Προετοιμασία ταξιδιού….

                                

                       
Η γοργόνα κατάλαβε πως η πυξίδα του πατέρα δεν ήταν τυχαία πάνω στο γραφείο.

Την κοιτούσε με συγκίνηση. Μαζί της κάνει τα πιο μακρινά του ταξίδια.

Την κρατά με προσοχή και σεβασμό.

Από τη δερμάτινη θήκη της γλιστράει μια καρτούλα:

«Mare το ξέρω ότι κατάλαβες αφού κρατάς την πυξίδα μου στα χέρια σου!!

Παιδί μου μερικές φορές είναι δύσκολο να κοιτάξουμε στα μάτια τον άλλον και να του πούμε?

΄΄ Φύγε –Μπορείς-Γνώρισε την αλήθεια ΄΄

Και ειδικά αν είμαστε ο γονιός και το παιδί είναι πιο δύσκολο ακόμα.

Ο γονιός φοβάται για την ασφάλεια του παιδιού του και το φοβίζει.

Όμως να ξέρεις ότι το αγαπά πάντα.

Πάντα το καμαρώνει.

Πάντα το περιμένει

Καλό ταξίδι!!»

Η γοργόνα δάκρυσε. Πρώτη φορά ο πατέρας της φάνηκε τόσο ευαίσθητος και αληθινός.

Στην κάρτα υπήρχε η υποσημείωση:

Μην ξεχάσεις: ένα ταξίδι θέλει προετοιμασία.

Θέλει ευχές και χρησμούς…

Θέλει την ευχή του Σύμπαντος και του Θεού!!

Την ευχή του θεού ….

Πρέπει να δω τη μάντισσα του βυθού….

Πήρε το χάρτη και πήγε στις γαλάζιες σπηλιές….

Το μυθικό πλάσμα ήταν εκεί….

Η θεία Νώα!!

                                                                                 

Κανείς δεν γνώριζε την ηλικία της. Κάποιοι έλεγαν πως ήταν αιώνες εκεί. Ταξίδευε!!

Έφερνε τα μυστικά του κόσμου και τα έφτιαχνε ελιξίρια και μαγικά φίλτρα. Χρησμούς και γνώσεις αιώνων!!

Η γοργόνα τη φοβόταν λίγο.

Ήταν λιγομίλητη και σκεπτική….

Η Νώα την περίμενε.

«Ήρθες Mare!! Έχεις αρκετό καιρό το κλειδί και το χάρτη!!

Τι περίμενες?

Είμαι σίγουρη την ευχή του Ποσειδώνα!! Την πήρες κι αυτή.»

«που τα ξέρετε όλα αυτά?»

Ε!! Mare είσαι νεαρή ακόμα, μια μέρα θα καταλάβεις…

«ο πατέρας λέει για να ξεκινήσει ένα ταξίδι….»

«….θέλει προετοιμασία.

Θέλει ευχές και χρησμούς…

Θέλει την ευχή του Σύμπαντος και του Θεού…Εννοείται.. Για αυτό ήρθες »

Πήγε στο βάθος της γαλάζιας σπηλιάς κι έφερε τρία μπουκαλάκια.

                                                         

                                                      
    

«θα τα έχεις πάντα μαζί σου. Θα τα χρησιμοποιήσεις μόνο όταν πραγματικά χρειαστείς διαφορετικά δεν θα κάνουν τίποτα.»

Τι είναι?

«Είναι:η υπομονή, η επιμονή και η ελπίδα!

Εάν τα χάσεις, θα χαθείς.

Εάν τα δώσεις σε άλλον δεν θα πάνε χαμένα αλλά θα δέσουν κι εσένα μαζί του για πάντα.

Να είσαι προσεκτική λοιπόν!!

Το υπόσχεσαι?»

Η Mare το υποσχέθηκε.

Η Νώα την κοίταξε στα μάτια και της είπε:

Θα λες πάντα με πίστη την ευχή:

«….  Επικαλούμαι τις δυνάμεις του Σύμπαντος.

Συνδέομαι με την ύψιστη πηγή του Φωτός και της Αγάπης.

Εξυψώνω τη Συνειδητότητά  μου στο χώρο της αιώνιας Σοφίας και Γνώσης.

Η άφθονη ροή της Σοφίας και της Γνώσης καθοδηγεί εμένα και τους γύρω μου.

Με αγάπη   Βλέπω σωστά  - Ακούω σωστά – Νιώθω σωστά-Κατανοώ σωστά – Μεταφέρω σωστά- Μιλώ σωστά – Γράφω σωστά .

Φωτεινά θετικά και τέλεια μέσα στο σχέδιο του φωτός και της αγάπης….. Είμαι Ευγνώμων!!   Ευχαριστώ!....»

(Reiki time –Channeling)

                                                              

το ταξίδι!!

Η γοργόνα κοιτούσε τον χάρτη αρκετές μέρες….

Τα σύμβολα δεν τα πολυκαταλάβαινε.

Τα βιβλία του Ωρίωνα δεν τη βοηθούσαν.

Οδηγός για τα ταξίδια γραμμένος καθαρά δεν υπήρχε.

Όμως το ταξίδι ήθελε να το κάνει. Να γυρίσει όλα τα σημεία του χάρτη και να γνωρίσει άλλους πολιτισμούς. 

                                                                               

Μια φορά θυμήθηκε πως ήρθε από μακρινό ταξίδι  η θεία Φωφώ, η φώκια κι έλεγε απίστευτες ιστορίες. Λες να μπορούσε κι εκείνη.

Έψαξε στο μεγάλο λεξικό της βιβλιοθήκης:

ταξίδι < ταξίδι ή ταξείδι: Υποκοριστικό του Βυζαντινού στρατιωτικού όρου τάξις, "μικρή τάξις" στρατιωτική μονάδα του Βυζαντινού στρατού, ειδική δύναμη στρατιωτική που έπρεπε να μετακινείται συχνά >

ταξίδι ουδέτερο

• μετακίνηση σε μακρινό προορισμό

προορισμός αρσενικό

• ο τόπος για τον οποίο προορίζεται ένας ταξιδιώτης
• ο τελικός σκοπός για τον οποίο υπάρχει ένας άνθρωπος ή αντικείμενο

Δηλαδή αν ταξιδέψω θα είμαι σαν «στρατιωτική δύναμη σε μετακίνηση»…..θα έχω σκοπό…..θα έχω προορισμό?

Και καλά τι σχέση έχει όλο αυτό με το σεντούκι….

Ήθελα να ήξερα ποιος γελάει πίσω από την πλάτη μου….

Κι εκεί που τα σκεφτόταν όλα αυτά.. πλαπ! Έπεσε ένα μικρό βιβλιαράκι.

Χμμ!! να δω τι άλλο θα γίνει σε αυτή τη βιβλιοθήκη….

«το εγχειρίδιο του πολεμιστή του φωτός»

«…ένας πολεμιστής μοιράζεται τον κόσμο του με εκείνους που αγαπά…..στο ξεκίνημά του δηλώνει ΄΄ εγώ έχω όνειρα ΄΄….ξεκίνησε το ταξίδι χωρίς δισάκι κ δίχως σανδάλια….

Δίνει προσοχή σε μικρά πράγματα γιατί αυτά μπορούν να αποδειχθούν δύσκολα εμπόδια….

Ένα αγκάθι, όσο μικρό κι αν είναι, διακόπτει την πορεία του ταξιδιώτη…»  Paulo Coelho(1997)

Άρα ο ταξιδιώτης είναι και ….πολεμιστής…!!

Πολεμά τους φόβους του.

Πολεμά τον εαυτό του.

Πολεμά τις αδυναμίες του.

Ξεπερνά το Εγώ του.

Ανακαλύπτει τους άλλους!

Ανακαλύπτει τον κόσμο!!

Ανακαλύπτει την αλήθεια!!

Ζει!!

«έπειτα από είκοσι χρόνια θα νοιώθεις απογοήτευση σκεπτόμενος όσα δεν έχεις πραγματοποιήσει.

Γι΄αυτό άφησε την ασφάλεια του λιμανιού σου.

Εξερεύνησε

Ονειρέψου

Ανακάλυψε»       Μαρκ Τουέιν

Αχ! Τελικά μπορεί και να μην γελάει κάποιος μαζί μου….

Ότι με παρακολουθεί είναι σίγουρο!!

Ο Ποσειδώνας άφησε την πυξίδα δίπλα στα γυαλιά του…
 

                                                          

Περίεργο….

Ίσως όχι τόσο…

Ίσως κάτι να θέλει να μου πει…χωρίς να μιλήσει καθόλου….

Η μαγεία της αναζήτησης

Και τώρα που έχω το κλειδί πρέπει να γυρίσω γρήγορα πίσω να ανοίξω το σεντούκι.

Η mare κολύμπησε προς τον ύφαλο από το απέραντο μπλε…

Η Aquamarine δεν ήταν πουθενά.

Την φώναξε. Πήγε πάνω στο βράχο της. Πουθενά.

«Μα που πήγε? Λες να την έχω φανταστεί ?»

Και βέβαια θα την ξανασυναντούσε αλλά όχι ακόμα….

Η φωτεινή δέσμη των κοραλλιών έμεινε πίσω…

Η mare μπήκε τρέχοντας στο κάστρο και χώθηκε στο δωμάτιο της.

Κάτω από τα μεταξωτά μαντήλια της γιαγιάς βρήκε το σκαλιστό σεντούκι.

Έβγαλε γρήγορα το κλειδί από το μεταγιόν του μαργαριταριού της Εστρέλλια στο λαιμό της, και το έβαλε στην κλειδαριά.

Ταίριαζε.

«Το ανοίγω….»

Ωχ!! απίστευτο !!

Τι είναι αυτό?

Ένας χάρτης!!

                                                                                

Συγγνώμη κι όλο αυτό έγινε για έναν χάρτη?

Τότε είδε ότι το σεντούκι είχε και δεύτερη κλειδαριά και σίγουρα το κλειδί που κρατούσε δεν χωρούσε για να ανοίξει.

Πήρε το χάρτη στα χέρια της.

Τον άνοιξε.

Περίεργος έμοιαζε. Σύμβολα και παράξενα γράμματα!!

                                            

Πρέπει να βρω κάτι ή κάποιον να με βοηθήσει σε όλα αυτά.

Δεν καταλαβαίνω τίποτα.

« Γιατί τόσα εμπόδια ανάμεσα σε μένα και το σκοπό μου?»

Και ξαφνικά στο βιβλίο του Ωρίωνα  η σελίδα που βρέθηκε τυχαία ανοιχτή έλεγε:

« γιατί ρωτάς εμένα?

Τα εμπόδια δεν υπήρχαν μέχρι να έρθεις…

Τα εμπόδια τα έφερες εσύ»

(Χόρχε Μπουκάϊ)

Συνέχεια παραμυθιού……

Η γοργόνα περνούσε την καθημερινότητά της με τη μικρή Leila, παίζοντας, τραγουδώντας και χορεύοντας στην Ωκεανούπολη.

Όμως ο ύφαλος δεν έβγαινε από το μυαλό της.

Πήγαινε κρυφά ως εκεί, ωστόσο δεν προλάβαινε να τον εξερευνήσει όσο θα ήθελε.

«Σήμερα πρέπει να πάω για περισσότερη ώρα», σκέφτηκε.

«Την ώρα του μεσημεριού που η Ωκεανούπολη ησυχάζει»

Ανυπομονούσε να φτάσει η στιγμή…

Κάτι μέσα της έλεγε πως ήρθε η ώρα να μάθει εκείνο που της βασάνιζε τη ψυχή εδώ και καιρό.

Περίμενε και απασχολούσε το μυαλό της με εικόνες από τα βιβλία του παππού Ωρίωνα.

Τα λόγια του γύριζαν ανεμοστρόβιλος στο μυαλό της.

Ξεκίνησε, όταν όλοι έπεσαν στα κοχύλια τους να ονειρευτούν…

                                                                           

Πέρασε πάλι τον κήπο με τα αγάλματα που μέρα δεν την φόβιζαν τόσο αλλά της θύμιζαν ότι ανήκε στον ωκεανό και εκεί θα έπρεπε…να γυρίζει πάντα.

Το γαλαζοπράσινο πάρκο κι οι καταρράκτες έλαμπαν στο φως του μεσημεριού και να το κόκκινο φως φάνηκε…..

Ο ύφαλος!!

Ναι! Στο φως του μεσημεριού έλαμπε ολόκληρος και τη μαγνήτιζε!!

Μπήκε πιο μέσα στα νερά του. Τα κοράλλια άστραφταν στο πέρασμά της. Ξαφνικά κάτι διαφορετικό υπήρχε στο βυθό.

Άσπριζε στο σύνολο των χρωμάτων.

Πλησίασε… "Μα αυτό είναι το όνομά μου!! Απίστευτο!"

                                                       

Και τώρα τι πρέπει να κάνω?

Γύριζε τριγύρω αλλά τίποτα δεν γίνονταν.

«Θα το ακουμπήσω»

Και τότε ένα υπέροχο φως αναδύθηκε από το μονόγραμμα και άνοιξε η πύλη.

Η Αρχόντισσα του υφάλου αναδύθηκε.

«Γεια σου mare! Σε περίμενα! Ήξερα πως θα ερχόσουν μια μέρα»

                                                                               

« Ποια είσαι? Πως ξέρεις το όνομά μου?»

« η Aquamarine γνωρίζει τα πάντα. Για αυτό δεν ήρθες άλλωστε?»

 «Μα!! για αυτό ήρθα?

Για αυτό ήρθα»

Η Αρχόντισσα έβαλε την γοργόνα να καθίσει στο βράχο με τα χρώματα.

                                                                            

«για αυτό ήρθες mare! Ψάχνεις το κλειδί ! έτσι δεν είναι?

Το σεντούκι το βρήκες….Σου χρειάζεται το κλειδί του..

και να ΄σαι…»

«ναι!! Και θα το βρω?

Εσύ το έχεις?»

« Εγώ θα σε βοηθήσω. Όλα τα άλλα θα τα κάνεις μόνη σου.

Μην ξεχνάς ότι μόνοι μας βρίσκουμε ότι επιθυμούμε!!!»

«Ανέβα στο βράχο τον χρωμάτων και πήδα στο χάος του βυθού στο απόλυτο μπλε»

Μα!! Δεν φαίνεται τίποτα!! Φοβάμαι!! δεν ξέρω να πηδώ!!

«Mare, μπορείς!! Κάντο!! Για αυτό ήρθες εδώ!! Μπορείς!!»

Η γοργόνα έτρεμε στην ιδέα του χάους. Παγωμένος άνεμος τριγύρναγε στο βράχο κι αυτό το μπλε ρουφήχτρα να την καταπιεί.

Πήδα τώρα!!

Έπεσε στο κενό και στροβιλιζόταν αρκετή ώρα (ή έτσι νόμιζε…)

Και να!! Φως ξανά!!

                                                  

Ο δίσκος. Πέτρινος. Η ιστορία της Ωκεανούπολης!!

Κάπου ο Ωρίωνας είχε γράψει γι΄ αυτόν στις σημειώσεις του.

Μαγικός και μυστηριώδης!! Ανερμήνευτος !! Σύμβολα!! Κοχύλια !! Όνειρα!! Ζωή και θάνατος μαζί!!

Μια φωνή μέσα της έλεγε να τον περπατήσει….

« μα πως εγώ πόδια δεν έχω…»

Δοκίμασε mare!! Δοκίμασε!! Μπορείς!!

Πλησίασε κι άγγιξε με την ουρά την αρχή του κι όλα άλλαξαν….

Δεν είχε πια ουρά. Λευκά πόδια πατούσαν την πέτρα που χρύσιζε στα βήματά της.

Ήχοι και μουσικές.

Χρώματα και αστέρια!!

Κόντευε να φτάσει στο κέντρο…

«Λες να ανοίξει και τίποτα άλλο?»

Και τότε το είδε.

Ναι!! Ήταν αυτό!!

Ήταν ότι χρειάζονταν.

Το κλειδί!!

                                                                     

Το πήρε και το άγγιξε με δέος!!

«Θα μου πεις την αλήθεια??»

«Θα μου ανοίξεις το σεντούκι??»

Είσαι για μένα!!

Ή μήπως εγώ είμαι δική σου…..

Γιατί ο Ηλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό

Γιατί ο Ηλιος και η Σελήνη ζουν στον ουρανό


Από τη Νιγηρία

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ο Ήλιος και το Νερό ήταν καλοί φίλοι και κατοικούσαν στη γη. Ο Ήλιος περνούσε πολύ συχνά από το σπίτι του Νερού, αλλά το Νερό ποτέ δεν επισκεπτόταν τον Ήλιο. Μια μέρα, λέει ο Ήλιος στο Νερό: «Καλέ μου φίλε, έχω ένα παράπονο. Γιατί ποτέ δεν περνάς από το σπίτι μου να μου πεις μια καλημέρα;» «Α, φίλε μου», απάντησε το νερό, «το σπίτι σου είναι πολύ μικρό. Αν έρθω να σε επισκεφτώ με τη συνοδεία μου, εσύ πρέπει να βγεις απ' το παράθυρο, για να χωρέσουμε. Αν θέλεις να σε επισκεφθώ, πρέπει να χτίσεις ένα λαμπρό παλάτι. Σε προειδοποιώ, όμως: να είναι πελώριο, γιατί η συνοδεία μου είναι πραγματικά πολύ μεγάλη».

Ο Ήλιος υποσχέθηκε να χτίσει ένα πελώριο παλάτι, κι αμέσως γύρισε σπίτι του στη γυναίκα του, τη Σελήνη. «Πρέπει να χτίσουμε ένα τεράστιο παλάτι για τον φίλο μας το Νερό», είπε στη Σελήνη. «Δεν μπορούμε να το δεχτούμε εδώ μέσα. Εμπρός, αρχίζουμε το χτίσιμο».

Πέρασε καιρός ώσπου να τελειώσουν, κι όταν πια είχε μπει και το τελευταίο κεραμίδι, όταν είχε φυτευτεί και το τελευταίο λουλούδι, ο Ήλιος κάλεσε το Νερό να έρθει να τον επισκεφτεί.

Όταν έφτασε στην πόρτα, το Νερό φώναξε στον Ήλιο: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» κι εκείνος απάντησε «Μα ναι, φίλε μου!
Έχτισα για σένα ένα πελώριο παλάτι. Πέρασε μέσα».

Και τότε το Νερό άρχισε να ρέει μέσα στο παλάτι, και το συνόδευαν τα ψάρια κι όλα τα πλάσματα της θάλασσας, των ποταμών και των λιμνών. Ανέβαινε το νερό, κι έφτασε τον Ήλιο ως το γόνατο. Τότε, τον ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, είσαι σίγουρος ότι μπορώ να μπω;» «Ναι, φίλε μου», απάντησε ο Ήλιος και το Νερό συνέχισε να ρέει μέσα στο παλάτι. Όταν πια είχε φτάσει τον Ήλιο ως τον ώμο, το Νερό ξαναρώτησε: «Ήλιε, φίλε μου, χωράει κι άλλους δικούς μου το παλάτι σου;» Ο Ήλιος και η Σελήνη, μη θέλοντας να δυσαρεστήσουν τον καλεσμένο τους, απάντησαν και πάλι «Ναι». Και τότε το Νερό πλημμύρισε το παλάτι, αναγκάζοντας τον Ήλιο και τη Σελήνη να σκαρφαλώσουν στη στέγη για να μην πνιγούν.

Για τελευταία φορά, ρώτησε το Νερό: «Ήλιε, φίλε μου, μήπως πρέπει να σταματήσουν να έρχονται οι δικοί μου;» Όμως ο Ήλιος και η Σελήνη δεν μπορούσαν πια να απαντήσουν. Το Νερό είχε πλημμυρίσει τα πάντα και το ζευγάρι είχε εγκαταλείψει τη στέγη και είχε γαντζωθεί από ένα σύννεφο για να γλιτώσει. Κι έτσι, ποτέ ξανά δεν κατέβηκαν στη Γη ο Ήλιος και η Σελήνη και μέχρι σήμερα ζουν ευτυχισμένοι -και στεγνοί- ψηλά στον ουρανό.

                                                                                    

τα παιδιά ζωγραφίζουν στην καρδιά του καλοκαιριού!!

Ας ζωγραφίσουμε τραγουδώντας !!
Ας τραγουδήσουμε ζωγραφίζοντας!!

Καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων

Η γοργόνα θέλει να ταξιδέψει

Μετά την περιήγηση στον κοραλλένιο ύφαλο η γοργόνα γυρνούσε μαγεμένη στην Ωκεανούπολη.

«Είναι υπέροχος ο κόσμος», σκεφτόταν.

«Θέλω να ταξιδέψω!!»

Η μικρή της φίλη η Leila, η γοργονίτσα με τα φτερά την έφερε στην πραγματικότητα.

«Πες μου mare κι άλλη ιστορία. Δεν θα παίξουμε σήμερα. Θέλω παγωτό. Ε!! που χάθηκες? Δεν με ακούς?»

«Ένα - ένα Leila!! Έλα να πάρουμε παγωτό»

Εκείνη την ώρα ένα καροτσάκι περνούσε από μπροστά τους.

Ο παγωταντζής.

                                                    

Παγωτό βανίλια χωνάκι!!

Να τρως και να κολλούν στα χείλη και στα χέρια η κρέμα κι η βανίλια.

Υπέροχο καλοκαίρι!!

Καλοκαίρι των παιδικών μας χρόνων.

                                                                      

Πόσα παγωτά φάγατε??

Ποιο σας άρεσε??

Έφτιαχνε η μαμά στο σπίτι??

Πες μου.

Η υπέροχη αναμονή να έρθει η ώρα που το μαγικό γλυκό θα γεμίσει χαρά το στόμα και γέλια την ψυχή.

Τα περισσότερα sites πιστώνουν την παγκόσμια έκθεση του ST Louis το 1904 ως τόπο γεννήσεως του παγωτού χωνάκι.

Σύμφωνα με το μύθο, ένας προμηθευτής παγωτού ονόματι Arnold Fornachou ξέμεινε από χάρτινα πιάτα. Ευτυχώς, ένας κατασκευαστής ζύμης με το όνομα Ernest E. Hamwi ήταν στον δίπλα θάλαμο. Ο Hamwi έδωσε στον Fornachou ένα zalabia (παρόμοιο με μια βάφλα) που είχε σχήμα κώνου και voila, μια από τις πιο αγαπημένες απολαύσεις στον κόσμο δημιουργήθηκε.

Αλλά αυτό έγινε πραγματικά; Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο εφευρέτης του παγωτού χωνάκι ήταν πραγματικά ένας τύπος με το όνομα Italo Marciony που δημιούργησε το χωνάκι για παγωτό το 1896. Ο Marciony έκανε ακόμα και αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το παγωτό χωνάκι η οποία και του χορηγήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1903.

Η έλλειψη βεβαιότητας για τον εφευρέτη του παγωτού χωνάκι δεν μας εκπλήσσει. Από το τηλέφωνο, στο αυτοκίνητο, στο παγωτό χωνάκι, οι περισσότερες μεγάλες εφευρέσεις δημιουργούν διαμάχες.

πως να κρυφτείς από τα παιδιά?

πως να κρυφτείς από τα παιδιά??

  Για τα μικρά και μεγάλα παιδιά που επικοινωνούν 
με όποιο τρόπο μπορούν με την Ωκεανούπολη και 
δείχνουν την αγάπη τους στην γοργόνα mare mare

Κοράλλια & Πετράδια

Η mare βαρέθηκε γρήγορα στην εκδήλωση του κάστρου….

Όλα αυτά τα θεωρούσε περιττά κι ανούσια.

Δεν το πίστευαν όλοι αυτό.

Γλίστρησε κρυφά από την έξοδο που έφευγαν οι ιππόκαμποι-αγγελιοφόροι και βρέθηκε στον κήπο με τα αγάλματα.

Πάντα την τρόμαζε αυτός ο κήπος αλλά τώρα αν ήταν να κολυμπήσει ελεύθερη στον ύφαλο  θα έπρεπε να περάσει από κει.

                                                                    

Έσφιξε καλά το βραχιόλι με το κοράλλι αγγέλου, πήρε δύναμη κι έτρεξε γρήγορα στην έξοδο του κάστρου.

Ήταν δύσκολο αλλά της γοργόνας αρέσουν τα δύσκολα.

Ο ύφαλος  ήταν το απαγορευμένο σημείο.

Από μικρό γοργονόπαιδο άκουγε φοβερές ιστορίες για το σημείο αυτό.

«Μην πάτε στον ύφαλο» έλεγε η μητέρα

«Μην τολμήστε και φτάσετε στον ύφαλο»φώναζε η δασκάλα στο σχολείο.

Η γιαγιά χαμογελούσε πονηρά «Όχι ακόμα mare, η ουρά σου δεν είναι τόσο δυνατή»

Ο Νονός έλεγε « το θέλω γίνεται μπορώ»

Η γοργόνα ανυπόμονη πάντα «θέλω να πάω. Πότε θα πάω?»

«θα πάω…..κι ας μου βγει και σε κακό»

Πέρασε το γαλαζοπράσινο πάρκο.

Κάποιοι τη κοίταζαν περίεργα.

Και ποιος νοιάζεται.

Κολυμπούσε γρήγορα. Πέρασε τους καταρράκτες…..

«Σε λίγο…ναι!! θα φτάσω!!»

Και ξαφνικά μια κόκκινη λάμψη παντού…

Ο μεγάλος ύφαλος!!

                                                                        

Κοράλλια παντού!!

Απίστευτο Κοράλλια Αγγέλου, τα πιο σπάνια κοράλλια του κόσμου.

Κόκκινα,ασημένια,δαντελωτά !!

Κι ανάμεσά τους κοχύλια με μαργαριτάρια!!

                                                                           

                                                                             

«Ουάου!! Λες για αυτό δεν ήθελαν να έλθουμε ως εδώ?»

Περίεργος μαγικός κόσμος !!

«Είμαι εδώ!!»

Χόρευε γύρω γύρω και γέμιζε την ψυχή της

Χρώματα, Κοράλλια και Πολύτιμα Πετράδια!!

                                                                

Νότες Ευζωϊας

                                                    



Η Ωκεανούπολη  ξύπνησε  σε αναταραχή!!

Ο Τελάλης της πόλης φώναζε:

«Είμαστε ωραίοι!! Είμαστε πολλοί!!

Πόσοι είμαστε όμως?

Ελάτε να απογραφείτε!!

Στο μεγάλο κάστρο, στην σιδερένια πύλη…!!»

Η γοργόνα τεντώθηκε από τον ύπνο της, σηκώθηκε και έβαλε τα μπλε λέπια της, κλασσικά και επίσημα…..

Τόσος κόσμος θα περνούσε από το κάστρο….

Την ενοχλούσε η οχλαγωγία αλλά δεν μπορούσε να λείψει από την εκδήλωση του πατέρα Ποσειδώνα.

Το βιβλίο του Παππού Ωρίωνα έλεγε:

«Το άτομο που εκπέμπει

Θετικές σκέψεις,

Ενεργοποιεί θετικά τον κόσμο γύρω του

και προσελκύει θετικά αποτελέσματα.»

(Δρ. Νόρμαν Βίνσεντ Πιλ)

                                                  

Θα μπορούσε να κρυφτεί στη βιβλιοθήκη και να αποφύγει τον κόσμο.

Έπρεπε να δει τον κόσμο της χώρας της.

Το χρωστούσε στον πατέρα.

Θετική σκέψη λοιπόν και πάμε!!

Έβαλε το κοραλλένιο βραχιόλι  στο χέρι της  και μια μελωδία στην καρδιά.

Ο κόσμος, παρόλο τον αγώνα, μύριζε γαρδένια!!