Ημέρα Θεάτρου

"Ο μικρός Πρίγκιπας "

από το

Θέατρο Τέχνης 1996

 

Το χελιδόνι.

Το χελιδόνι

 Το χελιδόνι είναι το αγαπημένο μου πουλί!!

Μου θυμίζει την ζωή μου.

Μια εδώ μια εκεί!!

Ο μετανάστης που αναγκάζεται να φύγει. Που πάλι γυρίζει!!

Που είναι ξένος εκεί που πάει. Που ξέρει πως θα είναι ξένος κι όταν γυρίσει.

Τον περιμένουν γιατί κουβαλά ένα μήνυμα. Κάτι αλλάζει.

Για άλλους είναι καλό: Η άνοιξη!!

Για άλλους ουδέτερο: επανάληψη! κάθε χρόνο τα ίδια !!

Για άλλους άσχημο!! Ωχ!! Αλλαγή!! Εαρινή κόπωση!!

Το χελιδόνι όμως θέλει δεν θέλει πρέπει να φύγει και να ξανάρθει.

Να αφήσει το σπίτι που έχτισε με κόπο και τέχνη.

Να φτιάξει καινούργιο.

Να γυρίσει και να επισκευάσει το παλιό αν δεν βρέθηκε ένα χέρι να το γκρεμίσει. Και πάλι από την αρχή!!

Το χελιδόνι είναι δίχρωμο. Άσπρο – Μαύρο!! Δεν έχει αποχρώσεις!!

Καθαρά πράγματα!!

Μαύρο, αν λυπάται!!

Άσπρο, αν χαίρεται!!

Μαζί και τα δύο!!

Και λυπάται και χαίρεται!! Άσπρο – Μαύρο !! Η ζωή στην πραγματικότητα. Η ζωή που πετάει!!

Που πάει κι έρχεται. Που χαίρεται και λυπάται!! Που αφήνει και φτιάχνει ξανά!!

Τα αγαπάω τα χελιδόνια!! Μου μοιάζουν!!

Άσπρο -  Μαύρο!!

Χαρά -  Λύπη!!

Εδώ -  Εκεί!!

Η ΆΝΟΙΞΗ !!  Η ΖΩΗ!!

μια όμορφη εικόνα!

Δεν υπάρχει καλύτερο πρωινό ξύπνημα από το να αντικρίζεις τον ήλιο και να σου ζεσταίνει την ψυχή και το σώμα.

Σήμερα όμως μαζί με αυτό  έζησα μια μικρή υπέροχη στιγμή.

Περπατώντας για να πάω στη δουλειά μια μανούλα έβγαινε από το σπίτι της με την κορούλα της. Το κοριτσάκι ήταν γύρω στα 8.

Με φορτωμένη την τεράστια τσάντα στην πλάτη του κρατούσε το χέρι της μαμάς και βγαίνοντας από το σπίτι τραγουδούσαν μαζί.

 Ήταν μια όμορφη και μελωδική εικόνα!!

Να ξεκινά η μέρα αισιόδοξα.

Άλλαξα το καθημερινό δρομολόγιο και από απόσταση παρακολουθούσα την μαμά και την κόρη να συνεχίζουν να τραγουδούν περπατώντας ως την πόρτα του σχολείου.

Συνέχισα να προχωρώ προς τη δουλειά και το τραγούδι τους με κράτησε ζωντανή όλη τη μέρα.

Φαντάζομαι πόσο τυχερό είναι αυτό το κοριτσάκι αν ξεκινά κάθε μέρα έτσι.

Πιο πολύ αισθάνθηκα εγώ τυχερή που μέσα στις τόσες δυσκολίες της καθημερινότητας είδα αυτή την όμορφη εικόνα!!

Μου θύμισε λιγάκι την παιδική μου ηλικία.

Εσάς?



Ο Αγώνας της Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Ο Αγώνας της  Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Απόψε θα παρακολουθήσουμε ένα αθλητικό γεγονός.

Με κάλεσαν λοιπόν να παρακολουθήσω τον αγώνα ανάμεσα στην Χώρα του «Έχω» και στη Χώρα του «Είμαι».

Η Χώρα του «Έχω» είναι μια χώρα  που τα έχει… και θέλει να τα έχει…όλα.

Όταν την επισκέφτηκα οι άνθρωποι δουλεύανε πρωί βράδυ για να έχουν. Ήταν συνεχώς σε κίνηση.

Από το πρωί τα ξυπνητήρια τους χτυπούσαν για να προλάβουν οι «Έχω» να έχουν…

Τρέχαν εδώ. Τρέχαν εκεί.  Μάζευαν για να έχουν…Και Είχαν…Και έχουν…Και θα Έχουν….

Από την άλλη η Χώρα του « Είμαι» ήταν μια πιο χαλαρή χώρα.

Όταν την επισκέφτηκα κι αυτήν, οι άνθρωποι της δούλευαν πιο χαλαρά. Ήταν κι αυτοί σε κίνηση αλλά είχαν και μια σιγουριά ότι θα τα καταφέρουν. «Είμαι» άκουγα εδώ, «Είμαι» άκουγα εκεί.

Δεν πολυκαταλάβαινα τι είναι…. «Είμαι» έλεγαν οι άξιοι και δουλευταράδες. «Είμαι» λέγαν κι εκείνοι που κάθονταν αραχτοί και καλοπερνούσαν.  «Είμαι» λέγαν οι σοφοί τους «Είμαι» λέγαν κι αυτοί που κουβαλούσαν την ανοησία πάνω τους. «Είμαι» και πάλι «Είμαι».

Όταν έμαθα για τον αγώνα απόρησα πως οργανώθηκε.

Μου είπαν ότι οι άρχοντες των «Έχω» και οι άρχοντες των «Είμαι» συναντήθηκαν σε μια σύσκεψη στη Χώρα του «Μπορώ», για να κανονίσουν συνεργασίες μεταξύ τους.

Πάνω όμως στην κουβέντα μάλωσαν άσχημα. Ζήτησαν λοιπόν από τους άρχοντες του «Μπορώ» να πουν ποιοι είναι οι καλύτεροι: οι «Έχω» ή οι « Είμαι»?

Άντε τώρα στα καλά καθούμενα οι άρχοντες του «Μπορώ» να αποφασίσουν…

Έτσι για να γλιτώσουν τα χειρότερα οργάνωσαν αθλητικούς αγώνες κι όποιος νικούσε θα ήταν ο καλύτερος και θα ησύχαζε κι αυτών το κεφαλάκι από την γκρίνια τους.

Έτσι βρεθήκαμε απόψε να μεταδίδουμε τον αγώνα των «Έχω» και των « Είμαι».

Κι οι δύο μπήκαν στο στάδιο δυνατοί και κορδωτοί.

Στις κερκίδες οι οπαδοί της κάθε χώρας ζητωκραύγαζαν την ομάδα τους και γιουχάιζαν την αντίπαλη ομάδα.

Υπήρχε ένταση και κάτι πραγματάκια έπεφταν από δω κι από κει, παρόλο που οι διοργανωτές, οι «Μπορώ», είχαν καθίσει ανάμεσα στους οπαδούς της κάθε χώρας με κίνδυνο να φάνε κανένα μπουκάλι ή ζαρζαβατικό στο κεφάλι.

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι καλεσμένοι κάναμε την πάπια… διότι είπαμε δεν φορούσαμε κρανάκια στα κεφαλάκια μας.

Ο αγώνας άρχισε αλλά νικητής δεν έβγαινε.

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Και φτου κι από την αρχή…

Οι διοργανωτές «Μπορώ» δεν το πίστευαν.

Πόσο πια να κρατήσει όλο αυτό.

Οι Αρχηγοί των «Έχω» και οι αρχηγοί των «Είμαι» δεν δέχονταν να σταματήσουν το χρόνο και να είναι ισόπαλοι.

Κι ο αγώνας συνεχίζονταν….

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι θεατές άρχισαν να κουράζονταν, να βαριούνται και κάποιοι να χασμουριούνται… «Ε!! είπαμε να δούμε έναν αγώνα…όχι να βγάλουμε και ρίζες στο στάδιο….»

Οι οπαδοί πετούσαν τα διάφορα πραγματάκια και επειδή τους τελείωναν οι προμήθειες πετούσαν κι ότι άλλο είχαν πάνω τους.

Να τώρα μόλις πέρασε ένα κλειδί ξυστά από το μάτι μου…

Άρχισε να βραδιάζει κι ο αγώνας ατελείωτος….

 Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Κάποια στιγμή δεν άντεξαν άλλο οι « Μπορώ»…

Σηκώθηκαν πάνω στις κερκίδες και φώναζαν όλοι μαζί με μια φωνή.

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

Οι «Μπορώ» ήταν τόσο ενωμένοι και δυνατοί που όλοι πάγωσαν και σταμάτησαν να κάνουν ότι έκαναν….

Τους κοίταξαν!! (άλλοι με χαρά!! άλλοι με μίσος!! άλλοι με μισό μάτι…!!)

 Και φίλοι μου δεν ξέρω αν ήταν η κούραση….αν ήταν η ταλαιπωρία…αν ήταν η ψυχολογία του πλήθους….ή κάτι βαθύτερο….αλλά ότι κι αν ήταν….Όλοι κατάλαβαν τον Νικητή του αγώνα!!

Και δεν ήταν ούτε: οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Ούτε οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα. Είμαι νικητής!!»

 Ο Αγώνας τους έληξε άδοξα!!!

Ναι ήταν οι «Μπορώ»!!

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

@mare

ας αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη...!!

Ας Χαλαρώσουμε! !

Η Φαντασία

είναι

γύρω  μας!!

 

«Το καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…»

«Το καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…»

Σε μια  μακρινή χώρα και σε μια άλλη εποχή, ζούσε ένας άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ.

Τα χέρια του όμως δούλευαν ασταμάτητα.

Αγαπούσε να φτιάχνει μοναδικά πράγματα.

Τα αγαπημένα του δημιουργήματα όμως ήταν τα καπέλα.

Βλέπετε τότε οι άνθρωποι τα χρειάζονταν και τα χρησιμοποιούσαν.

Τώρα που το σκέφτομαι και σήμερα ίσως να τα φορούσαμε…

Ποιος ξέρει;

Ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα έβαζε όλη του την τέχνη.

Καπέλα ψηλά για σοβαρούς κυρίους.

Καπέλα μικρά για παιδάκια.

Καπέλα στολισμένα για κυρίες.

Μια μέρα λοιπόν εκεί που έφτιαχνε το καπέλο του σκεφτόταν για ποιον θα ήταν καλό να το κάνει.

Σκεφτόταν αρκετή ώρα.

Αυτή τη μέρα δεν ήταν και πολύ σίγουρος για το καπέλο που έφτιαχνε.

Κάτι του έλειπε αλλά και πάλι δεν μπορούσε να καταλάβει τι…

Σκέφτηκε ότι αν βρει ένα υλικό σπάνιο, ίσως το καπέλο αυτό να ήταν έτσι όπως θα ήθελε.

Κοίταξε ένα γύρο.

Κορδέλες χρωματιστές?

Μπα, όχι…

Χάντρες γυαλιστερές?

Απαπαπα…

Χμ!! ίσως ένα φτερό?

Να εκείνο το μικρό…

Ίσως….

Προβληματισμένος έκλεισε το εργαστήρι του και πήγε μια βόλτα.

Στο δρόμο έβλεπε τους ανθρώπους της πόλης, μικρούς και μεγάλους να περπατούν και να φορούν τα καπέλα του.

Απίστευτο!! Κοίτα τους όλοι έχουν ένα ύφος…

Μα τι συμβαίνει εδώ?

Οι άνθρωποι ανάλογα με το καπέλο που φορούσαν συμπεριφέρονταν.

Κοίτα να δεις. Να !Να! εκείνη η κυρία εκεί στο πάρκο…Πως μιλά? Μα βέβαια το καπέλο με το φτερό παγωνιού.

Γιατί εκείνο το αγοράκι….Ένα ναυτικό καπέλο φορά και φέρεται σαν «καπετάνιος» στους φίλους του.

Αν είναι δυνατόν….

Ιδέα μου θα είναι, σκέφτηκε και προχώρησε προς το ποτάμι.

Και να ο αμαξάς που ήρθες χθες και πήρε το ψηλό καπέλο.

Μα τι κάνει? Προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι θα μπορούσε ακόμα και Δήμαρχος να γίνει?

Δεν το πιστεύω!!, σκέφτηκε ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα.

Ή εγώ κάνω κάτι λάθος ή ο κόσμος τρελάθηκε!!

Κι εκεί που το σκεφτόταν πέρασε ένα πουλί που κρατούσε στο ράμφος του ένα πουγκί.

Ξάφνου ανοίγει το στόμα του και του πέφτει στα πόδια του ανθρώπου που έφτιαχνε καπέλα.

Ο άνθρωπος το ανοίγει και τι να δει: μικρά γυαλιστερά σποράκια!! Πολύχρωμα!!

Ανάμεσα τους ένα μικρό χαρτάκι έλεγε:

« Με ένα σποράκι σκέφτεσαι μια φορά!!

   Με δύο το καταλαβαίνεις!!

   Με τρία δεν το ξεχνάς ποτέ!!» 

Αυτό είναι!!

Να με τι θα διακοσμούσε τα καπέλα του!!

Χρώματα και «σποράκια γνώσης»!!

Μπορεί και να πετύχει!!

Γύρισε πίσω αμέσως κι άρχισε δουλειά!!

Η βιτρίνα του την άλλη μέρα γέμισε χρώματα και φως!!

Πολλοί αγόρασαν καινούργια καπέλα!!

Και τι περίεργο!!

Με το που τα φορούσαν ένα χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό τους!!

« Με ένα, σκέφτεσαι μια φορά!!

   Με δύο, το καταλαβαίνεις!!

   Με τρία, δεν το ξεχνάς ποτέ!!» ,

ψιθύρισε ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα.

Συνέχισε να κάνει τη δουλειά του σιγοσφυρίζοντας χαρούμενος.

Τα σποράκια δεν τελείωναν ποτέ!! Όπως κι ο άνθρωπος δεν σταμάτησε ποτέ να φτιάχνει καπέλα!!

Μεταξύ μας…Μην το πείτε πουθενά…

Έχω κι εγώ ένα καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…!!

mare@

Αλλάζουμε Παραμύθι;



                                                "Αλλάζουμε Παραμύθι;"

Μια φορά κι ένα καιρό συναντήθηκαν δυό κακοί λύκοι στο δάσος.

" δεν μπορώ άλλο τα κατσικάκια!" , λέει ο ένας.

"σαν πέτρες μου κάθονται στο στομάχι!"

"Κοίτα σύμπτωση!" ,λέει ο άλλος.

"Κι εγώ τις Κοκκινοσκουφίτσες!"

" Ρε συ, δεν αλλάζουμε παραμύθι;"

" Από το στόμα μου το πήρες!! Από που πάνε για το σπίτι με τα κατσικάκια;"

"Από δω!"

"στο σπίτι της γιαγιάς;"

"Από κει!"

Πήρε λοιπόν ο καθένας το δρόμο του κι όταν

μια άλλη φορά κι έναν άλλον καιρό συναντήθηκαν......

"Τι σπαστικές είναι οι Κοκκινοσκουφίτσες!!", είπε ο ένας.

"Πως τις αντέχεις; Όλο κολακείες είναι!

Και τι μεγάλα ματια είναι αυτά!

Και τι μεγάλο στόμα!"

"Εγώ να δεις!". είπε ο άλλος.

"Ούτε μια καλή κουβέντα δεν ακούω από τα κατσικάκια.

Άσε το Οιδιπόδειο με τη μάνα τους:

και η μαμά μας έχει πιο ωραίο πόδι.

και μύτη είναι αυτή που έχεις;

Η μαμά μας να δεις μυτούλα!

Άει στο καλό εσείς κι η μάνα σας!

Αφού να φανταστείς μου ανοίξανε την πόρτα

και τους την ξανάκλεισα κατάμουτρα!"

"Ρε συ...",λέει ο ένας,".....δεν ξαναλλάζουμε παραμύθι;"

"Από το στόμα μου το πήρες!", είπε ο άλλος.

"Κατσικάκια και πάλι κατσικάκια!!"

"Κοκκινοσκουφίτσες και πάλι Κοκκινοσκουφίτσες!!"

Και πήρανε όλο χαρά και με κλειστά τα μάτια

τον αγαπημένο τους χορταστικό δρομάκο

Ηθικόν δίδαγμα:

"άγριο πράγμα οι Λύκοι!!

αλλά ακόμα πιο άγριο

η Συνήθεια!!!!"

(από το εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου βιβλίο του Γιάννη Προεστάκη

"Παραμύθια για Λυκοφιλίες"

Εκδόσεις Δίαυλος)

Καλή Χρονιά !!!Με το φλουρί της βασιλόπιτας...!!

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου.

Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει.

Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή.

Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή.

Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού.

Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

Στην Αθήνα συνηθίζεται η λεγόμενη «πολίτικη» Βασιλόπιτα η οποία παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα, κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και είδη αλλά συνήθως είναι φουσκωτή, αφράτη και γλυκιά. Σε άλλα μέρη επικρατούν άλλοι τρόποι κατασκευής με μπαχαρικά κ.α.

Στη δυτική Μακεδονία αντί για την «πολίτικη» Βασιλόπιτα συχνά η βασιλόπιτα είναι μια τυρόπιτα ή πρασόπιτα.

Βασικό όμως κοινό γνώρισμα είναι ότι στο εσωτερικό όλων τοποθετείται νόμισμα, συνήθως κοινό όμως σε ορισμένες περιπτώσεις χρυσό (κωσταντινάτο) ή ασημένιο.

Στην ελληνική επαρχία, ανάλογα με το έθιμο, τοποθετείται στο εσωτερικό της βασιλόπιτας μικρό κομμάτι άχυρου, κληματόβεργας ή ελιάς ή, σε κτηνοτροφικές περιοχές, ένα μικρό κομμάτι τυρί, για να φέρουν καλή τύχη στην παραγωγή.

Σε άλλα μέρη, αντί αυτού κατασκευάζουν μικρό στεφάνι από κληματόβεργες που όποιος το βρει στα χωράφια θα είναι τυχερός στα σπαρτά, ή στην ελαιοπαραγωγή ή στο κρασί κλπ.

Καλή Χρονιά

&

Χρόνια Πολλά!!