Τα τετράδια και η τσάντα!!

Η Leila αυτή τη χρονιά θα πάει σχολείο.

Η Δασκάλα της Ωκεανούπολης, η κ.Ντορεμί  είπε πως είναι ώρα πια να αρχίσει.

Η γοργόνα την πήρε στα μαγαζιά της πόλης να αγοράσουν ότι χρειάζεται για το σχολείο.

Στα μάτια της μικρής γοργόνας υπήρχε μια λάμψη και μια ανυπομονησία.

«Leila πρέπει να πάρουμε τετράδια και μολύβια,

ιχνογραφία, κασετίνα και μια τσάντα να τα βάζεις μέσα»

«χμ! δεν ξέρω ποια μου αρέσει αυτή με τις καρδούλες ή αυτή με την γοργόνα Άριελ… εσένα Mare ποια θα σου άρεσε?»

«σε μένα άρεσε η καφετί σάκα που είχα στην ηλικία σου, δερμάτινη με δύο θήκες…τώρα όμως δεν υπάρχουν τέτοιες τσάντες. Πρέπει να διαλέξεις μόνη σου.»

« και τα τετράδια είναι πολλά και με μπερδεύουν…»

«Αχ! Leila δεν έχει σημασία το χρώμα και τα σχέδια…εκείνο που μετράει είναι τι θα γράφεις μέσα….Οι σκέψεις σου!! Οι γνώσεις σου!! Η φαντασία σου!!»

Κάποτε δεν υπήρχαν καν τετράδια κι όμως τα παιδιά μάθαιναν πολλά πράγματα και χωρίς αυτά….

«πως ήταν τα δικά σου τετράδια Mare?»

Εμείς τα παίρναμε μπλε και στην ετικέτα γράφαμε με ωραία στρογγυλά γράμματα το όνομα μας.

Έπειτα παίρναμε τα βιβλία και τα ντύναμε με διάφανο ντύμα για να μην χαλάσουν ως το τέλος της χρονιάς.

Μου αρέσει η μυρωδιά από τα φρεσκοτυπωμένα βιβλία και τετράδια.

Μου θυμίζει τη διαδικασία, την προετοιμασία, την αναμονή για τον ερχομό της σχολικής χρονιάς…..

Τη χαρά που θα μαζευόμαστε όλοι για να πούμε τα νέα του καλοκαιριού!

Την περιέργεια αν η δασκάλα θα μας συμπαθεί ή θα την συμπαθούμε….

Η κ.Ντορεμί είναι πολύ καλή!!

Εγώ Leila δεν είχα δασκάλα την κ. Ντορεμί αλλά τη θυμάμαι σαν να τη βλέπω. Η κ. Χρυσούλα η πρώτη μου δασκάλα, σαν μικροσκοπική μαγισσούλα, μας περίμενε και μας μάγεψε την ψυχή.

Μας έκανε «δικούς της»και μετά δεν γινόταν να μην ακολουθούμε τα λόγια και τις συμβουλές της.

Την ακούγαμε με δέος γιατί η διάθεση κι η δημιουργική της φαντασία, μας απογείωνε σε κόσμους μακρινούς πέρα από την Ωκεανούπολη.

Mare,   έτσι ήταν όλες οι δασκάλες σου?

Leila,   δεν θα σου πω ψέματα. Κάποιες ήταν, κάποιες όχι.

Επίσης είχα και δασκάλους.

Όμως ένα να θυμάσαι καλά 
« Από τον κάθε δάσκαλο/α παίρνουμε το καλύτερο που έχει να δώσει, όπως οι μέλισσες διαλέγουν τα καλύτερα συστατικά από το κάθε άνθος»

Από όλους θα μάθεις κάτι.

Όλοι έχουν να δώσουν.

Να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου ανοιχτά.

Να αφήσεις την ψυχή σου ελεύθερη να ρουφήξει τους χυμούς της γνώσης

Καλή σχολική χρονιά!! 

Γλυκό τσαμπί σταφύλι

Κάθε τέτοια εποχή θυμάμαι τη γιαγιά και τον παππού μου.
Το σπίτι το πατρικό.Τη ρίζα.Τη ρίζα από τα αμπέλια ....

Γέμιζε ο τόπος μυρωδιές κι αρώματα....

Παιδί πήγαινα κάτω από την κληματαριά και μου φώναζαν :

"Προσοχή έχει τσουκνίδες. Φύγε από εκεί"

Μεγαλύτερη με περίμεναν στις διακοπές για να μαζέψουμε τα σταφύλια.Μοσχάτο.Πρέπει να μαζευτεί σύντομα αλλιώς "μουστιάζει"και το κρασί δεν έχει το υπέροχο άρωμα. Τότε μου φαινόταν και λίγο αγγαρεία, αν και στο βάθος το περίμενα....

Τώρα είναι ανάμνηση γλυκόπικρη,γιατί πια το αμπέλι έχει κοπεί.

Το σπίτι έχει αδειάσει κι οι αγαπημένοι ταξιδεύουν στη Συννεφοχώρα και ίσως με βλέπουν και γελούν αν θυμόνται τα λόγια:

"Πάλι με περιμένατε από τις διακοπές να μαζέψω τα σταφύλια...."

Η μυρωδιά με γεμίζει χαρά και συγκίνηση.

  

Ο τόπος πότιζε με μούστο.

Τα ρούχα μύριζαν για μέρες σταφύλι...

Τα χέρια πότιζαν το άρωμα.Τα μάτια γέμιζαν ομορφιά...

Ο κόπος της χρονιάς με όλες τις αισθήσεις.

Και η επιβράβευση:

Γλυκό του κουταλιού και παγωμένο νεράκι κάτω από τη μουριά 

(που κι αυτή κόπηκε και στη θέση της έγινε διάδρομος για τα αυτοκίνητα)

Και μετά το υπέροχο πανηγύρι με τα ξύλινα βαρέλια στο κατώι 

(αυτά υπάρχουν, αραχνιασμένα να θυμίζουν πως κάποτε αγαπήθηκαν πολύ και πρόσφεραν υπέροχα κρασιά με φροντίδα, υπομονή,νοιάξιμο...)

Κι όλα αυτά γιατί είδα μια πιατέλα μουσταλευριά στο Ζαχαροπλαστείο της πλατείας.Την αγόρασα και θυμήθηκα.

Δεν ήταν σαν της γιαγιάς αλλά......ήταν η  γεύση του Σεπτέμβρη  που με συγκινεί και μου θυμίζει....

Είναι ο Σεπτέμβρης της αρχής και του τέλους....

Περίεργο έναν τέτοιο Σεπτέμβρη η γιαγιά διάλεξε να ταξιδέψει στη Συννεφοχώρα....

οι γυαλένιες

Η γοργόνα mare mare διάβαζε στο Ημερολόγιο της γιαγιάς της για τα παιχνίδια που έπαιζαν στη δική της ηλικία.

Περίεργο!! Με πόσο απλά πράγματα χαίρονταν τα παιδιά.

Μικρά στρογγυλά χρωματιστά όνειρα.

Κυλούσαν στο πλακόστρωτο και σε παρέσυραν σε κόσμους μαγικούς.

Έβαζαν στο παιχνίδι τη Φαντασία : πώς να παίζεις!!

Ερχόταν κι η Δημιουργικότητα παρέα: εναλλακτικά σενάρια!!

Ο Ανταγωνισμός δεν μπορούσε να λείψει: κοίτα πόσες έχω στο σακούλι μου.

Η Διαφορά των φύλων: άλλες τα αγόρια κι άλλες τα κορίτσια – άλλη χρήση.

Η Ευγενική  Άμυλα :θα κερδίσει ο καλύτερος.

Ο Εγωισμός: εγώ θα είμαι ο καλύτερος.

Η Συντροφικότητα: για να νικήσω και να είμαι ο καλύτερος έχω ανάγκη φίλους.

Η Φιλία: χρόνια μετά θυμόμαστε τη λάμψη των ματιών που τώρα μπορεί να έχουν θολώσει λιγάκι από το χρόνο, από το κλάμα από τη μοναξιά

Η Χαρά, η Εκτόνωση, η Ενέργεια παρεούλα τρελή: γυρίζαμε στο σπίτι γεμάτοι, ευτυχισμένοι.

Τώρα φαίνονται παλιά και «φτωχά» τα πολύτιμα μπαλάκια που κυλούν και σε γεμίζουν χαρά.

Τώρα φαίνονται πιο εύκολα μέσα από ένα κουτί σε ένα δωμάτιο.

Όμως όλη αυτή η παρέα, οι "υπέροχοι προσκεκλημένοι "λείπουν.

Ένας ένας αποχωρεί διακριτικά και μένεις μόνος….

Μόνος και «φτωχός» σε συναισθήματα,όπως το άδειο σακούλι όταν οι γυαλένιες κυλούσαν στο πλακόστρωτο.

Θες να΄σαι το άδειο σακούλι ή η υπέροχη μαγική γυαλένια…

Εσύ αποφασίζεις!!

τζιτζιλόνι --> μπίλια --> γκαζά --> γαλατάς

Τα τζιτζιλόνια -άλλως και τζιτιζιλονάκια- ήταν πολύ μικρά για να' χουν πρακτική αξία στο παιχνίδι - τι βάρος είχαν και τι να χτυπήσεις μ' αυτά και να πάει έστω και μια πιθαμή παραπέρα; Αλλά ήταν πολύ όμορφα, συχνά με φωτεινά νερά μονόχρωμα μέσα στο γυαλί. Είχαν και συναισθηματική αξία και γιατί συνήθως είχαμε λιγότερα από δαύτα και διότι η άγραφη σύμβαση ήταν ότι τα τζιτζιλόνια τα έδινες τελευταία σ' αυτόν που κέρδιζε - έπρεπε, δηλαδή, να' χεις χάσει σχεδόν όλους τους άλλους βόλους σου για να σου πάρουν και τα τζιτζιλονάκια.

"Το άρωμα του Λωτού"

Καλή αρχή!!Καλό μήνα!!

Ξεκίνησε απλά σαν ένα λεπτό μεθυστικό άρωμα....,σαν το άρωμα του Λωτού!!

Το λουλούδι που σε πάει και σε φέρνει σε άλλες ζωές.

Που θυμίζει γιατί ζούμε εδώ...

Γιατί η ψυχή μας ψάχνει την πηγή?

Γιατί η ζωή μας είναι ένα ταξίδι στο χρόνο.....

"κάθε ζωή είναι ένα ταξίδι που μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο φως.

όλες οι δοκιμασίες ,όλες οι στενοχώριες,έχουν επιλεγεί από μας τους ίδιους πριν να έρθουμε στη γη, με στόχο να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας.

Μέχρι να ξεπεράσουμε το "εγώ"μας και να φτάσουμε στην αληθινή αγάπη που οδηγεί στο "εμείς".

Φεύγουμε από κάθε ύπαρξη εξαγνισμένοι κάθε φορά από μια αδυναμία.

Κι αν αποτύχουμε επανερχόμαστε ξανά και ξανά....'' (Ζοέλ Λοπινό,"το άρωμα του λωτού")

Ο Λωτός λοιπόν το άρωμα της αιωνιότητας....

Το άρωμα που οι Μίνωες και οι Αιγύπτιοι έφτιαξαν τη γέφυρα της ζωής και του θανάτου....

Ο Λωτός που μας ενώνει ή μας χωρίζει....

Εμείς επιλέγουμε

Εμείς επιθυμούμε

Εμείς ευχόμαστε

Ο Λωτός που μας θυμίζει την Πηγή....

Σας τον δίνω με πολύ νοιάξιμο να τον αγγίξτε με την ψυχή σας και να ευχηθείτε για σας και τους αγαπημένους σας, για τη ζωή, για τη φύση, για τα παιδιά....

Ας ευχηθούμε να ενώσουμε τις ψυχές μας και να απολαύσουμε ότι επιλέξαμε!!

Η Αγάπη ρέει από παντού....

η αγάπη κυλάει σαν νεράκι στο σώμα σου, σαν αεράκι στο προσωπό σου,σαν την άμμο στην παλάμη σου.

η αγάπη κυλάει μέσα σου,μέσα μου, μέσα μας.
η αγάπη ρέει από παντού....

η ζωή είναι μια σβούρα που την παίζουμε εμείς....

Η γοργόνα έψαχνε το κουτί που φύλαγε από παιδί τους θησαυρούς της.Σκαλίζοντας το τη βρήκε...
Η σβούρα!!

                                      

Την είχε πάρει στο πανηγύρι της Ωκεανούπολης ο Ποσειδώνας όταν ήταν μικρή γιατί έκλαιγε και δεν καθόταν σε μια μεριά.
"Γυρίζεις σαν σβούρα" της είχε πει.¨σου ταιριάζει λοιπόν"
Στην αρχή δεν μπορούσε να την γυρίσει.
Ο παππούς Ωρίωνας την κοιτούσε και δεν έλεγε τίποτα.
¨Mare κάθε που θα γυρίζει θα κάνεις μια ευχή¨
Της είχε φανεί μαγικό.
Ευχή στην ευχή έμαθε να τη γυρίζει.

Η θεία Νώα είπε"έτσι γυρίζει κι η ζωή παιδί μου ποτέ μην το ξεχάσεις"

Τώρα που τη ξαναβλέπει, σκέφτεται πως όλοι είχαν δίκιο.

Το παζλ της ζωής που της θύμισε τη  μικρή Leila γύριζε μπροστά της σαν τη σβούρα.

Μια χαρά!!Μια λύπη!! Μια γέλιο!! Μια κλάμα!!

Γρήγορα ή αργά....

Δεν έχει σημασία....

Η ζωή είναι μια σβούρα και την παίζουμε εμείς....

Και πάντα γυρνάμε στην κατάσταση που αρχίσαμε...Όπου γεννηθήκαμε...

Όπου είναι ο προορισμός μας...Όπου έχουμε στόχο....

Η γοργόνα ευχήθηκε και έστριψε τη σβούρα.....

Ατενίζοντας την υπέροχη γαλάζια θάλασσα....

η γοργόνα είναι και θλιμένη...

Όταν δένεσαι κι αγαπάς τους ανθρώπους στενοχωριέσαι όταν τους χάνεις.

Σκέφτομαι όμως πως να το αντιμετωπίσω....

Φοβάμαι πως δεν είμαι και πολύ δυνατή.

Έτσι κι απόψε τη νύχτα με το Αυγουστιάτικο φεγγάρι έφυγε ένας άνθρωπος που γέννησε, μεγάλωσε και δίδαξε την πιο καλή μου φίλη.

Είμαι λυπημένη και δεν έχω τι να της πω.

Εκείνο που ξέρω καλά είναι ότι έκανε το χρέος του σαν άνθρωπος, έβγαλε καλά παιδιά κι εγγόνια.

Ο παππούς μου θα έλεγε "έτσι είναι η ζωή παιδί μου..."
Η γιαγιά μου:" Έζησε καλά και έφυγε όρθιος΄΄

Δεν ξέρω που είναι η αλήθεια.....

Πάντως απόψε η γοργόνα έχει ένα σφίξιμο στο λαιμό κι ένα βάρος στην καρδιά..........

οι άνθρωποι που ζουν σε μια άλλη ζωή....

 Η γοργόνα βλέπει τους ανθρώπους και σκέφτεται:

Οι άνθρωποι που όλο διαμαρτυρόμαστε ότι εγκλωβιστήκαμε από τις πόλεις.
Φωνάζουμε για τον κλεμένο χρόνο,τη βρώμικη πόλη και το άγχος που μας κυνηγά.
Οι άνθρωποι που αισθανόμαστε κουρασμένοι μπροστά στην τηλεόραση,στον υπολογιστή....
Οι άνθρωποι που γκρινιάζουμε για το παραμικρό και το πιο μεγάλο.
Για τον πόνο,τη μοναξιά,κάτι που χάθηκε....

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι που ζουν σε μια άλλη ζωή.

Οι άνθρωποι που αναπνέουν καθαρό αέρα στα βουνά ή στη θάλασσα...

Εκείνοι που το ψωμί τους το φτιάχνουν μόνοι τους.
Αυτοί που σκάβουν τη γη και φυτεύουν το σπόρο και έχουν μάθει να περιμένουν τον καρπό για να μπει στο πιάτο τους για να φάνε.

Αυτοί που τραγουδούν τη χαρά και τον πόνο.

Που νανουρίζονται από τα πουλιά και τα τζιτζίκια.
Οι άνθρωποι που μοιράζονται τον κόπο, την χαρά, τη λύπη, την καθημερινότητα με το διπλανό τους.

Υπάρχουν οι άνθρωποι που ζουν πραγματικά!!






 

τα ταξίδια δεν τελειώνουν ποτέ...!!

Η γοργόνα κοιτάζει το κρυστάλλινο κοχύλι της και βλέπει όλες τις στιγμές στον Πλανήτη Κρήτη.

                                                  

                                                           
Δεν χορταίνει να θυμάται, να αφουγκράζεται και να ονειρεύεται.
Η γη!! Οι άνθρωποι!!Οι γεύσεις!!Οι μουσικές!!Τα χρώματα!!Η συγκίνηση!! Οι μνήμες!!



Όλα στροβιλίζονται και πλέκουν το όνειρο, όπως η Ζουμπουλία πέρασε το κεφαλομάντηλο στο κεφάλι μας,όπως ο Μάρκος τραγούδησε τον πόνο της ψυχής του στο κάστρο των προγόνων του,όπως ο καπετάν Μιχάλης με δακτυλίδωσε πίνοντας ρακί και λέγοντας την ιστορία μας.

                                                               

Το σπίτι που περπάτησα και τα πρώτα σκιρτήματα.
Το σπίτι του Ξυλούρη.
Το σπίτι των μουσικών.
Το σπίτι του Καζαντζάκη.
Το σπίτι του Ζωγράφου.

Οι άνθρωποι.Τα σπίτια.
Τα βουνά. Οι λέξεις.

                                                   

Η καρδιά που κτυπάει δυνατά και το τραγούδι που βγιαίνει αβίαστα.
Και μια φωνή που σε καλεί "Έλα ξανά!! Είσαι στο σπίτι σου!!"

ταξίδια που δεν σταματούν και που δεν έχουν όρια!!

Όταν ταξιδεύει το μυαλό και η ψυχή, ανάταση και ενέργεια ξεχειλίζει....

Δεν περιγράφεται η χαρά,ούτε η επικοινωνία,μόνο μια γεύση αλμύρας μένει στα χείλη,ένα αεράκι στο πρόσωπο και λίγες στιγμές που δίνουν φως στην επιστροφή....

ας πάρουμε ένα καράβι....

Και τώρα φίλοι μου 

ήρθε η ώρα να μπούμε όλοι μέσα στο καράβι του καλοκαιριού...
και δρόμο!!

Καλά ταξίδια μαγικά κι ονειρεμένα!!

Κι όταν έρθετε πίσω στη βάση σας, θέλω όλα τα νέα από τις άκρες του κόσμου, του μυαλού και του χάρτη σας!!

καλό μήνα!!

Μπήκε κι ο Αύγουστος!!

Καλώς τον!!
Φορτώστε στην καρδιά σας χαρά,στο μυαλό σας περιπέτεια,στα πόδια σας φτερά και πετάξτε μακρυά...
Δεν έχει σημασία αν θα φύγετε ταξίδι ή θα μείνετε σπίτι...
Εκείνο που μετράει είναι να διώξουμε τη ρουτίνα μακρυά και να θυμηθούμε την πραγματική ουσία της ζωής!

ιστορία επιβίωσης

Ο Ούτεκ ,ο  Εσκιμώος, διηγείται την ιστορία της 

επιβίωσης μέσω της φυσικής επιλογής:

«...στην Αρχή του Κόσμου υπήρχε πάνω στη γη μόνο μια Γυναίκα κι ένας Άνδρας.

Τίποτα άλλο δεν περπατούσε, ούτε πέταγε, ούτε κολυμπούσε στον κόσμο, ώσπου μια μέρα η Γυναίκα έσκαψε μια μεγάλη τρύπα στη γη κι άρχισε να ψαρεύει.

Ένα- ένα ψάρευε κι έβγαζε από την τρύπα όλα τα ζώα, και τελευταίο που έβγαλε το καριμπού.

                                               

Τότε ο Καϊλα, ο Θεός του Ουρανού, της είπε ότι το καριμπού ήταν το πιο χρήσιμο από όλα τα ζώα, γιατί αυτό θα βοηθούσε τον άνθρωπο να ζήσει.

Η Γυναίκα άφησε ελεύθερο το καριμπού και του είπε να περπατήσει στη γη και να πολλαπλασιαστεί και το καριμπού την άκουσε κι έκανε όπως είπε η γυναίκα.

Έτσι με τον καιρό η γη γέμισε καριμπού και τα παιδιά της Γυναίκας τα κυνηγούσαν και τρέφονταν καλά, ντύνονταν ζεστά και φτιάχναν τσαντήρια με το τομάρι τους, κι όλα χάρη στα καριμπού.

Τα παιδιά της Γυναίκας κυνηγούσαν μόνο τα μεγάλα και παχιά καριμπού, γιατί τα αδύναμα και μπασμένα δεν είχαν ούτε καλό κρέας, ούτε καλό δέρμα, ούτε καλή γούνα.

Κι έτσι μετά από λίγο καιρό έγινε να πληθήνουν τα αδύναμα και μπασμένα και τα δυνατά και παχιά να λιγοστέψουν.

Τα παιδιά της Γυναίκας το πρόσεξαν αυτό και πήγαν να διαμαρτυρηθούν.

Η Γυναίκα τότε μίλησε στον Καϊλα και του είπε:

΄΄ Δεν έκανες καλή δουλειά γιατί τα καριμπού γίνονται όλο και πιο αδύναμα και αρρωστιάρικα κι αν τα φάμε θα αρρωστήσουμε κι εμείς.΄΄

Ο Καϊλα την άκουσε και της είπε:΄΄την έκανα πολύ καλά τη δουλειά μου αλλά τώρα θα μιλήσω του Αμοράκ (το πνεύμα του λύκου)και θα του πω να μηνύσει στα παιδιά σου να τρώνε όλο τα μικρά κι αρρωστιάρικα καριμπού, για να μείνει στη γη και το χορτάρι για τα γερά και τα μεγάλα μόνο΄΄

                                                    

Έτσι κι έγινε και για αυτό ο λύκος και το καριμπού είναι μια και αυτή οντότητα γιατί το καριμπού τρέφει τον λύκο μα ο λύκος κρατά τα κοπάδια γερά και παχιά.»

           Απόσπασμα από το «Λύκοι, σας παρακαλώ μην κλαίτε»

                                           Φάρλεϋ Μόατ

πάμε μαζί...!!

Χρειαζόμαστε λίγο φως, λίγο άρωμα, λίγο χρώμα στα καλοκαιρινά μας βράδυα.

Μπορούμε να κοιτάξουμε μαζί το φεγγάρι!

Μπορούμε να μυρίσουμε μαζί τα γιασεμιά και το αγιόκλημα!

Μπορούμε να ζωγραφίσουμε μαζί τα ονειρά μας!!

Ας χορέψουμε στο σκοτάδι κάτω από τα άστρα!

Ας ονειρευτούμε μια καλύτερη μέρα!!

Σε όλους τους γλυκούς ανθρώπους που κρύβουν λίγο "ροζ " στη ψυχή τους!!

Γεύσεις από τα παλιά

Όταν ήμουν μικρή, η χαρά του καλοκαιριού ήταν μια μεγάλη βόλτα στην πλατεία.

Πηγαίναμε από την μία φορά  της κι ύστερα από την αντίθετη για να χαιρετήσουμε όσους γνώριμους  είχαν την ίδια ιδέα της βόλτας.

Και στο τέλος καθόμαστε στο Ζαχαροπλαστείο παίρνοντας ένα τεράστιο ποτήρι κρύο νερό με το κουταλάκι ξέχειλο στη βανίλια.

«Υποβρύχιο»

Μια μαγική γεύση που έρεε βελούδινη στο στόμα και γέμιζε την καρδιά χαρά

Διαγωνιζόμαστε ποιος θα τη φάει πιο αργά…

Να κρατήσει η απόλαυση και να κερδίσει το στοίχημα…

Δεν βιαζόμαστε…

Απολαμβάναμε….

Ο χρόνος είχε σταματήσει….

                                                                      

Το γλυκό της Μαστίχας

Η ζάχαρη έφερε μαζί της από την Ανατολή που μας ήρθε και τα μυστικά της.
Οι Περσικές και Αραβικές συνταγές ανεμείχθηκαν με τις δικές μας, σ' ένα πολύ ευχάριστο γευστικό αποτέλεσμα.
Η Χιώτικη μαστίχα, παγκόσμια αποκλειστικότητα του νησιού, μαζί με τη ζάχαρη δημιούργησε το γλυκό του κουταλιού Μαστίχα, μια διαφορετική και αρωματική μορφή βανίλιας, το γνωστό "υποβρύχιο".

Η μαστίχα αυτή, από τον περασμένο αιώνα διαδόθηκε ως γλυκό υποδοχής στα μεγαλοαστικά σπίτια της Ελληνικής διασποράς και κυρίως στην Κωνσταντινούπολη, όπου με το όνομα "Άσπρο Γλυκό" συνεχίζει και σήμερα να είναι το επίσημο γλυκό του Πατριαρχείου.

Πανσέληνος!

Με τη Σελήνη να μας οδηγεί....

Για όσους ονειρεύονται ακόμα...
Για όσους θέλουν να ονειρευτούν μα δεν μπορούν....
Για όσους μπορούν τα ονειρευτούν αλλά δεν θέλουν...
Ένα φεγγάρι υπάρχει εκεί ψηλά για να μας θυμίζει ότι όπου και να είμαστε, όποιοι και να είμαστε, όπως και να είμαστε,το βλέπουμε μαζί!!