Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη! Εσείς?

Τα γεγονότα λαμβάνουν μέρος κυρίως στη Βαγδάτη, αλλά και στις γύρω περιοχές, ενώ δεν λείπουν καθόλου και τα ταξίδια στο χρόνο.
Ο Ιζνογκούντ είναι ο Μεγάλος Βεζίρης του χαλιφάτου κι έχει βάλει ως μοναδικό στόχο στη ζωή του να εκθρονίσει τον Χαρούν Ελ Πασάχ (Haroun El Poussah), ο οποίος και είναι ο Χαλίφης.
Είναι αρκετά γνωστή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση του Ιζνογκούντ,

"Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη!" ("Je veux devenir calife à la place du calife !").

Ο Ιζνογκούντ έχει επίσης στο πλάι του έναν πιστό και ελαφρώς ηλίθιο (αν και όχι και τόσο ηλίθιο μερικές φορές) βοηθό, ονόματι Μπλιαχ Χαχάτ (Dilat Larat στο πρωτότυπο), ο οποίος τον βοηθά στην προσπάθεια εκπλήρωσης των σχεδίων του.

Τι λέτε θα τα καταφέρει αυτή τη φορά?

Ένα τολμηρό σχέδιο για την επίτευξη της ηθικής αρτιότητας!!

Στην αυτοβιογραφία του ο Βενιαμίν Φραγκλίνος σχεδίασε ένα πίνακα με Δεκατρείς αρετές:

1. εγκράτεια

2. σιωπή

3. τάξη

4. αποφασιστικότητα

5. ολιγάρκεια

6. εργατικότητα

7. ειλικρίνεια

8. δικαιοσύνη

9. μέτρο

10. καθαριότητα

11. ηρεμία

12. αγνότητα

13. ταπεινότητα

Αν το σκεφτώ λίγο καλύτερα τώρα που το βλέπω και το ξαναβλέπω, αναρωτιέμαι ποιος είναι εκείνος που έχει καταφέρει να ασκήσει τις αρετές αυτές στην καθημερινότητά του?


Θα μπορούσε τις μέρες που ζούμε να αξιολογήσουμε όλους αυτούς που μας πιπιλίζουν το κεφάλι αν έχουν κάτι από όλα αυτά.

 

1.Εγκράτεια: θα αστειεύεστε βέβαια…Δεν μπορούν να κρύψουν τις κουτάλες ούτε και την ώρα της κρίσεως…

2.Σιωπή: πολύ θα ήθελα να σωπαίνουν. Μιλούν ακατάπαυστα χωρίς καν να ακούν τι μας λένε….

3.Τάξη: αν τους το πούμε θα τους θυμίσουμε τα σχολικά τους χρόνια και δεν κάνει Είναι και υπερήλικες…Δεν μπορούν να τακτοποιήσουν την τσέπη τους, τη χώρα? Άστο καλύτερα…

4. Αποφασιστικότητα: μην είστε κακιασμένοι…έχουν!! Πως έχουν? Ε!! Είναι αποφασισμένοι να μας εξολοθρέψουν. Αν δεν είναι αποφασιστικότητα αυτό, τότε τι είναι?

5. Εργατικότητα: ε!! δεν θα λέγαμε ότι κάθονται κι όλας.
Πάνε έρχονται. Πίνουν ατέλειωτους καπουτσίνο για να ναι σε επαγρύπνηση. Συναντιόνται. Τρώνε πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν….Συν δυο Συν τρεις μέσα κι όξω από τη χώρα. Είναι κουραστική δουλειά. Εδώ ως το γραφείο πας και το σκέφτεσαι…

6.Ειλικρίνεια: Κοίτα υπάρχει ένα πρόβλημα σημαντικό. Ψεύτες δεν τους λες ….Ούτε κι ειλικρινείς Βέβαια έχουν ένα χωροταξικό θέμα. Οι μύτες!! Γιατί?
Ε! Πως! Εδώ μια την είχε ο Πινόκιο και δεν την κουλάντριζε…Βάλε τώρα πόσες μύτες επί πόσο μήκος η κάθε μία επί τα τετραγωνικά που χρειάζονται ….Υπάρχει υλικοτεχνική υποδομή? Όχι!

7.Δικαιοσύνη; ωραιότατη!! Αλλά κρίμα κοτζάμ κοπέλα να είναι θεόστραβη. Γιατί καλά πας….αμ !! εκεί είναι ο γκρεμός!!!
Πάρτο αλλιώς κοριτσάκι μου….

8.Μέτρο: όχι ρε παιδιά το πασέτο. Άστο κάτω!! Δεν εννοώ αυτό. Είπαμε ….Τα τετραγωνικά του Πινόκιο? Εδώ θα το λύσετε? Ούτε αυτό. Χάθηκε το μέτρο και δεν εννοούμε με τίποτα τη μεζούρα της κυράς Κούλας της μοδίστρας.Μη σου πω πως αυτή με το μέτρο τα πάει πολύ καλύτερα.

 9.Καθαριότητα: Είναι η μισή αρχοντιά….Την άλλη μισή ψάχνουμε. Ο Μπέντζαμιν εννοούσε την καθαρότητα του νου, της σκέψης, του χώρου, του τρόπου….

10.Ηρεμία:Έ!! Όχι αυτό το έχουμε ….Πως? Απλούστατα φίλοι μου Έχω πάρει…. τρία χρωματιστά χαπάκια και τα βλέπω όλα νιρβάνα….Έχω ένα κόκκινο δώσε ένα ροζ. Την έχουν όμως οι άτιμοι. Λένε θα καταστραφεί η οικονομία και βλέπεις ένα χαμόγελο ως τα αυτιά. Γράφει και στο φακό καλύτερα αλλά και σιγά μη σκάσω σου λέει(εγώ θα πεινάσω? Εσύ θα πεινάσεις. Εμείς θα πεινάσουμε? Εσείς θα πεινάσετε!!)

11.Αγνότητα: Κοίτα αν δεις τα βλέμματα μια αγνότητα τη βλέπεις. Εκείνο το βλέμμα του βοδιού….αγνότατο.
Γιατί το άλλο του ροφού…δεν είναι αγνό?

12.Ταπεινότητα: Τώρα παραλογίζεστε….δεν είναι ταπεινοί και σεμνοί? Κυρίως είναι χαμηλοβλέποντες …Τι λέω?
Για κοιτάχτε τι λακκούβες έχει ο δρόμος και τι σπασμένα πλακάκια τα πεζοδρόμια έτσι και δεν κοιτά κάτω μονόκλινη σουίτα στο ΚΑΤ και πλάκα κάνεις που να τη βρει Κανένα ραντζάκι στην αποθήκη και πολύ σου είναι.

13.Ολιγάρκεια: συγγνώμη περνάνε όλα αυτά και θέλεις να είναι και ολιγαρκείς Ε! Δεν τρώγεστε με τίποτα.
Γιατί ρε φίλε? Ξέρεις τι περνά ο πολιτικός όταν εσύ ξυπνάς αχάραγο να πας για μεροκάματο.

Όχι συγγνώμη…Δεν…Και μιλάς…?για να τον δεις με το χαμόγελο να ….κι ας έφαγε γιαουρτάκι αγελαδίτσα….το ντύσαν τον στολίσανε τον νοικοκυρέψαν και τον τραβολογάνε γύρω γύρω σαν το αρνί στη σούβλα…Και δεν θες εσύ να βολέψει και τα παιδάκια του τρεις γενιές. Ε!! Είσαι άδικος.

Κοίτα τις 13 αρετές να τις εξασκήσεις εσύ κι όλο σου το σόι….και ύστερα μίλα!!

Α!!ρε προστάτη της αυτοεπίγνωσης Φραγκλίνε μου που να ήξερες που θα καταντούσαν οι αρετές σου.

Όταν μου έδωσες ζωή!!

Ήσουν νέα κι άπειρη. Δεν ήξερες την ύπαρξή μου.



Δεν ήξερες αν ήμουν κορίτσι ή αγόρι.


Δεν ήξερες αν θα σου μοιάζω ή όχι.


Ωστόσο με περίμενες.



Με υπομονή με φρόντιζες και μου τραγουδούσες για να΄ μαι χαρούμενη.


Έφτιαχνες τα ρουχαλάκια μου και κεντούσες τα σεντονάκια με δαντέλα της αγάπης και της αφοσίωσης.


Κι όταν ήρθε η ώρα να με δεις, πόνεσες, κουράστηκες αλλά δεν δείλιασες.


Αγωνίστηκες πολύ γιατί ήμουν τζαναμπέτικο παιδί και δεν έλεγα να βγω. Λες να περνούσα καλύτερα μέσα στο σάκο το μαγικό σου?

Όταν βγήκα στο φως με κοιτούσες με λαχτάρα!!


Με καλωσόριζες με μάτια φωτεινά και υγρά από τη χαρά!!


Η αγκαλιά σου μύριζε αγάπη και προστασία.


Θυμάμαι πόσο υπέροχα αισθανόμουν εκεί.

 

Δεν σε πείραζε που δεν είχες βοήθεια από κανένα.


Μόνο το χέρι του μπαμπά θυμάμαι, τεράστιο τότε, να μας αγκαλιάζει και τις δυο.






Μου έμαθες πολύ χρήσιμα πράγματα.


Να γελώ!!


Να περπατώ!!


Να χορεύω!!


Να τραγουδώ!!

Γίναμε παρεάκι. Στην αρχή με είχες πάνω σου, μετά δίπλα σου.


Με μάλωνες στις αταξίες κι ύστερα με αγκάλιαζες.


Ήσουν εκεί στους πόνους μου.


Ήσουν εκεί στα επιτεύγματά μου.


Δίπλα. Κολώνα και οδηγός μου.

Και ήρθε η ώρα να σε αμφισβητήσω.


Σου γκρίνιαζα για τη γκρίνια.


Σου φώναζα για να είναι πιο δυνατή η φωνή μου.


Με κοιτούσες και έλεγες « δεν έχεις καταλάβει ακόμα»


Και είχες δίκιο.


Τίποτα δεν είχα καταλάβει.


Μόλις κοτόπουλο βγήκα από το αυγό και σήκωσα κεφάλι.


Γελούσες με τις επαναστάσεις μου.


Διασκέδαζες με τις απόψεις μου.


Πάντα γνώριζες.

 Κι όταν κατάλαβα ή έτσι νόμιζα, μου είπες την κλασσική μανουλίσια ατάκα « στα έλεγα εγώ..»


Τα έλεγες και δεν σε άκουγα πάντα.






Όταν έπιασα πάτο από τις απογοητεύσεις μου, δεν γέλασες καθόλου.


Ήσουν εκεί.


Με κοιτούσες και έλεγες « έτσι είναι η ζωή!»






Τώρα πια μεγαλώσαμε όλοι.


Μιλάμε ως ενήλικες, μεγάλοι και σοφοί…


Τώρα λες «δεν με έχεις πια ανάγκη…»

Απατάσε!!


Πάντα σε έχω ανάγκη.


Η ανάσα, η παρουσία σου, το χαμόγελό σου πάντα με βοηθά.


Όταν πήγα να σε χάσω τρελάθηκα.


Και τότε εσύ με βοήθησες να το ξεπεράσω.


Αντί να σε στηρίζω με στήριξες!!

Σου λέω κάθε μέρα διάφορες ανοησίες.

Ένα κράτα στην καρδιά σου.

Σ΄αγαπώ!!

Είσαι η μάνα μου!!

Σ΄αγαπώ γιατί με γέννησες!

Σ΄αγαπώ γιατί με έμαθες!!

Σ΄αγαπώ γιατί με στηρίζεις!!

Σ΄αγαπώ γιατί σ΄αγαπώ μανούλα μου γλυκιά!!

Άντε και να δούμε....τι θα δούμε...!!

Μπορούμε να δούμε και κάτι άλλο!!

Σκεφτείτε δημιουργικά!!

Δέστε το συλλογικά!!

Ας δούμε το αύριο των παιδιών μας

με άλλη ματιά!!

 

Καλή ψήφο με καρδιά και σκέψη!!

Τι είναι η χαρά?

Το ξημέρωμα που φωτίζει

απαλές γραμμές την πλάση!!

Το νερό που δροσίζει

το σώμα και την ψυχή!!

Το βήμα που ακούγεται

σαν θρόϊσμα στο δρόμο!!

Ο αέρας που σου παίρνει

τα μαλλιά .

Η μυρωδιά από το χλωρό χορτάρι.

Η ευωδιά από τα λουλούδια

της αυλής.

Η πασχαλιά και τα κρινάκια

που αναδύουν άρωμα ψυχής!

Το τρέξιμο μέσα στα

μονοπάτια της ζωής!!

Ένα χαμόγελο ζεστό!!

Μια ευχή!!

Μια αγκαλιά!!

Δεν χρειάζονται και πιο πολλά!!

Όλα αυτά είναι μια

ΧΑΡΑ!!

Άλλη μια μέρα που δεν πρέπει να χάσουμε!!

Απρίλης!! Χρόνια μας πολλά !!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

Ελλάδα for ever!!

Ελλάδα

Κοίταξε αυτό!!

Κάτι σου θυμίζει?

Ή  μήπως αυτό!!

Σου ταιριάζει καλύτερα?

πάλι από την αρχή!!

Πάλι από την αρχή!!

Αρχίζει μια άλλη μέρα!! 

Πάλι από την αρχή!!

Καλημέρα!!

Πάλι από την αρχή!!

Όλοι μαζί!!

Ότι στηρίζει, το καταστρέφουμε? Δεν τα χρειαζόμαστε τα ΚΕΔΔΥ πια?

Όταν άρχισε μια επιστημονική οργανωμένη προσπάθεια πριν 8 χρόνια, χάρηκα γιατί σκέφτηκα πως κάτι άλλαξε.

30 χρόνια Ειδική Αγωγή και τα παιδιά,οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί των ειδικών σχολείων αλλά και των κανονικών βρήκαν μια Υπηρεσία - ομπρέλα, να φροντίζει και να συντονίζει τις προσπάθειές τους.

Ο Αγώνας των γονιών με παιδιά που έχουν δυσκολίες στο σχολείο,νοητική υστέρηση,αυτισμό,δυσλεξία, αισθητηριακά προβλήματα και δυσκολίες που δεν φαίνονται αλλά δηλώνονται με άγχος, με βία, με απόσυρση,είναι τεράστιος κι ατέλειωτος!!

Ξεκίνησε μια υπηρεσία με πολύ οργάνωση στα χαρτιά αλλά καθόλου πρακτικό σχεδιασμό και βοήθεια.

Με προσωπικό μεράκι, δουλειά κι ενθουσιασμό στήθηκαν τα γραφεία από τα επιστημονικά στελέχη που άφησαν τα πτυχία στην άκρη κι έκαναν όποια πρακτική δουλειά μπορεί κανείς να φανταστεί.

Δυσκολίες αλλά και ενθουσιασμός.

Η δουλειά έπαψε να είναι το μεροκάματο του Δημοσίου αλλά ένα προσωπικό στοίχημα.

Οι δυσκολίες πολλές: Λίγα άτομα σχετικά με το μαθητικό πληθυσμό.

Ελλιπής υποδομή.

Μετακινήσεις σε όλη την Περιφέρεια με ατομικά μας έξοδα.

Δυσπιστία και διστακτικότητα.

Δεν το βάλαμε κάτω.

Προσπάθεια ξανά και ξανά!!

Και ο αγώνας συνεχίζεται....

Οι σπόροι έδωσαν καρπούς.

Οι γονείς έρχονταν από μόνοι τους, στόμα με στόμα μαθαίνουν την υπηρεσία.

Οι εκπαιδευτικοί συνεργάζονται και δουλεύουμε μαζί.

Οι βοηθητικές δομές άνοιξαν έστω και με αναπληρωτές επιστήμονες.

Τα παιδιά είναι στις σχολικές μονάδες και έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται.

Κι ενώ οραματίζεσαι και κάτι ακόμα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι που στην τελική δεν αφορά εσένα μόνο αλλά τα παιδιά, έρχεται η είδηση...

Δεν σας χρειαζόμαστε άλλο!!

Κλείνετε!!

Αλλάζετε μορφή...!!

Αλλάζετε αρμοδιότητες...!!

Κλείνετε!!

Και καλά φίλοι μου εμείς κλείνουμε...

Ή πιο σωστά μας κλείνουν....

Τι είναι τα παιδιά? Μπακαλόγατοι να τα διώξουμε?

Τι είναι οι γονείς? Πολίτες δεύτερης κατηγορίας?

Τι είναι οι Ειδικές δομές? Μαγαζάκια που κρεμάμε ταμπέλα "Προσεχώς κλείνουμε"

Τι είναι οι Επιστήμονες με πτυχία, με υποχρεώσεις, με καταθέσεις προσωπικών εργατοωρών? Κομπάρσοι που δεν μας κάνουν και τους διώχνουμε ή τους παροπλίζουμε σε γραφειάκια που μας λείπει κόσμος?

 Και καλά όλα αυτά να γίνονται κρυφά και πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων.
Ποιος θα ανοίξει την πόρτα και θα δώσει εξηγήσεις?
Ποιος θα πει που να πάνε όλοι αυτοί που τραβούν χρόνια το σταυρό τους απελπισμένοι και θέλουν ένα στήριγμα?
Ποιος θα γίνει το στήριγμα που φτιάξαμε και το καταστρέφουμε ?

Εγώ αυτή την πόρτα δεν την ανοίγω και δεν κοιτώ στα μάτια τα παιδιά και τους γονιούς που ρωτούν ΓΙΑΤΙ !!
Εσείς μπορείτε?