Πέρασμα από το μεγάλο στο μικρό

Η γοργόνα Mare έκανε μια βόλτα σήμερα στη μικρή πλατεία που γίνεται η Αγορά.

Ένα παζάρι πολύχρωμο.

Άνθρωποι.

Προϊόντα.

Χρώματα.

Αρώματα.

Γεύσεις.

Σκεφτόταν το πολύχρωμο πλήθος που κινούνταν βιαστικά.

Ο χρόνος κυνηγούσε τους ανθρώπους.

Κάτι ήθελαν να προλάβουν.

Κάτι τους λείπει να το πάρουν.

Το θέλουν πολύ και σε ποσότητα.

Θέλουν να το βάλλουν στις μεγάλες σακούλες να χωρέσει, κι αν μπορούν να πάρουν κι άλλο.

Η ανάγκη του χρόνου.

Η ανάγκη του «θέλω»

Η ανάγκη του «έχω»

Δεν είναι τόσο η ποσότητα που γίνεται ανάγκη, η ποιότητα μετράει.

Δεν είναι το μεγάλο αλλά το μικρό, το καλό, το απολαυστικό και τελικά το αναγκαίο.

Κάτι που αν το νοιώσει κανείς τον βγάζει από την έλλειψη, το άγχος, τη στέρηση.

Έχω τόσο όσο χρειάζομαι.

Πιστέψτε με δεν έχουμε και τόση ανάγκη για το μεγάλο.

Μας λείπει το μικρό και το ικανοποιητικό.

Δεν χρειαζόμαστε το πολύ. Το λίγο μπορεί να μας δώσει τη ίδια χαρά.

Μπορεί κάποιοι να σκεφτούν ότι τα λέει αυτά μια γοργόνα που τι ανάγκη πια να έχει?

Δεν θα τους αδικήσω. Όλοι έχουμε τις απόψεις μας.

Ένα έχω καταλάβει και το προτείνω:

Με τα λίγα μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.

Με τη στιγμή μπορείς να χαρείς.

Με απλά πράγματα μπορείς να απολαύσεις.

Ας δοκιμάσουμε λοιπόν κι ας μοιραστούμε την εμπειρία.

Τι «μικρό»απολαύσατε σήμερα?

Εγώ χάρηκα ένα χαμόγελο και μια ευγενική πρόταση από μια φίλη που μόλις τη γνώρισα.

Κάτι μου λέει πως από το τόσο μικρό μπορεί να γεννηθεί κάτι μεγάλο.

Ιστορίες στο δρόμο….

Περπατούσα απόγευμα στην γειτονιά μου…

Κοντά στη μικρή πλατεία έτρεχαν παιδάκια να παίξουν και να αγοράσουν παγωτό.

Πολύ φυσιολογικό και καθημερινό.

Μαμάδες πήγαιναν τα παιδιά στα Αγγλικά, στο Γυμναστήριο, κι όπου τρέχουν τα παιδάκια τα απογεύματα….

Μπαμπάδες δεν υπήρχαν εκείνη τη στιγμή…

Και ξαφνικά όλος ο κεντρικός δρόμος κοιτούσε περίεργα έναν μπαμπά διαφορετικό από τους άλλους…

Έναν Κούρδο μπαμπά με ένα μωρό στο καροτσάκι να το πηγαίνει βόλτα και να του μιλά.

Όλοι τον κοιτούσαν ….Οι πεζοί…Οι οδηγοί…Οι καταστηματάρχες…

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε καχύποπτα τους Κούρδους, όχι τους μπαμπάδες…, που ψάχνουν στα σκουπίδια για πράγματα που εμείς βαρεθήκαμε κι εκείνοι έχουν ανάγκη.

Αλλά να βγάζουν βόλτα τα μωρά τους είναι ακόμα πιο…περίεργο και καχύποπτο.

Καλά που του έμοιαζε το παιδάκι γιατί θα μπορούσαν να πουν ότι το έκλεψε…

Δεν ενοχλούμαστε που τα παιδάκια πλένουν τα αυτοκίνητά μας στα φανάρια   (μάλλον ενοχλούμαστε αν ήδη είναι

πλυμένο στο πλυντήριο που πριν λίγο πληρώσαμε…)

Μας ενοχλούν τα παιδάκια που μας χώνουν στη μούρη ένα μάτσο κατσιασμένα γαρίφαλα.

Ωστόσο θεωρούμε πολύ γλυκιά εικόνα παιδάκια να παίζουν μουσική χωρίς να αναρωτιόμαστε αν τα ίδια το θέλουν και το έχουν επιλέξει.

Η εικόνα του μπαμπά μου θύμισε ένα περιστατικό παλιότερο.

Το γραφείο μου ήταν στο κέντρο της πόλης και έπρεπε να κολλήσω μια ταμπέλα στην είσοδο με σιλικόνη.

Την κρατούσα για να κολλήσει και είχα πλάτη το πεζοδρόμιο.

Είχα όμως την αίσθηση ότι δυο μάτια είχαν καρφωθεί πάνω μου.

Γυρίζω και βλέπω την Ελενίτσα, μια τσιγγανοπούλα 7 ετών να με κοιτά με περιέργεια.

«Τι κάνεις εκεί?» Με ρωτά.

Της εξηγώ κρατώντας πάντα την ταμπέλα.

Έδειξε πολύ ενδιαφέρον ειδικά όταν συστηθήκαμε.

«Γιατί δεν είσαι στο σχολείο?» Τη ρώτησα.

«Εμένα δεν με στέλνουν στο σχολείο γιατί πρέπει να δουλέψω.»

«Πρέπει να πας στο σχολείο. Δεν θέλεις?»

«Θέλω αλλά είμαστε 14 αδέλφια και τι θα τρώμε.»

Τη ρώτησα από πού ήταν κι αν οι δικοί της ήταν κοντά, όσο μασουλούσε με λαχτάρα τα κουλουράκια σοκολάτας που είχα πάρει για τη συνάντηση των στελεχών.

Ήταν από την Κατερίνη και τους είχαν φέρει εκείνη τη μέρα στη Πάτρα για να μαζέψουν χρήματα. Θα έμεναν δυο μέρες κι ύστερα θα άλλαζαν πόλη.

Που να πάει η Ελενίτσα σχολείο με τόσο «γύρω γύρω όλοι»

Η Ελενίτσα ήρθε και την άλλη μέρα να με χαιρετίσει. Της έδωσα να αγοράσει από το φούρνο ότι θέλει.

Δεν πήρε τα χρήματα.

«Θα μου τα πάρουν οι άλλοι….άλλωστε με κέρασες χθες!!»

Η Ελενίτσα έφυγε κι εγώ εύχομαι να είναι καλά.

Δεν την ξαναείδα ποτέ μα τη θυμάμαι συχνά όταν βλέπω σκηνές στο δρόμο με παιδικά μάτια πεινασμένα για αγάπη, πονηρά από ανάγκη, θλιμμένα από φόβο ότι δεν έχουν δικαιώματα.

Δεν είναι τα «τυχερά παιδιά του καναπέ μας»

Είναι τα «άλλα» τα «άτυχα»που πρέπει να πάρουμε χαρτομάντιλα, κάρτες και διάφορα στις γιορτές και στις σχόλες για να τα βοηθήσουμε.

Που ο μπαμπάς τους καραδοκεί το μεροκάματο.

Αυτά δεν μας ενοχλούν και δεν τα κοιτάζουμε περίεργα.

Ο μπαμπάς Κούρδος με το καροτσάκι μας κάνει εντύπωση….

Κι αναρωτιέμαι «η έκπληξη μας είναι ευχάριστη?»

Το ημερολόγιο!!

Ο Σεπτέμβρης είναι μήνας του ξεκαθαρίσματος.

Καθάρισμα στα πατάρια, στα ντουλάπια, στα συρτάρια.

Παλιά ανακαινίζανε τα σπίτια, τα βάφανε, τα ασβέστωναν…

Προετοιμασία για το χειμώνα….

Καθώς έκανα κάτι παρόμοιο, το βρήκα….

Το ημερολόγιο!!

Ήταν συνήθεια παιδική να κρατάμε ημερολόγιο.

Κάποιες φορές και να το ανταλλάσσουμε μεταξύ μας.

Να γράφουν οι φίλοι, κυρίως τα κορίτσια, πιο σπάνια τα αγόρια                       (το θεωρούσαν κοριτσίστικο συνήθειο).

Το ημερολόγιο γεμάτο ευχές, γεμάτο όνειρα, σκέψεις για το σήμερα και το αύριο.

«σήμερα ο Αλέξης με κοίταξε όλο γλύκα.

Δεν έφυγε από τους φίλους του αλλά τον είδα που μιλούσε σιγανά με τον κολλητό του. Τι να σκέφτεται άραγε?....»

Τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα.

Κρυμμένα ενθυμήματα που κιτρίνισαν με την πάροδο του χρόνου αλλά ακόμα συγκινούν τη σκέψη και την καρδιά.

Ένα πέταλο από το πρώτο λουλούδι που δόθηκε ως παντοτινή αγάπη….

Μια φωτογραφία της παρέας.

Πως είμαστε έτσι? Με τα σπυράκια μας. Με τις φόρμες. Με τα τζιν καμπάνα που ξεσκονίζαμε τα πεζοδρόμια.

Τώρα βλέπω την Ελένη με δυο παιδιά θεόχοντρη και ευτυχισμένη? Ήθελε να γίνει αεροσυνοδός για να πετά στα σύννεφα. Η ωραία της παρέας!

Α! κι ο Βασίλης, έγινε  παιδίατρος, πάντα αγαπούσε τα παιδιά και τους αδύναμους ανθρώπους….

Να κι η Εύα το πειραχτήρι της τάξης, έλεγε ότι θα γίνει συγγραφέας…Τώρα είναι σε μια εταιρεία στέλεχος με ταγιεράκι και γόβα στιλέτο με ένα κινητό στο χέρι. Μεταξύ μας πάντα μιλούσε πολύ…

Η Χρύσα τραγουδούσε στη χορωδία.

«Στη  Mare αφιερώνω το στιχάκι μου με αγάπη»

Έγινε δασκάλα και φτιάχνει δικές της χορωδίες παιδιών.

Μμ!! να κι ο Ηλίας, το ζιζάνιο. Το «κακό» παιδί ….

Από γράμματα κλάματα έλεγε ο δάσκαλος αλλά αυτός δεν το έβαλε κάτω και τώρα έφτιαξε δική του επιχείρηση…

Δάσκαλε μάλλον έπεσες κομματάκι έξω στις προβλέψεις σου.

Καρδούλες κι αυτοκόλλητα!!

Σκέψεις και όνειρα!

Το κρατώ κι ένα δάκρυ είναι έτοιμο να κυλήσει…

Δεν είναι δάκρυ λύπης όμως.

Χαίρομαι που το κρατώ και που θυμάμαι….

Το έχω σε τεύχη μέσα σε χρωματιστό κουτί και είναι ο θησαυρός μου.

Τώρα γράφω με άλλους τρόπους τις σκέψεις μου αλλά

να σας πω ένα μυστικό δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο θεραπευτικό είναι το Ημερολόγιο.

Μήπως να το αρχίζαμε πάλι?

«το χαμένο μας παιδί!»

Πόσο εύκολο είναι να χάσει κανείς το παιδάκι που έχει μέσα του?

Αυτή η ερώτηση γυρίζει στο μυαλό μου σήμερα από το πρωί καθώς είδα σκηνές από τη δουλειά  στο σπίτι κι από το σπίτι στη δουλειά.

Άρχισαν τα σχολεία και νυσταγμένα ματάκια πήγαιναν τραβολογώντας οι μαμάδες και πιο σπάνια οι μπαμπάδες στον αγιασμό.

Μεγαλύτερα παιδιά βαρυγκωμώντας σέρνονταν με ένα βουνό βιβλία στα χέρια και σιγομουρμουρίζοντας «τι θα τα κάνω όλα αυτά και φέτος?»

Κάποιοι έτρεχαν να πάρουν προμήθειες χαρτικών στα βιβλιοπωλεία και συγκρίνανε τιμές με την περσινή χρονιά και κατηγορούσαν το κράτος πως μας κατάντησε.

Η αρχή μιας σχολικής χρονιάς…..

Η αρχή ενός μαρτυρίου?

Καμία έμπνευση και χαρά.

Τα νέα από το καλοκαίρι σε ποιόν να τα πεις αφού ήδη τα είχαν ανταλλάξει με μηνύματα, ηλεκτρονικά και δεν έχει κανένα νόημα.

Όταν το σχολίασα κάπου με κοίταξαν με μισό μάτι και το βλέμμα έλεγε 
«ή πολύ ρομαντική είσαι κυρά μου ή έχεις ξεφύγει…Που ζεις?»

Λες να έχουν δίκιο κι εγώ να είμαι στην Ωκεανούπολη και να έχω χάσει επεισόδια ?

Το καλύτερο είναι το σχόλιο για τη «χώρα» μου….

«Μου τη δίνουν αυτοί που μιλούν για παιδιά…

Μου τη δίνουν αυτοί που συζητούν για παιδιά ενώ οι ίδιοι δεν έχουν άρα δεν ξέρουν…»

Δεν χρειάζεται να ξέρεις για να μιλήσεις για τα παιδιά αγαπητοί μου φίλοι.

Τα παιδιά τα κρύβουμε μέσα μας.

Το άσχημο είναι ότι τα κρύβουμε τόσο καλά τόσο που τα χάνουμε….

Το « χαμένο» μας παιδάκι είναι κάπου εκεί και περιμένει.

Λίγη σημασία θέλει.

Λίγη χαρά.

Ένα χαμόγελο.

Μια ζεστή αγκαλιά…

Τα παιδιά είναι παιδιά όλων μας!!

Κι αν κάποιοι δεν έχουν, νομίζουν ότι δεν έχουν την ευθύνη όλων των παιδιών.

Κι αν κάποιοι έχουν, νομίζουν πως ξέρουν τις ανάγκες τους και κάνουν το χρέος τους.

Το χρέος το έχουμε όλοι.

Κι αν τα παιδιά σήμερα σηκώθηκαν βαρυγκωμώντας να κάνουν μια αρχή δεν φταίνε αυτά ΕΜΕΙΣ φταίμε που τα έχουμε ξε-χάσει.

Δεν τους δίνουμε κίνητρα.

Δεν τους χαρίζουμε όνειρα.

Τους κρύβουμε τη ζωή!!

Τα κάναμε «εργάτες κακής ποιότητας»

Εμείς χάσαμε τα κίνητρα, τα όνειρα και τη ζωή και  τα παιδιά μας ακολουθούν πιστά κουτάβια.

Μην απορούμε για αυτά που βλέπουμε κι ακούμε από τα παιδιά.

Είναι τα χαμένα παιδιά που κρύβουμε μέσα μας τόσο βαθειά που τα ξε-χάσαμε!!!

Τα τετράδια και η τσάντα!!

Η Leila αυτή τη χρονιά θα πάει σχολείο.

Η Δασκάλα της Ωκεανούπολης, η κ.Ντορεμί  είπε πως είναι ώρα πια να αρχίσει.

Η γοργόνα την πήρε στα μαγαζιά της πόλης να αγοράσουν ότι χρειάζεται για το σχολείο.

Στα μάτια της μικρής γοργόνας υπήρχε μια λάμψη και μια ανυπομονησία.

«Leila πρέπει να πάρουμε τετράδια και μολύβια,

ιχνογραφία, κασετίνα και μια τσάντα να τα βάζεις μέσα»

«χμ! δεν ξέρω ποια μου αρέσει αυτή με τις καρδούλες ή αυτή με την γοργόνα Άριελ… εσένα Mare ποια θα σου άρεσε?»

«σε μένα άρεσε η καφετί σάκα που είχα στην ηλικία σου, δερμάτινη με δύο θήκες…τώρα όμως δεν υπάρχουν τέτοιες τσάντες. Πρέπει να διαλέξεις μόνη σου.»

« και τα τετράδια είναι πολλά και με μπερδεύουν…»

«Αχ! Leila δεν έχει σημασία το χρώμα και τα σχέδια…εκείνο που μετράει είναι τι θα γράφεις μέσα….Οι σκέψεις σου!! Οι γνώσεις σου!! Η φαντασία σου!!»

Κάποτε δεν υπήρχαν καν τετράδια κι όμως τα παιδιά μάθαιναν πολλά πράγματα και χωρίς αυτά….

«πως ήταν τα δικά σου τετράδια Mare?»

Εμείς τα παίρναμε μπλε και στην ετικέτα γράφαμε με ωραία στρογγυλά γράμματα το όνομα μας.

Έπειτα παίρναμε τα βιβλία και τα ντύναμε με διάφανο ντύμα για να μην χαλάσουν ως το τέλος της χρονιάς.

Μου αρέσει η μυρωδιά από τα φρεσκοτυπωμένα βιβλία και τετράδια.

Μου θυμίζει τη διαδικασία, την προετοιμασία, την αναμονή για τον ερχομό της σχολικής χρονιάς…..

Τη χαρά που θα μαζευόμαστε όλοι για να πούμε τα νέα του καλοκαιριού!

Την περιέργεια αν η δασκάλα θα μας συμπαθεί ή θα την συμπαθούμε….

Η κ.Ντορεμί είναι πολύ καλή!!

Εγώ Leila δεν είχα δασκάλα την κ. Ντορεμί αλλά τη θυμάμαι σαν να τη βλέπω. Η κ. Χρυσούλα η πρώτη μου δασκάλα, σαν μικροσκοπική μαγισσούλα, μας περίμενε και μας μάγεψε την ψυχή.

Μας έκανε «δικούς της»και μετά δεν γινόταν να μην ακολουθούμε τα λόγια και τις συμβουλές της.

Την ακούγαμε με δέος γιατί η διάθεση κι η δημιουργική της φαντασία, μας απογείωνε σε κόσμους μακρινούς πέρα από την Ωκεανούπολη.

Mare,   έτσι ήταν όλες οι δασκάλες σου?

Leila,   δεν θα σου πω ψέματα. Κάποιες ήταν, κάποιες όχι.

Επίσης είχα και δασκάλους.

Όμως ένα να θυμάσαι καλά 
« Από τον κάθε δάσκαλο/α παίρνουμε το καλύτερο που έχει να δώσει, όπως οι μέλισσες διαλέγουν τα καλύτερα συστατικά από το κάθε άνθος»

Από όλους θα μάθεις κάτι.

Όλοι έχουν να δώσουν.

Να έχεις τα αυτιά σου και τα μάτια σου ανοιχτά.

Να αφήσεις την ψυχή σου ελεύθερη να ρουφήξει τους χυμούς της γνώσης

Καλή σχολική χρονιά!! 

Γλυκό τσαμπί σταφύλι

Κάθε τέτοια εποχή θυμάμαι τη γιαγιά και τον παππού μου.
Το σπίτι το πατρικό.Τη ρίζα.Τη ρίζα από τα αμπέλια ....

Γέμιζε ο τόπος μυρωδιές κι αρώματα....

Παιδί πήγαινα κάτω από την κληματαριά και μου φώναζαν :

"Προσοχή έχει τσουκνίδες. Φύγε από εκεί"

Μεγαλύτερη με περίμεναν στις διακοπές για να μαζέψουμε τα σταφύλια.Μοσχάτο.Πρέπει να μαζευτεί σύντομα αλλιώς "μουστιάζει"και το κρασί δεν έχει το υπέροχο άρωμα. Τότε μου φαινόταν και λίγο αγγαρεία, αν και στο βάθος το περίμενα....

Τώρα είναι ανάμνηση γλυκόπικρη,γιατί πια το αμπέλι έχει κοπεί.

Το σπίτι έχει αδειάσει κι οι αγαπημένοι ταξιδεύουν στη Συννεφοχώρα και ίσως με βλέπουν και γελούν αν θυμόνται τα λόγια:

"Πάλι με περιμένατε από τις διακοπές να μαζέψω τα σταφύλια...."

Η μυρωδιά με γεμίζει χαρά και συγκίνηση.

  

Ο τόπος πότιζε με μούστο.

Τα ρούχα μύριζαν για μέρες σταφύλι...

Τα χέρια πότιζαν το άρωμα.Τα μάτια γέμιζαν ομορφιά...

Ο κόπος της χρονιάς με όλες τις αισθήσεις.

Και η επιβράβευση:

Γλυκό του κουταλιού και παγωμένο νεράκι κάτω από τη μουριά 

(που κι αυτή κόπηκε και στη θέση της έγινε διάδρομος για τα αυτοκίνητα)

Και μετά το υπέροχο πανηγύρι με τα ξύλινα βαρέλια στο κατώι 

(αυτά υπάρχουν, αραχνιασμένα να θυμίζουν πως κάποτε αγαπήθηκαν πολύ και πρόσφεραν υπέροχα κρασιά με φροντίδα, υπομονή,νοιάξιμο...)

Κι όλα αυτά γιατί είδα μια πιατέλα μουσταλευριά στο Ζαχαροπλαστείο της πλατείας.Την αγόρασα και θυμήθηκα.

Δεν ήταν σαν της γιαγιάς αλλά......ήταν η  γεύση του Σεπτέμβρη  που με συγκινεί και μου θυμίζει....

Είναι ο Σεπτέμβρης της αρχής και του τέλους....

Περίεργο έναν τέτοιο Σεπτέμβρη η γιαγιά διάλεξε να ταξιδέψει στη Συννεφοχώρα....

οι γυαλένιες

Η γοργόνα mare mare διάβαζε στο Ημερολόγιο της γιαγιάς της για τα παιχνίδια που έπαιζαν στη δική της ηλικία.

Περίεργο!! Με πόσο απλά πράγματα χαίρονταν τα παιδιά.

Μικρά στρογγυλά χρωματιστά όνειρα.

Κυλούσαν στο πλακόστρωτο και σε παρέσυραν σε κόσμους μαγικούς.

Έβαζαν στο παιχνίδι τη Φαντασία : πώς να παίζεις!!

Ερχόταν κι η Δημιουργικότητα παρέα: εναλλακτικά σενάρια!!

Ο Ανταγωνισμός δεν μπορούσε να λείψει: κοίτα πόσες έχω στο σακούλι μου.

Η Διαφορά των φύλων: άλλες τα αγόρια κι άλλες τα κορίτσια – άλλη χρήση.

Η Ευγενική  Άμυλα :θα κερδίσει ο καλύτερος.

Ο Εγωισμός: εγώ θα είμαι ο καλύτερος.

Η Συντροφικότητα: για να νικήσω και να είμαι ο καλύτερος έχω ανάγκη φίλους.

Η Φιλία: χρόνια μετά θυμόμαστε τη λάμψη των ματιών που τώρα μπορεί να έχουν θολώσει λιγάκι από το χρόνο, από το κλάμα από τη μοναξιά

Η Χαρά, η Εκτόνωση, η Ενέργεια παρεούλα τρελή: γυρίζαμε στο σπίτι γεμάτοι, ευτυχισμένοι.

Τώρα φαίνονται παλιά και «φτωχά» τα πολύτιμα μπαλάκια που κυλούν και σε γεμίζουν χαρά.

Τώρα φαίνονται πιο εύκολα μέσα από ένα κουτί σε ένα δωμάτιο.

Όμως όλη αυτή η παρέα, οι "υπέροχοι προσκεκλημένοι "λείπουν.

Ένας ένας αποχωρεί διακριτικά και μένεις μόνος….

Μόνος και «φτωχός» σε συναισθήματα,όπως το άδειο σακούλι όταν οι γυαλένιες κυλούσαν στο πλακόστρωτο.

Θες να΄σαι το άδειο σακούλι ή η υπέροχη μαγική γυαλένια…

Εσύ αποφασίζεις!!

τζιτζιλόνι --> μπίλια --> γκαζά --> γαλατάς

Τα τζιτζιλόνια -άλλως και τζιτιζιλονάκια- ήταν πολύ μικρά για να' χουν πρακτική αξία στο παιχνίδι - τι βάρος είχαν και τι να χτυπήσεις μ' αυτά και να πάει έστω και μια πιθαμή παραπέρα; Αλλά ήταν πολύ όμορφα, συχνά με φωτεινά νερά μονόχρωμα μέσα στο γυαλί. Είχαν και συναισθηματική αξία και γιατί συνήθως είχαμε λιγότερα από δαύτα και διότι η άγραφη σύμβαση ήταν ότι τα τζιτζιλόνια τα έδινες τελευταία σ' αυτόν που κέρδιζε - έπρεπε, δηλαδή, να' χεις χάσει σχεδόν όλους τους άλλους βόλους σου για να σου πάρουν και τα τζιτζιλονάκια.

"Το άρωμα του Λωτού"

Καλή αρχή!!Καλό μήνα!!

Ξεκίνησε απλά σαν ένα λεπτό μεθυστικό άρωμα....,σαν το άρωμα του Λωτού!!

Το λουλούδι που σε πάει και σε φέρνει σε άλλες ζωές.

Που θυμίζει γιατί ζούμε εδώ...

Γιατί η ψυχή μας ψάχνει την πηγή?

Γιατί η ζωή μας είναι ένα ταξίδι στο χρόνο.....

"κάθε ζωή είναι ένα ταξίδι που μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο φως.

όλες οι δοκιμασίες ,όλες οι στενοχώριες,έχουν επιλεγεί από μας τους ίδιους πριν να έρθουμε στη γη, με στόχο να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας.

Μέχρι να ξεπεράσουμε το "εγώ"μας και να φτάσουμε στην αληθινή αγάπη που οδηγεί στο "εμείς".

Φεύγουμε από κάθε ύπαρξη εξαγνισμένοι κάθε φορά από μια αδυναμία.

Κι αν αποτύχουμε επανερχόμαστε ξανά και ξανά....'' (Ζοέλ Λοπινό,"το άρωμα του λωτού")

Ο Λωτός λοιπόν το άρωμα της αιωνιότητας....

Το άρωμα που οι Μίνωες και οι Αιγύπτιοι έφτιαξαν τη γέφυρα της ζωής και του θανάτου....

Ο Λωτός που μας ενώνει ή μας χωρίζει....

Εμείς επιλέγουμε

Εμείς επιθυμούμε

Εμείς ευχόμαστε

Ο Λωτός που μας θυμίζει την Πηγή....

Σας τον δίνω με πολύ νοιάξιμο να τον αγγίξτε με την ψυχή σας και να ευχηθείτε για σας και τους αγαπημένους σας, για τη ζωή, για τη φύση, για τα παιδιά....

Ας ευχηθούμε να ενώσουμε τις ψυχές μας και να απολαύσουμε ότι επιλέξαμε!!

Η Αγάπη ρέει από παντού....

η αγάπη κυλάει σαν νεράκι στο σώμα σου, σαν αεράκι στο προσωπό σου,σαν την άμμο στην παλάμη σου.

η αγάπη κυλάει μέσα σου,μέσα μου, μέσα μας.
η αγάπη ρέει από παντού....

η ζωή είναι μια σβούρα που την παίζουμε εμείς....

Η γοργόνα έψαχνε το κουτί που φύλαγε από παιδί τους θησαυρούς της.Σκαλίζοντας το τη βρήκε...
Η σβούρα!!

                                      

Την είχε πάρει στο πανηγύρι της Ωκεανούπολης ο Ποσειδώνας όταν ήταν μικρή γιατί έκλαιγε και δεν καθόταν σε μια μεριά.
"Γυρίζεις σαν σβούρα" της είχε πει.¨σου ταιριάζει λοιπόν"
Στην αρχή δεν μπορούσε να την γυρίσει.
Ο παππούς Ωρίωνας την κοιτούσε και δεν έλεγε τίποτα.
¨Mare κάθε που θα γυρίζει θα κάνεις μια ευχή¨
Της είχε φανεί μαγικό.
Ευχή στην ευχή έμαθε να τη γυρίζει.

Η θεία Νώα είπε"έτσι γυρίζει κι η ζωή παιδί μου ποτέ μην το ξεχάσεις"

Τώρα που τη ξαναβλέπει, σκέφτεται πως όλοι είχαν δίκιο.

Το παζλ της ζωής που της θύμισε τη  μικρή Leila γύριζε μπροστά της σαν τη σβούρα.

Μια χαρά!!Μια λύπη!! Μια γέλιο!! Μια κλάμα!!

Γρήγορα ή αργά....

Δεν έχει σημασία....

Η ζωή είναι μια σβούρα και την παίζουμε εμείς....

Και πάντα γυρνάμε στην κατάσταση που αρχίσαμε...Όπου γεννηθήκαμε...

Όπου είναι ο προορισμός μας...Όπου έχουμε στόχο....

Η γοργόνα ευχήθηκε και έστριψε τη σβούρα.....

Ατενίζοντας την υπέροχη γαλάζια θάλασσα....