Καλως ήρθες Δεκέμβρη!!

"Ο Δεκέμβριος, ή Δεκέμβρης, ή Χριστενιάρτς (ποντιακά), είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. 
Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα. Ο Δεκέμβρης ήταν ο10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. 
Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος και ο ελαιόπρινος. 
Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ, λάπις λάζουλι, ζιρκόνιο και τανζανίτης. 
Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο. 
Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο."
                                               (Βικιπαιδεία)

Καλό  μήνα!! 

Ας ονειρευτούμε  έναν μήνα αγάπης και υπέροχων στιγμών!!

Ας ζητήσουμε κάθε μέρα να έρχεται κι ένα δωράκι από το Σύμπαν!!

Έρχεται!! Ας έχουμε  τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά  να το δούμε και να το ακούσουμε!!

Ίσως να το μυρίσουμε ή και να το γευτούμε.....

                                                            Πολύ καλό σας μήνα!! 

 

εσωτερικές ειδήσεις!!

                  
"Όλοι μας έχουμε μέσα μας κάποια καλή είδηση.
Τα καλά νέα είναι ότι δεν γνωρίζεις πόσο μεγάλος μπορείς να γίνεις!!
Πόσο πολύ μπορείς να αγαπήσεις!
Τι μπορείς να επιτύχεις!
Κια τι δυνάμεις κρύβεις"
                                      ( Άννα Φράνκ (1929-1945)

Αφιερωμένο σε όλους όσους έδωσαν τη ψυχή και τη ζωή τους για να ζούμε και να  μιλάμε εμείς ελεύθερα.

Σε όλους όσους είναι διαφορετικοί και θέλουν να μείνουν!!

Σε μας που ψάχνουμε λίγο πιο πέρα από το μονοπάτι που πατάμε 

το αστεράκι που ταξίδεψε στο Σύμπαν…

Μια φορά κι ένα καιρό υπήρχε ένας υπέροχος μικρός πλανήτης.

Ο πλανήτης Κοχυλένιος. Πάνω του ζούσε σε ένα κοχύλι μια μικρή πριγκίπισσα.

 

Γύρω από τον πλανήτη γύριζε ένα αστεράκι και φρόντιζε με αγάπη την Κοχυλένια…..

 

Το αστεράκι μετά από πολύ καιρό αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι και να γυρίσει τον κόσμο, το Σύμπαν δηλαδή.

  

Ετοιμάστηκε για το ταξίδι του και αποχαιρέτησε την Κοχυλένια με την υπόσχεση να γυρίσει γρήγορα πίσω……

Εκείνη ήταν στενοχωρημένη αλλά δεν του το έδειξε……

Το αστεράκι μας πήγαινε μέσα στο Σύμπαν έχοντας ένα χάρτη μαζί του….

 

Ο πρώτος πλανήτης που συνάντησε ήταν ο πλανήτης του Σοφού.

Πάνω του στεκόταν ο Σοφός και διάβαζε τα αστέρια…..

 

-         ποιος είσαι εσύ? Ρώτησε

είμαι το αστεράκι από τον πλανήτη Κοχυλένιο και κάνω ένα ταξίδι

Α!! μάλιστα και τι θες να μάθεις?

Τα πάντα…..

Αυτό δεν γίνεται γιατί πρέπει να μείνεις μαζί μου και να κοιτάς τα αστέρια…..

Χμ!! δεν νομίζω πως θα ήθελα να μείνω….είπε και συνέχισε το ταξίδι του

 Μετά συνάντησε έναν πλανήτη μπλε…..ουάου!! σαν μια μεγάλη νερένια μπάλα…

Όλα ήταν μπλέ και ζουν σε νερό, όλα τα ζώα της θάλασσας και τα όντα του πλανήτη.

Ποιος να είναι? Κοιτούσε το αστεράκι στο χάρτη.

Μην ψάχνεις ….είμαι ο Νερομπουρμπούλης φώναξε ο πλανήτης .

Έλα να με δεις να μείνεις μαζί μου

Ωραίος είσαι !!!

Χμ!! δεν νομίζω πως θα ήθελα να μείνω….είπε και συνέχισε το ταξίδι του

 Στη συνέχεια ταξίδεψε πολύ κι αισθανόταν γύρω του ζέστη αφόρητη….

Περίεργο, σκέφτηκε…… και ξαφνικά είδε μπροστά του μια κόκκινη μπάλα….

Τι περίεργο :όλα έκαιγαν σαν ένα τεράστιο ηφαίστειο πριν εκραγεί…..

 

Η καρδιά του πλανήτη μίλησε:

Τι με κοιτάς, πλησίασε….

Είμαι ο Πορφυρός πλανήτης…….Μην μας βλέπεις έτσι….είμαστε φιλόξενοι….

Μπα!! Δεν νομίζω πως θα αντέξω την τόση ζέστη……….. 

Ωραίος είσαι !!!

Χμ!! δεν νομίζω πως θα ήθελα να μείνω….είπε και συνέχισε το ταξίδι του

Προς τα πού να πάω ??

Στο χάρτη ήταν μπερδεμένοι οι…δρόμοι….αλλά για δες από όπου και να πήγαινες έφτανες στο……στους….μα πόσοι είναι……?

Μα βέβαια είναι δύο κολλημένοι……

Υπέροχα!! περίεργα…..

Δεν είναι κάτι περίεργο….Είμαστε αδέλφια και είμαστε κολλητοί….Λεγόμαστε Σιαμαίοι κι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον……

Εσύ ποιος είσαι?

Είμαι αστεράκι και κάνω ταξίδι……

Ο πλανήτης μου λέγεται Κοχυλένιος……

Και τι κατάλαβες από τόσο ταξίδι που έκανες ως τώρα…..

Ε??

Τι ε??

Σου άρεσε κάτι?   Έμαθες κάτι??

Τώρα που το λέτε……

Ναι μου φαίνεται πως κάτι έμαθα. Και μόλις τώρα το κατάλαβα.

Α! ναι και τι είναι αυτό αν επιτρέπεται?

Μα και βέβαια……

Μου αρέσει ο πλανήτης μου !!

Μου λείπει!!

Θέλω να γυρίσω πίσω…………….Τώρα…………

Α! κρίμα πάνω που περνούσαμε μια χαρά!!

Μα θα με αναζητά η Κοχυλένια μου…..σε ποιον θα τραγουδά κάθε βράδυ??

Ποιος θα την ξυπνά το πρωί?

Φεύγω! είπε

Κοίταξε την πυξίδα του, καλά απίστευτό πόσο δρόμο έκανε για να καταλάβει αυτό που πάντα ήξερε……

Γύρισε κάποια έτη φωτός κι είδε από μακριά τον υπέροχο πλανήτη του.

Φαινόταν διαφορετικός και σαν ένα θλιμμένο τραγούδι να ακουγόταν…..

Πήγε σιγά -σιγά και στάθηκε στη θέση που ήταν πάντα.

Η Κοχυλένια  έκανε την αδιάφορη στην αρχή αλλά σε λίγο του τραγούδησε το αγαπημένο του τραγούδι

 

Δεν το ρώτησε τίποτα….

Ήξεραν κι οι δυο πως είχαν χρόνο άπειρο να πουν χιλιάδες ιστορίες………

Είμαστε ζωντανοί!!

Η γοργόνα χάθηκε στα βάθη της σκέψης της…

Πόσο να αντέξει την απώλεια που κατακλύζει την Ωκεανούπολη και την ψυχή της.

Το τηλέφωνο κοχύλι χτυπά μόνο για δυσάρεστες ειδήσεις.

Ο θείος Ντάνι έφυγε για το ταξίδι του βάθους….

Ήξερε πως δεν θα τον ξαναδεί.

Θυμάται πάντα με αγάπη τα παιχνίδια που έκαναν όταν ήταν μικρούλα.

Ψηλός και ταξιδεμένος, έφερνε πάντα κάτι περίεργο που δεν υπήρχε στην Ωκεανούπολη τότε.

Η αιώρα από τις Ινδίες κρεμασμένη στις μουριές του πατρικού να κοιμίζει τα κουρασμένα βλέφαρα μετά από ονειροταξίδια στην άκρη του κόσμου.

Mare,  έλα να σου πω ένα μυστικό πως θα μάθεις την ώρα όπως τα παιδιά της Αφρικής.

Μου δάγκωνε ελαφρά τον καρπό του αριστερού χεριού ως να σχηματιστεί ένα «ρολόι» και λέγαμε την ώρα.

Όταν την μάθεις θα έχεις ένα ολοδικό σου ρολόι που θα ξέρεις πότε και που θα πας.

Τώρα έχω το ρολόι αλλά δεν ξέρω πάντα κατά που θέλω να πάω.

Το τηλέφωνο χτυπά και μια φωνή από τα παλιά ακούγεται.

Μια φωνή που δεν ήθελα να ακούσω γιατί με πλήγωσε και δεν την συγχωρούσα.

Η είδηση ήταν άσχημη και πάλι.

Μεγάλος ο πόνος.

Μεγάλο και το μάθημα.

Ο πόνος και ο θάνατος είναι ο κοινός μας παρανομαστής.

Μας ενώνει με μια χρυσή κλωστή σχεδόν διάφανη που όταν λαμπυρίζει καταλαβαίνουμε πόσο έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον.

Μπορεί τότε να συγχωρούμε.

Την κατανόησα τη φωνή, ήθελε να μοιραστεί τον πόνο.

Ήταν τιμητικό για μένα που θέλησε να τον μοιραστούμε μαζί.

Ξαφνικά όλα τα άλλα έσβησαν.

Δεν θυμάμαι ή δεν θέλω να θυμάμαι τίποτα άλλο.

Το μοίρασμα του συναισθήματος είναι αυτό που ζητούσα κι ας έγινε με αυτό τον τρόπο.

Το Σύμπαν διαλέγει και ανορθόδοξους τρόπους να μας φέρει πιο κοντά.

Μετά από αυτό διαβάζω:

« ο θάνατος δεν είναι η μέγιστη απώλεια που μπορούμε να βιώσουμε.

Μέγιστη απώλεια είναι αυτό που πεθαίνει μέσα μας

ενώ είμαστε ακόμα ζωντανοί»

Είμαστε ακόμα ζωντανοί φίλοι μου!!

Ας πάρουμε το τηλέφωνο κι ας δώσουμε χαρά στην ψυχή μας μιλώντας με όσους αγαπάμε, με όσους αγαπήσαμε και με όσους ίσως θέλουμε να συγχωρήσουμε ή να μας συγχωρήσουν.

Οι Ήρωες που έφυγαν

Σήμερα θυμόμαστε εκείνους που έφυγαν με ήθος, αρχές και λεβεντιά.

Πολλοί σκέφτονται ότι όλη η μέρα έχει διάφορες διαστάσεις:

•       είναι βόλτα και χαλάρωση
•   είναι πανηγύρι και παρελάσεις
•   είναι δήθεν …και πολιτικολογίες…
•     σημαιάκια και …μπλα,μπλα….

Δεν είναι για όλους έτσι.
                                                                  

Υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα ζουν τις μνήμες και θυμούνται, λυπούνται και χαίρονται μαζί.

Λυπούνται για τους χαμένους τους ανθρώπους, τους ήρωες που έφυγαν….

Τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν και θυσίασαν πολλά, τη ζωή τους, την οικογένειά τους, τα αγαθά τους.

Στο σπίτι μου θυμόμαστε έναν ήρωα που δεν γνωρίσαμε γιατί θυσιάστηκε για να ζήσουμε όλοι οι υπόλοιποι…

Το χωριό του γιατί ήταν πρόεδρος τότε…

Οι δικοί του γιατί θα τους εκτελούσαν εν ψυχρώ…

Η ιδέα…

Η πατρίδα…

Η ελευθερία….

Δεν λογάριασε ότι πίσω έμειναν μια 25χρονη σύζυγος με δύο παιδιά χωρίς προστασία για να διασωθούν όλα τα υπόλοιπα.

Μια σύζυγος που τον τίμησε μέχρι το τέλος της ζωής της λέγοντας και πράττοντας αναλόγως «έναν Άντρα αγάπησα!!»

Δυο παιδιά που ξαφνικά πήραν ρόλους που δεν ήταν για την ηλικία τους. Ο γιος προστάτης μόλις 6 ετών κι η κόρη 2 ετών που έψαχνε τα «γιατί» μια ολόκληρη ζωή και ακόμα τα ψάχνει.

Τα «γιατί» δεν έχω πατέρα

Τα «γιατί» οι προδότες εξουσιάζουν

Τα «γιατί» οι άνθρωποι έχασαν τις αξίες και τις αρχές τους

Ας θυμόμαστε τον παππού μου σήμερα. Τον πατέρα της μητέρας μου.

Έναν λεβεντάνθρωπο που άφησε στο βουνό την πνοή του ελεύθερος για την ελευθερία μας.

Ίσως λίγη ενέργεια να έχει δώσει και σε μας που τον διαβάζουμε στο Ηρώον του χωριού και τον βλέπουμε σε μια παλιά ασπρόμαυρη φωτογραφία.

Ας θυμόμαστε τους Ήρωες που έφυγαν ….

Αυτούς που πολέμησαν με διάφορους τρόπους, στον πόλεμο και στη ζωή.

Το περίεργο φίλοι μου είναι ότι μια τέτοια μέρα διάλεξε να φύγει και ο γιος του - προστάτης πριν 5 χρόνια.

Σήμερα έφυγε κι άλλος ένας ήρωας που πάλεψε με νύχια και με δόντια να νικήσει την αρρώστια του.

Ας τους θυμόμαστε με σεβασμό.

Ας συνεχίζουν τις ιδέες στις επόμενες ζωές τους και ας μας δίνουν λίγη δύναμη να αντέξουμε κι ο καθένας μας τον δικό του αγώνα.

Δεν έχει σημασία για τι παλεύει ο καθένας μας.

Πώς να μην αγαπάς την Κυριακή?

Πάντα οι Κυριακές ήταν οι αγαπημένες μου μέρες.

Το ήσυχο πρωινό ξύπνημα χωρίς ξυπνητήρι.

Ο καφές που μοσχοβολούσε περισσότερο από τις άλλες μέρες γιατί ήταν αργός, μυρωδάτος, απολαυστικός.

Οι μουτζούρες από τις εφημερίδες που ποτέ δεν διαβάζονταν ολόκληρες αλλά πάντα κατάκλυζαν το σαλόνι, το ντεκόρ της Κυριακής.

Το φαγητό που μύριζε ολόκληρο το σπίτι.

Όταν ζούσε η γιαγιά κι ο παππούς είχε πάντα μια μεγάλη χορταστική βόλτα στο κτήμα με ιστορίες που επαναλαμβάνονταν αλλά ποτέ δεν γίνονταν βαρετές.

Τώρα που ταξιδεύουν στην Συννεφοχώρα λέμε τις ιστορίες κάθε φορά που πηγαίνουμε στο κτήμα.

Το μεσημεριανό τραπέζι που είναι μες τη ζωντάνια και τη φασαρία να πούμε όλα τα νέα που τις καθημερινές δεν προλαβαίνουμε.

Εάν ο καιρός το επιτρέπει μπορεί να έχει μικρές αποδράσεις στις γύρω περιοχές της πόλης.

Καφές μεσημεριανός με τους φίλους.

Παιχνίδια και κουβεντούλα σε σπίτια τα βράδια.

Σινεμά.

Χουζούρι και χαλάρωση.

Ότι δεν κάνουμε κάθε μέρα κλείνονται σε μία.

Το κακό είναι ότι τελειώνει γρήγορα.

Το καλό ότι περιμένουμε με αγωνία να έρθει η επόμενη.

Ας φορτίσουμε τις μπαταρίες μας λοιπόν….

Να έχετε μια υπέροχη γεμάτη και ζεστή Κυριακή!!

Αρχή μια αξέχαστης εβδομάδας ως την επόμενη….!!

Παραμύθια για Λυκοφιλίες

Ο Λύκος και τα 7 κατσικάκια σε 7Χ7 εκδοχές:

                    (Εκδοχή 43 από 49)

Εμείς στην Εποχή μας!

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένας αχαΐρευτος, ανεπρόκοπος και χαραμοφάης Λύκος.

Μέρα έμπαινε, μέρα έβγαινε, που το έχανες που τον έβρισκες, με έναν καφέ κι ένα τσιγάρο, βιδωμένο στο Η/Υ να σκοτώνει τον χρόνο του μελετώντας νέα συστήματα διαρρήξεων.

«βρε άχρηστε!!» του φώναζε η μάνα του.

«ένα κατσικάκι βρε δεν αξιώθηκες ακόμα να φέρεις στο σπίτι.

Οι χασάπηδες έχουν κάνει την προίκα τους μαζί σου! Σε λίγο θα σε ανακηρύξουν άγιο! Ο άγιος Λύκος ο προστάτης των κατσικιών!»

« βρε αει στο Λύκο!» της έλεγε αυτός.

«ας με σπούδαζες να σου΄κλεβα ό,τι ήθελες»

 «με τι λεφτά να σε σπούδαζα?» του έλεγε η κακομοίρα η μάνα του.

« ααα! Να έκοβες το λαιμό σου!! Να΄παιρνες τους δρόμους και να΄ πλενες σκάλες! Να έκανες Λυκάκια και να τα πούλαγες όσο όσο!»

« κι άμα μ΄πιαναν, μωρέ?»

«άμα σε ΄πιαναν θα ήσουνα κάτι! Μια μάνα που πήγε φυλακή για το παιδί της! Μια μάνα που θυσιάστηκε! Ενώ τώρα τι είσαι?

Μια μάνα που ενδιαφέρεται και αγαπάει!

Μια Α-χρη-στη μάνα!»

« Εμείς στην εποχή μας, δεν ήταν ανάγκη να σπουδάσουμε για να βουτήξουμε ένα κατσικάκι!» του έλεγε η μάνα του.

«Εμείς στην εποχή μας! Εμείς στην εποχή μας!» της έλεγε αυτός

«Το βαρέθηκα πια αυτό το παραμύθι με το αλεύρι και τα πόδια Που ζεις μωρέ μάνα? Τους βλέπεις έτσι πρόβατα και παραμυθιάζεσαι!!

Για κάνε ότι πλησιάζεις σπίτια τους Από ένα χιλιόμετρο βλέπουνε και μυρίζουνε το βρακί που φοράς κι ακούνε τις βρισιές που σκέφτεσαι με τα Λυκοσυστήματά που έχουνε»

« κι αυτό θα πει ότι θα σε έχω εδώ να μου Λυκοβαράς?

Που ακούστηκε μωρέ να σπουδάζεις κλέφτης άνευ διδασκάλου και δι΄αλληλογραφίας?

Χωρίς να έχει πάει στο δημόσιο ή να΄χει πάει φυλακή?

Χωρίς να έχει εμπειρίες?

Μέχρι να σπουδάσεις εσύ πάμε εμείς!

Θα τά΄χουμε τινάξει από την πείνα!

Νέα γενιά σου λέει ο άλλος!

Πάει χάλασε ο κόσμος!!»του έλεγε η μάνα του αφήνοντας (από την απελπισία της τάχα μου)να πέσει στο πάτωμα ένα κόκαλο από κατσικάκι που εδώ και μέρες μασούλαγε.

«Μην στενοχωριέσαι μωρέ μάνα» της έλεγε αυτός μαζεύοντας για πάρτη του το κόκαλο.

«Όλα θα διορθωθούν!

Θα αγωνιστώ!

Θα μάθω γράμματα.

Και στην ανάγκη θα βάλλω αλεύρι σε όλο το σώμα μου να γίνω λευκός, όπως ο Μάικλ Τζακσον.

Φτάνει να με δεχτούν στις λέσχες τους.

Μετά θα γίνω γυναίκα.

Όπως ο Ντάστιν Χοφμαν στο Τούτσι.

Να με πάρουν στις δουλειές τους.

Θα γίνω συνδρομητής στην ΟΥΝΕΣΚΟ! Θα τρέχω σε φιλανθρωπικά γκαλά.

Και γκαλά ε? μόλις κερδίσω την εμπιστοσύνη τους και μου δώσουν αρμοδιότητες, εξουσία, τότε θα τους δείξω εγώ!

Θα γεμίσω νέφος τις πόλεις τους!

Θα κάψω τα δάση τους!

Θα τους καταστρέψω!

Θα πετύχω μάνα!!

Θα πετύχω!!»

«Και μετά?» ρώτησε η μανούλα.

« Και μετά μανούλα μου θα πάω να πάρω μια καλύβα στην ερημιά, σε ένα δάσος, να μην βλέπω κανέναν!!

Κανέναν τους!!

Μόνο κατσικάκια!

Επιτέλους!!

Να βρω τον εαυτό μου!!

Να γίνω και εγώ άνθρωπος!!

Άνθρωπος!!

ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Ο μόνος τρόπος για να πάει

Αυτός ο κόσμος μπροστά

Είναι να πάει δισεκατομμύρια χρόνια

Πίσω!!

(Γιάννης Προεστάκης «Παραμύθια για Λυκοφιλίες»)