτοκινούμενους ιππόκαμπους.


Τα γλέντια στο μεγάλο παλάτι.


Η θεία Νώα βέβαια το είχε πει (για όσους διαβάζατε τα παραμύθια από την αρχή)


« Θα έρθει μια μέρα που κάτι θα αλλάξει και δεν θα είναι η ροή των νερών…η ίδια»


Η θεία καλή χρυσή αλλά με κάτι τέτοιες δυσνόητες για μας προφητείες έφτασε στο σημείο να μην της πολυδίνουν σημασία.
 

Απόψε όμως παρουσιάστηκε ο «Ξένος» ξαφνικά εκεί που τα χταπόδια έφτιαχναν το Σαββατιάτικο γλέντι….


Επιβλητικός και πάνω στην ασπίδα του, Αυτοκινούμενη δεν ήταν γιατί την κρατούσαν κάτι παράξενα πλάσματα από κάτω και τον φέρνανε.






Ζήτησε να μιλήσει με τον Πατέρα Ποσειδώνα.


Δεν μου φάνηκε και πολύ ευχαριστημένος με όλα αυτά.


Ο «Ξένος» λέει θα μας αναβαθμίσει.


Αναβαθμίσει? Τι είναι αυτό?


Τα θαλάσσια πλάσματα δεν γνωρίζουν και πολύ καλά τις σύνθετες λέξεις και συχνά πυκνά μπερδεύονται…
 

Να είναι κάτι για το καλό μας!!


Για το καλό μας?


Και που το ξέρει αυτός το καλό μας αφού είναι «ξένος»


Χμ!! Κανείς δεν απάντησε στην ερώτηση….


Και σε λίγο ήρθε ο σοφός του, που είχε και μια φάτσα αρπακτική καθώς μετρούσε τα θαλάσσια οικόπεδα, τα κοχύλια, τις πηγές και τα κοράλια…κι ότι έβρισκε μπροστά του.

 Η γυναίκα του ξένου άραξε στην αμμουδιά και ζήτησε να της φέρουν υπέροχη «γοργονάδα» , λικέρ που μόνο εμείς το φτιάχνουμε με μυστική συνταγή.


«Σε λίγο όλα αυτά θα είναι δικά μας», είπε και το χαμόγελό της άστραψε στο λαμπύρισμα του βυθού.

 

Το όλο θέμα συνεχίστηκε για καιρό…


Μετρούσαν. Συζητούσαν. Έτρωγαν. Έπιναν και την Άρτα φοβέριζαν (παλιό γνωμικό)

Οι κάτοικοι της Ωκεανούπολης δεν ήταν πια χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γκρίζοι, σκυθρωποί και σκυφτοί προχωρούσαν αργά στα βάθη του Ωκεανού, μουρμουρίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να γίνει.


Διαμαρτύρονταν που και που μπροστά στο παλάτι του Ποσειδώνα, αλλά κι αυτός ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, ανεξάρτητα αν δεν τους έλεγε τίποτα.

 

Ώσπου πήγαινε όλοι στην Θεία Νώα, αφού θυμήθηκαν τα λόγια που είχε πει.


Η θεία το σκέφτηκε το ξανασκέφτηκε και….


« Τα ψάρια !! τα ψάρια είναι η λύση!!»


Τα ψάρια? Μα τι λέει τώρα, ξεκούτιανε, τα ψάρια έχουν το Νόμο «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»

 Ναι αλλά είναι πολλά, μικρά και έχουν τα ίδια συμφέροντα.
Αν πάρουν τους ψαρότοπους τους θα πεθάνουν ή θα πιαστούν στα δίχτυα τους. Γιατί να μην θελήσουν να βοηθήσουν….

Κι έτσι από στόμα σε στόμα και από πλάσμα της θάλασσας έφτασαν τα νέα παντού, σε κάθε ψάρι .


Σούσουρο μεγάλο έγινε ….

Και να πως ο Νόμος, η στάση, η παροιμία, τα στερεότυπα μπορούν κι αλλάζουν…

Τελικά δεν τρώνε πάντα τα μεγάλα ψάρια τα μικρά…



Κάποτε υπήρχε ανάγκη….? Τώρα….?

Μου αρέσουν οι παλιές ιστορίες.



Με ταξιδεύουν στο παρελθόν.


Με μαθαίνουν.

Αυτές τις μέρες συζητούσα τις δυσκολίες που υπήρχαν παλιότερα (που δεν διαφέρουν και πολύ από τις σημερινές αν το καλοσκεφτούμε).


Άκουγα με προσοχή πόσο δύσκολο ήταν να διαβάζουν τα παιδιά από το ίδιο βιβλίο, αφού δεν υπήρχαν για όλα από ένα.


Τώρα με ευκολία και χωρίς σκέψη τα πετάνε μετά τη σχολική χρονιά.


Παράλληλα δούλευαν.


Δούλευαν στα χωράφια. Δούλευαν στο σπίτι. Δούλευαν στο κουβάλημα.


Υπήρχε ανάγκη βοήθειας της οικογενειακής οικονομίας και δούλευαν.


Δεν ήταν και από τα τυχερά παιδάκια όλοι να τα βρουν έτοιμα στη ζωή τους.


Όμως πρόκοψαν κι άλλαξαν την καθημερινότητα τους.

 
 

Τώρα?


Τώρα συνήθως υπάρχουν τα τυχερά παιδάκια που δεν δουλεύουν αλλά τα βρίσκουν όλα έτοιμα.


Άλλα τα εκτιμούν και προχωρούν.


Άλλα κάτι παρεξηγούν μες το μυαλό τους και περιμένουν με το χέρι απλωμένο να τα έχουν όλα έτοιμα και πάλι.

 

Υπάρχουν όμως και εκείνα τα παιδάκια που είναι άτυχα.


Που ακόμα δουλεύουν σκληρά.


Σε κάποια πρέπει να το κάνουν γιατί υπάρχει η ανάγκη.


Σε κάποια άλλα όμως?


Υπάρχει η απληστία των μεγάλων, το εύκολο κέρδος, η συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν στον κόσμο, η συνήθεια….

 Αυτά τα παιδάκια δεν ξέρουν από όμορφα παραμύθια από αυτά που μας λέγανε μικρά για να κοιμηθούμε. Που όμως στην ιστορία τους μας πότιζαν με την εξοικείωση της παιδικής εργασίας . Η σταχτοπούτα ήταν η καημένη η ορφανή που δούλευε νυχθημερόν στο σπίτι της μητριάς της για να ναι όλα τέλεια. Μην κοιτάτε που μας χρύσωναν το χάπι ότι παντρεύτηκε τον πρίγκιπα και άλλαξε τη ζωή της.


Ένα παραμύθι ποτισμένο με παιδική εργασία και κόπο είναι.

 Αν πει κανείς για «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» που τα Χριστούγεννα μας συγκινεί αυτό κι αν μας βάζει στην παιδική εργασία κατευθείαν στη σκληρή της μορφή, στο δρόμο, στο κρύο, στον κίνδυνο….

 Άσε η φοβερή ταινία του Λουστράκου που πρόκοψε κι έγινε γιατρός. Ταινία εποχής της ανάγκης, θα μου πείτε….για κάποιους, θα σας απαντήσω…… γιατί κι εκεί υπήρχαν τα τυχερά παιδάκια με όλες τις παροχές και εκείνα που δεν είχαν την πολυτέλεια της επιλογής…..


Και αν βγείτε σήμερα τη βόλτα σας είναι σίγουρο πως κάποιο παιδάκι θα σας πουλήσει χαρτομάντιλα, ίσως λουλούδια ….

Θα σκεφτείτε η ανάγκη? Μπορεί…. Μπορεί και όχι….ειδικά αν κοιτάξτε ένα γύρω με προσοχή και δείτε έναν μεγάλο να παρακολουθεί με επιμονή την «παραγωγικότητα των πωλήσεων»…..




 

 Υπάρχει η πιθανότητα στο φανάρι να σας πέσουν δυο τρία παιδάκια να σας καθαρίσουν τα τζάμια με έναν κουβά που τον σέρνουν όλη μέρα με μαύρο από τη σκόνη νερό….Αυτά κι αν τα παρακολουθεί το άγρυπνο μάτι του μεγάλου που θα πάρει την είσπραξη.


Και αν δεν είναι καλή θα υπάρξουν κι άλλες επιπτώσεις…..




 

 Θυμάμαι μια μέρα που αποφάσισα να πάρω φαγητό σε δύο κοριτσάκια στην πλατεία για να αποφύγουν να τους πάρουν τα λεφτά από τα χέρια. Ήταν δυο τσιγγανοπούλες με υπέροχα σοκολατένια μάτια. Δεν πρόλαβαν να πάρουν το φαγητό και μια χοντρή τσιγγάνα που τις φώναζε στην δική τους διάλεκτο τους άρπαξε το φαγητό από τα χέρια.


Δεν ήξερα τι να κάνω….


 

 Το λάθος μου: δεν έκανα τίποτα !!


Μόνο στενοχωρήθηκα.






Τώρα καταλαβαίνω φίλοι μου πως η στενοχώρια, ο οίκτος, η λύπη μας δεν φέρνει αποτέλεσμα…..

 

 Το λάθος μου!! Το λάθος σου!!


Τα λάθη μας διαιωνίζουν τη μοίρα των τυχερών και των άτυχων παιδιών….


Διαιωνίζουν την παιδική εργασία όχι με την μορφή της συμμετοχής στην οικογενειακή οικονομία και ανάγκη αλλά αυτής της εκμετάλλευσης, της παραμέλησης και της καταπάτησης των παιδικών δικαιωμάτων….




 

 Δεν είναι το κράτος υπεύθυνο μόνο να αναλάβει την διευθέτηση του θέματος αυτού. Εμείς πρέπει να το σταματήσουμε.


Και μην ξεχνάμε ποτέ:


Τα παιδιά όλου του κόσμου είναι παιδιά μας!!

 

 Είναι ευθύνη μας να έχουν την πολυτέλεια… να επιλέγουν τι θέλουν να κάνουν για να ζήσουν καλύτερα και να αλλάξουν την δική τους ζωή!!

Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας!!


Σκέψου κι εσύ τι μπορούμε να κάνουμε



 

 

Ο Μύθος της πόλης που την κατατρέχει……..

Ήρθε ο Μάρτης κι εγώ δεν μπόρεσα να ευχηθώ στην άνοιξη.

Καλό μήνα !!

Άνοιξη!

Μου τη θυμίζει το Μαρτάκι στο χέρι. 

Κόκκινη κι άσπρη κλωστή στριμένη  βραχιολάκι που θυμίζει το πάθος της άνοιξης (κόκκινο) και την αγνότητα το φως της φύσης (άσπρο).

Πολλοί λένε ότι είναι το αίμα και το φως του Ιησού πριν το Πάσχα γι΄αυτό και το φοράει κανείς ως τότε στο χέρι του.

Άνοιξη δεν κατάλαβα πάντως γιατί ρίχνει καρεκλοπόδαρα.

Επίσης είναι κι όλη αυτή η ατμόσφαιρα προσποιητής χαράς στην πόλη που με εκνευρίζει.

Δεν ξέρω αν είναι που μας κατατρέχει αυτή η φήμη της Αποκριάς ή ο εκφυλισμός της.

Όταν πρωτόρθα στην Πάτρα, η χαρά μου ήταν μεγάλη για δυο λόγους

Ο ένας ήταν που γύρισα πίσω σαν τον μετανάστη στην πόλη του

Ο άλλος που αυτή η πόλη ήταν γεμάτη χαρά.

Ο πρώτος λόγος μου απομυθοποιήθηκε γρήγορα. «Ξένη αλλού, Ξένη κι εδώ» δεν ήταν εύκολο να ενσωματωθώ σε ρυθμούς και συνήθειες που δεν γνώρισα από παιδί.

Ο άλλος λόγος ήταν αυτός που με βοήθησε να μείνω και να γνωρίσω την πόλη μου.

Η χαρά να κινείσαι γρήγορα.

Η χαρά να βλέπεις θάλασσα.

Η χαρά να γλεντάς με το τίποτα.

Η χαρά να φεύγεις και να πηγαίνει σε όμορφα κοντινά μέρη.

Τώρα θα μου πείτε « μήπως γοργόνα μου το απομυθοποίησες κι αυτό και τώρα μας λες μύθους αποκριάτικα….?»

Εγώ φίλοι μου έζησα την καλή πλευρά της χαράς.

Τη χαρά χωρίς ανταποδοτικότητα.

Τη χαρά χωρίς χρήμα και σπατάλη.

Τη χαρά με κέφι και δημιουργία.

Τη χαρά με φαντασία.

Τη χαρά του μοιράζομαι και περνάμε όλοι φανταστικά.

Τώρα η χαρά έχει την τιμή της και βρίσκεται πίσω από ακριβά μαγαζιά, κοστούμια, στημένες καταστάσεις.

Τώρα η χαρά δεν έχει κέφι, απλά δείχνει να έχει. Πιστέψτε με έχει τεράστια διαφορά.

Η χαρά δεν έχει φαντασία και δημιουργικότητα, λέει όμως ότι έχει γιατί η φήμη της θα χαθεί.

Τελικά την πόλη αυτή την κατατρέχει ο Μύθος της.

Κι είναι μια κατάρα που την αναγκάζει να δρα και να φαίνεται όπως οι άλλοι νομίζουν ότι είναι.

Κι αυτό την κάνει ψεύτικη.

Δεν είναι έτσι η Πόλη αυτή.

Έχει ακόμα στενά δρομάκια που περιμένουν να τα περπατήσουμε.

Έχει κάστρα που θέλουν να τα εξερευνήσουμε.

Έχει γιορτές που περιμένουν να τις γιορτάσουμε.

Έχει κρυμμένη την χαρά και περιμένει…….

Όπως η Πατρινέλλα που ξεκολλούσε από το κάστρο και γύριζε την πόλη μηνώντας τα καλά και τα κακά μελλούμενα.

Ελάτε στην πόλη για να ζήσετε το Μύθο….

Ψάξτε όμως για την φωτεινή πλευρά της χαράς!!

Καλως ήρθες Δεκέμβρη!!

"Ο Δεκέμβριος, ή Δεκέμβρης, ή Χριστενιάρτς (ποντιακά), είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. 
Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα. Ο Δεκέμβρης ήταν ο10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. 
Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος και ο ελαιόπρινος. 
Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ, λάπις λάζουλι, ζιρκόνιο και τανζανίτης. 
Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο. 
Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο."
                                               (Βικιπαιδεία)

Καλό  μήνα!! 

Ας ονειρευτούμε  έναν μήνα αγάπης και υπέροχων στιγμών!!

Ας ζητήσουμε κάθε μέρα να έρχεται κι ένα δωράκι από το Σύμπαν!!

Έρχεται!! Ας έχουμε  τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά  να το δούμε και να το ακούσουμε!!

Ίσως να το μυρίσουμε ή και να το γευτούμε.....

                                                            Πολύ καλό σας μήνα!! 

 

Παραμύθια για Λυκοφιλίες

Ο Λύκος και τα 7 κατσικάκια σε 7Χ7 εκδοχές:

                    (Εκδοχή 43 από 49)

Εμείς στην Εποχή μας!

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας αχαΐρευτος, ανεπρόκοπος και χαραμοφάης Λύκος.

Μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε, που το έχανες που τον έβρισκες, με έναν καφέ κι ένα τσιγάρο, βιδωμένο στο Η/Υ να σκοτώνει τον χρόνο του μελετώντας νέα συστήματα διαρρήξεων.

«βρε άχρηστε!!» του φώναζε η μάνα του.

«ένα κατσικάκι βρε δεν αξιώθηκες ακόμα να φέρεις στο σπίτι.

Οι χασάπηδες έχουν κάνει την προίκα τους μαζί σου! Σε λίγο θα σε ανακηρύξουν άγιο! Ο άγιος Λύκος ο προστάτης των κατσικιών!»

« βρε αει στο Λύκο!» της έλεγε αυτός.

«ας με σπούδαζες να σου΄κλεβα ό,τι ήθελες»

 «με τι λεφτά να σε σπούδαζα?» του έλεγε η κακομοίρα η μάνα του.

« ααα! Να έκοβες το λαιμό σου!! Να΄παιρνες τους δρόμους και να΄ πλενες σκάλες! Να έκανες Λυκάκια και να τα πούλαγες όσο όσο!»

« κι άμα μ΄πιαναν, μωρέ?»

«άμα σε ΄πιαναν θα ήσουνα κάτι! Μια μάνα που πήγε φυλακή για το παιδί της! Μια μάνα που θυσιάστηκε! Ενώ τώρα τι είσαι?

Μια μάνα που ενδιαφέρεται και αγαπάει!

Μια Α-χρη-στη μάνα!»

« Εμείς στην εποχή μας, δεν ήταν ανάγκη να σπουδάσουμε για να βουτήξουμε ένα κατσικάκι!» του έλεγε η μάνα του.

«Εμείς στην εποχή μας! Εμείς στην εποχή μας!» της έλεγε αυτός

«Το βαρέθηκα πια αυτό το παραμύθι με το αλεύρι και τα πόδια Που ζεις μωρέ μάνα? Τους βλέπεις έτσι πρόβατα και παραμυθιάζεσαι!!

Για κάνε ότι πλησιάζεις σπίτια τους Από ένα χιλιόμετρο βλέπουνε και μυρίζουνε το βρακί που φοράς κι ακούνε τις βρισιές που σκέφτεσαι με τα Λυκοσυστήματά που έχουνε»

« κι αυτό θα πει ότι θα σε έχω εδώ να μου Λυκοβαράς?

Που ακούστηκε μωρέ να σπουδάζεις κλέφτης άνευ διδασκάλου και δι΄αλληλογραφίας?

Χωρίς να έχει πάει στο δημόσιο ή να΄χει πάει φυλακή?

Χωρίς να έχει εμπειρίες?

Μέχρι να σπουδάσεις εσύ πάμε εμείς!

Θα τά΄χουμε τινάξει από την πείνα!

Νέα γενιά σου λέει ο άλλος!

Πάει χάλασε ο κόσμος!!»του έλεγε η μάνα του αφήνοντας (από την απελπισία της τάχα μου)να πέσει στο πάτωμα ένα κόκαλο από κατσικάκι που εδώ και μέρες μασούλαγε.

«Μην στενοχωριέσαι μωρέ μάνα» της έλεγε αυτός μαζεύοντας για πάρτη του το κόκαλο.

«Όλα θα διορθωθούν!

Θα αγωνιστώ!

Θα μάθω γράμματα.

Και στην ανάγκη θα βάλλω αλεύρι σε όλο το σώμα μου να γίνω λευκός, όπως ο Μάικλ Τζακσον.

Φτάνει να με δεχτούν στις λέσχες τους.

Μετά θα γίνω γυναίκα.

Όπως ο Ντάστιν Χοφμαν στο Τούτσι.

Να με πάρουν στις δουλειές τους.

Θα γίνω συνδρομητής στην ΟΥΝΕΣΚΟ! Θα τρέχω σε φιλανθρωπικά γκαλά.

Και γκαλά ε? μόλις κερδίσω την εμπιστοσύνη τους και μου δώσουν αρμοδιότητες, εξουσία, τότε θα τους δείξω εγώ!

Θα γεμίσω νέφος τις πόλεις τους!

Θα κάψω τα δάση τους!

Θα τους καταστρέψω!

Θα πετύχω μάνα!!

Θα πετύχω!!»

«Και μετά?» ρώτησε η μανούλα.

« Και μετά μανούλα μου θα πάω να πάρω μια καλύβα στην ερημιά, σε ένα δάσος, να μην βλέπω κανέναν!!

Κανέναν τους!!

Μόνο κατσικάκια!

Επιτέλους!!

Να βρω τον εαυτό μου!!

Να γίνω και εγώ άνθρωπος!!

Άνθρωπος!!

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Ο μόνος τρόπος για να πάει

Αυτός ο κόσμος μπροστά

Είναι να πάει δισεκατομμύρια χρόνια

Πίσω!!

(Γιάννης Προεστάκης «Παραμύθια για Λυκοφιλίες»)