Καλή σχολική χρονιά!!

Καλή σχολική χρονιά για τους μικρούς μας φίλους!!

Υπομονή για τους μεγάλους μας φίλους!!

Αγιασμό κάνατε?

Την τάξη σας την είδατε?

Τους δασκάλους?

Τους καθηγητές?

Τα βιβλία?

Εάν τα έχετε όλα αυτά θα έχετε μια πραγματική σχολική χρονιά!!Καλή ή κακή θα δείξει...Θα μου το πείτε στο τελείωμα της....

Εάν κάτι σας λείπει Ε! καημός δεν ήταν ....Καημός θα γίνει αν σας λείπει για  2- 3 μήνες

Βιβλία?
Ε!!πια κολλάτε σε κάτι λεπτομέρειες....

Πήρατε αυτοκόλλητο να τα ντύσετε? Ε!! καλά να πάθετε που βιαστήκατε....

Τι έτσι πάτε αβασάνιστα και ψωνίζετε άσχετα....

Πήρατε και τετράδια?

Κακώς!! όπως θα τα διαβάζετε ηλεκτρονικά ....έτσι να τα γράφετε....
Δεν κατάλαβα ....όχι όπως νά΄ναι ....άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε....

Δεν ξέρετε υπολογιστή? Κάκιστα!! Το ηλεκτρονικό παιχνίδι μου το παίζετε στα δάκτυλα ....τώρα που πρέπει να διαβάσετε σας κατσικώθηκε να μην θέλετε....


Δικαιολογίες....έχει και ζέστη και δεν στρώνεστε να μπείτε σε πρόγραμμα 
(ω!! τι σύμπτωση!! ούτε εμείς....Τώρα όμως μιλάμε για σας!!Α!!)

Σας δουλεύω....?Ποιος εγώ...?  Είστε σίγουροι?

Για κοιτάξτε ένα γύρο και πείτε μου....

Η δική μου μυτούλα πάντως δεν έχει μεγαλώσει....

Καλή αρχή !!

&

Καλά ξεμπερδέματα....!!

Οι γραμμές….!

Οι γραμμές πάνε κι έρχονται.



Ευθείες. Κατακόρυφες. Οριζόντιες.


Οι μεγάλοι βλέπουμε τις γραμμές απρόσωπα και γεωμετρικά.


Μας βοηθάνε να μετρήσουμε αποστάσεις, κτήρια…

Μας τρομάζουν όταν είναι παράλληλες και δεν συναντιούνται.


Μας ευχαριστούν αν τέμνονται και ενώνονται και λυπόμαστε αν χωρίζουν…

 Στα παιδικά μάτια οι γραμμές παίρνουν σχήμα και μορφή.

Γίνονται παραμύθι.


Παίρνουν ζωή.

Να το παραμύθι της μικρής Ευαγγελίας που με χαρά δημιούργησε πάνω σε γραμμές:




 
 

 « Ο ήλιος (κίτρινο) βγιαίνει στον ουρανό και ζεσταίνει τον κόσμο (κόκκινο).Βουτά στη γη (πράσινο) και της δίνει ζωή!!


Ο κόσμος και η γη (καφέ) κινούνται και ζηλεύουν τα χρώματά του αλλά πολλές φορές τα ξεχνούν …


Περιμένουν το ηλιοβασίλεμα(πορτοκαλί) για να καταλάβουν ότι κάπου εκεί βρισκόταν όλη μέρα και το φεγγάρι (σομόν σχήμα)


Ο ήλιος και το φεγγάρι είναι εκεί κι ο κόσμος δεν προλαβαίνει πάντα να τα δει.


Κουρασμένος ο ήλιος βουτά στη θάλασσα(μπλε) κι αφήνει το φεγγάρι να συντροφεύει τον κόσμο ως να έρθει η επόμενη μέρα…»

 Η Ευαγγελία μικρή γλυκιά μου φίλη, μου περιέγραψε τον κύκλο της ζωής με τις δικές της γραμμές και μου θύμιζε με ένα ζεστό χαμόγελο ότι οι γραμμές έχουν ζωή.


Τη ζωή που η καρδιά της δίνει.

Την ευχαριστώ πολύ.

Και της στέλνω ένα γλυκό τεράστιο φιλί!!

Και μετά …..τι……?

Όταν ήμουν μικρή θυμάμαι πόσα παραμύθια κλασσικά μου έλεγαν.

Και μάλιστα δεν φτάνει που τα έλεγαν και με διαφορετική σειρά στην πλοκή νόμιζαν ότι δεν θα το καταλάβω.

Επίσης όλα αυτά τα παραμύθια τώρα που τα θυμάμαι από απόσταση περιείχαν:

Μια ηρωϊδα, κλασσικά όμορφή, κατατρεγμένη όμως από μια μοίρα που δεν μπορούσε να ορίσει η ίδια.

Μια οικογένεια που την ηρωϊδα μας την είχε ελαφρώς παρατημένη και ας έμοιαζε ότι ενδιαφερόταν για αυτή.

Έναν κακό, τώρα λύκος ήταν, μητριά ήταν, ρόκα ήταν, κάτι ήταν που θα της την έφερνε μπαμπέσικα….

Και πάντα υπήρχε ένας άντρας που θα την «έσωζε» από την κακιά της μοίρα και κλασσικά θα κατέληγε όλο αυτό σε ένα υπερθέαμα γάμο…

Ύστερα απορούμε γιατί η ανισότητα των φύλων παραμένει σταθερά επίπεδα της εποχής της γιαγιάς μου ενώ όλες οι ηρωϊδες….δίνουν αγώνες να επιβιώσουν και να διεκδικήσουν.

Θα μου πείτε τώρα το σκέφτηκες? Η παγκόσμια Ημέρα για την ισότητα των φύλων πέρασε (8/3) και μετά από 5 μέρες εσύ μας λες τα φεμινιστικά σου.

Πρώτον σας το έχω ξαναπεί- όσοι με διαβάζετε αλλά και για να μαθαίνουν οι νεότεροι αναγνώστες - μου τη δίνουν οι Παγκόσμιες Ημέρες.

Δεύτερον δεν είχα κάτι να πω εκείνη την Ημέρα γιατί έκανα τόσα που δεν προλάβαινα να σας τα γράψω.

Γιατί υπάρχει κάτι στα στερεότυπα των παραμυθιών μας που ανασταίνουν γενιές ολόκληρες και συνεχίζουν …που δεν μας λένε.

Καλό το ευτυχισμένο τέλος αλλά μετά….τι?

Δεν την συνεχίζουν την ιστορία να ξέρεις και εσύ ως παιδί τι θα κάνεις στο μέλλον σου.

Να έχεις ένα παράδειγμα βρε αδελφέ.

Θα μου πείτε δεν χρειάζεται γιατί το βλέπεις γύρω σου και δεν χαίρεσαι καθόλου γι΄αυτό και οι έφηβοι προσπαθούν να την κάνουν… από τις καθημερινές τους υποχρεώσεις για να μην πέσουν στην παγίδα του «μετά….τι?»

Βέβαια υπάρχουν και ατίθασα επίμονα παιδάκια που ρωτούν συνεχώς και σου σπάνε τα νεύρα εκείνη τη στιγμή « και μετά….»

Τι να τους πεις για μετά που κι εσύ δεν ξέρεις. Άσε που είναι και το άλλο πώς να τους το πεις Ποια η θέση σου ως μάνα, γιαγιά, πατέρας, παππούς, παραμυθάς βρε αδελφέ…

Και έρχεται η υπέροχη ..ατάκα « θα δεις όταν θα μεγαλώσεις…»

« όταν γίνεις μάνα θα καταλάβεις….» «όταν δουλέψεις θα καταλάβεις τι εστί βερίκοκο»

Βρε παιδιά δεν θέλω να το καταλάβω όταν μεγαλώσω. Θέλω να το ξέρω από πριν. Από τη μια μας λέτε να συμμετέχουμε, να ρωτάμε, να έχουμε άποψη και αν τα κάνουμε όλα αυτά μετά θα δεις ….όταν…θα …. Τι?

Είναι παράξενοι αυτοί οι μεγάλοι.

Άντε εσύ παιδί πράγμα να καταλάβεις τώρα μετά το φαντασμαγορικό γάμο της Σταχτοπούτας τι θα επακολουθήσει.

Διότι η κοπελίτσα ήταν και προπονημένη.

Και καθάριζε, και έπλενε και νοικοκύρευε. Άντε τώρα εσύ που η μανούλα δεν σε άφησε να κουνήσεις δακτυλάκι να έχεις τον «πρίγκιπα με τις παντούφλες» και να αρπάξεις υπο μάλης την ηλεκτρική και να κάνεις το σπίτι κούκλα.

Για να μην πω για το μαγείρεμα που δεν ήξερα ούτε αυγό να βράσω και τώρα πρέπει να φτιάχνω την πίτα όπως την έκανε η μανούλα του η Ηπειρώτισσα .

Θα μου πείτε κι οι δύο εργάζονται.

Βέβαια εργάζονται καλοί μου άνθρωποι αλλά ο ένας θα έρθει και θα τεζάρει  στον καναπέ κι η άλλη θα βγάλει άλλο ένα μεροκάματο.

Γιατί της είπαν ότι « η γυναίκα φτιάχνει το σπίτι και η γυναίκα το χαλάει» κι ότι « Πίσω από έναν άνδρα κρύβεται μια γυναίκα»

Κι η άλλη τσίμπησε κι έπεσε στην παγίδα και το πήρε πάνω της.

Σου λέει « η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά» και τον άρπαξε τον ρόλο από τα μαλλιά και δεν φτάνει αυτό άρχισε να δρα πολλαπλασιαστικά.

Κόρη μεγαλώνει να μην της πει το παραμυθάκι.

Γιό μεγαλώνει να μην του πει κι αυτού κάτι.

Άρα ποιος βγάζει τα ματάκια με τα χεράκια του.

Θα μου πείτε υπερβάλλω πρωϊνιάτικα και θα έχετε δίκιο.

Υπερβάλλω για να δούμε το « μετά …τι?» καλοί μου.

Εμείς το αναπαραγάγουμε, όχι στα παιδιά, όχι στην ισοτιμία των φύλων, στο μοίρασμα των ρόλων, στην καλή επικοινωνία …αλλά σε όλα όσα παθαίνουμε σήμερα και δεν είναι και λίγα….

Και μην με ρωτήσετε κι εσείς  «και μετά ….τι?»

Σκεφτείτε και λίγο….Μασημένη τροφή πια θέλετε….

«το χαμένο μας παιδί!»

Πόσο εύκολο είναι να χάσει κανείς το παιδάκι που έχει μέσα του?

Αυτή η ερώτηση γυρίζει στο μυαλό μου σήμερα από το πρωί καθώς είδα σκηνές από τη δουλειά  στο σπίτι κι από το σπίτι στη δουλειά.

Άρχισαν τα σχολεία και νυσταγμένα ματάκια πήγαιναν τραβολογώντας οι μαμάδες και πιο σπάνια οι μπαμπάδες στον αγιασμό.

Μεγαλύτερα παιδιά βαρυγκωμώντας σέρνονταν με ένα βουνό βιβλία στα χέρια και σιγομουρμουρίζοντας «τι θα τα κάνω όλα αυτά και φέτος?»

Κάποιοι έτρεχαν να πάρουν προμήθειες χαρτικών στα βιβλιοπωλεία και συγκρίνανε τιμές με την περσινή χρονιά και κατηγορούσαν το κράτος πως μας κατάντησε.

Η αρχή μιας σχολικής χρονιάς…..

Η αρχή ενός μαρτυρίου?

Καμία έμπνευση και χαρά.

Τα νέα από το καλοκαίρι σε ποιόν να τα πεις αφού ήδη τα είχαν ανταλλάξει με μηνύματα, ηλεκτρονικά και δεν έχει κανένα νόημα.

Όταν το σχολίασα κάπου με κοίταξαν με μισό μάτι και το βλέμμα έλεγε 
«ή πολύ ρομαντική είσαι κυρά μου ή έχεις ξεφύγει…Που ζεις?»

Λες να έχουν δίκιο κι εγώ να είμαι στην Ωκεανούπολη και να έχω χάσει επεισόδια ?

Το καλύτερο είναι το σχόλιο για τη «χώρα» μου….

«Μου τη δίνουν αυτοί που μιλούν για παιδιά…

Μου τη δίνουν αυτοί που συζητούν για παιδιά ενώ οι ίδιοι δεν έχουν άρα δεν ξέρουν…»

Δεν χρειάζεται να ξέρεις για να μιλήσεις για τα παιδιά αγαπητοί μου φίλοι.

Τα παιδιά τα κρύβουμε μέσα μας.

Το άσχημο είναι ότι τα κρύβουμε τόσο καλά τόσο που τα χάνουμε….

Το « χαμένο» μας παιδάκι είναι κάπου εκεί και περιμένει.

Λίγη σημασία θέλει.

Λίγη χαρά.

Ένα χαμόγελο.

Μια ζεστή αγκαλιά…

Τα παιδιά είναι παιδιά όλων μας!!

Κι αν κάποιοι δεν έχουν, νομίζουν ότι δεν έχουν την ευθύνη όλων των παιδιών.

Κι αν κάποιοι έχουν, νομίζουν πως ξέρουν τις ανάγκες τους και κάνουν το χρέος τους.

Το χρέος το έχουμε όλοι.

Κι αν τα παιδιά σήμερα σηκώθηκαν βαρυγκωμώντας να κάνουν μια αρχή δεν φταίνε αυτά ΕΜΕΙΣ φταίμε που τα έχουμε ξε-χάσει.

Δεν τους δίνουμε κίνητρα.

Δεν τους χαρίζουμε όνειρα.

Τους κρύβουμε τη ζωή!!

Τα κάναμε «εργάτες κακής ποιότητας»

Εμείς χάσαμε τα κίνητρα, τα όνειρα και τη ζωή και  τα παιδιά μας ακολουθούν πιστά κουτάβια.

Μην απορούμε για αυτά που βλέπουμε κι ακούμε από τα παιδιά.

Είναι τα χαμένα παιδιά που κρύβουμε μέσα μας τόσο βαθειά που τα ξε-χάσαμε!!!

Γιατί ο Ηλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό

Γιατί ο Ηλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό


Από τη Νιγηρία

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ο Ήλιος και το Νερό ήταν καλοί φίλοι και κατοικούσαν στη γη. Ο Ήλιος περνούσε πολύ συχνά από το σπίτι του Νερού, αλλά το Νερό ποτέ δεν επισκεπτόταν τον Ήλιο. Μια μέρα, λέει ο Ήλιος στο Νερό: «Καλέ μου φίλε, έχω ένα παράπονο. Γιατί ποτέ δεν περνάς από το σπίτι μου να μου πεις μια καλημέρα;» «Α, φίλε μου», απάντησε το νερό, «το σπίτι σου είναι πολύ μικρό. Αν έρθω να σε επισκεφτώ με τη συνοδεία μου, εσύ πρέπει να βγεις απ' το παράθυρο, για να χωρέσουμε. Αν θέλεις να σε επισκεφθώ, πρέπει να χτίσεις ένα λαμπρό παλάτι. Σε προειδοποιώ, όμως: να είναι πελώριο, γιατί η συνοδεία μου είναι πραγματικά πολύ μεγάλη».

Ο Ήλιος υποσχέθηκε να χτίσει ένα πελώριο παλάτι, κι αμέσως γύρισε σπίτι του στη γυναίκα του, τη Σελήνη. «Πρέπει να χτίσουμε ένα τεράστιο παλάτι για τον φίλο μας το Νερό», είπε στη Σελήνη. «Δεν μπορούμε να το δεχτούμε εδώ μέσα. Εμπρός, αρχίζουμε το χτίσιμο».

Πέρασε καιρός ώσπου να τελειώσουν, κι όταν πια είχε μπει και το τελευταίο κεραμίδι, όταν είχε φυτευτεί και το τελευταίο λουλούδι, ο Ήλιος κάλεσε το Νερό να έρθει να τον επισκεφτεί.

Όταν έφτασε στην πόρτα, το Νερό φώναξε στον Ήλιο: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» κι εκείνος απάντησε «Μα ναι, φίλε μου!
Έχτισα για σένα ένα πελώριο παλάτι. Πέρασε μέσα».

Και τότε το Νερό άρχισε να ρέει μέσα στο παλάτι, και το συνόδευαν τα ψάρια κι όλα τα πλάσματα της θάλασσας, των ποταμών και των λιμνών. Ανέβαινε το νερό, κι έφτασε τον Ήλιο ως το γόνατο. Τότε, τον ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» «Ναι, φίλε μου», απάντησε ο Ήλιος και το Νερό συνέχισε να ρέει μέσα στο παλάτι. Όταν πια είχε φτάσει τον Ήλιο ως τον ώμο, το Νερό ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, χωράει κι άλλους δικούς μου το παλάτι σου;» Ο Ήλιος και η Σελήνη, μη θέλοντας να δυσαρεστήσουν τον καλεσμένο τους, απάντησαν και πάλι «Ναι». Και τότε το Νερό πλημμύρισε το παλάτι, αναγκάζοντας τον Ήλιο και τη Σελήνη να σκαρφαλώσουν στη στέγη για να μην πνιγούν.

Για τελευταία φορά, ρώτησε το Νερό: «Ήλιε, φίλε μου, μήπως πρέπει να σταματήσουν να έρχονται οι δικοί μου;» Όμως ο Ήλιος και η Σελήνη δεν μπορούσαν πια να απαντήσουν. Το Νερό είχε πλημμυρίσει τα πάντα και το ζευγάρι είχε εγκαταλείψει τη στέγη και είχε γαντζωθεί από ένα σύννεφο για να γλιτώσει. Κι έτσι, ποτέ ξανά δεν κατέβηκαν στη Γη ο Ήλιος και η Σελήνη και μέχρι σήμερα ζουν ευτυχισμένοι -και στεγνοί- ψηλά στον ουρανό.