τα παιδιά ζωγραφίζουν στην καρδιά του καλοκαιριού!!

Ας ζωγραφίσουμε τραγουδώντας !!
Ας τραγουδήσουμε ζωγραφίζοντας!!

Καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων

Η γοργόνα θέλει να ταξιδέψει

Μετά την περιήγηση στον κοραλλένιο ύφαλο η γοργόνα γυρνούσε μαγεμένη στην Ωκεανούπολη.

«Είναι υπέροχος ο κόσμος», σκεφτόταν.

«Θέλω να ταξιδέψω!!»

Η μικρή της φίλη η Leila, η γοργονίτσα με τα φτερά την έφερε στην πραγματικότητα.

«Πες μου mare κι άλλη ιστορία. Δεν θα παίξουμε σήμερα. Θέλω παγωτό. Ε!! που χάθηκες? Δεν με ακούς?»

«Ένα - ένα Leila!! Έλα να πάρουμε παγωτό»

Εκείνη την ώρα ένα καροτσάκι περνούσε από μπροστά τους.

Ο παγωταντζής.

                                                    

Παγωτό βανίλια χωνάκι!!

Να τρως και να κολλούν στα χείλη και στα χέρια η κρέμα κι η βανίλια.

Υπέροχο καλοκαίρι!!

Καλοκαίρι των παιδικών μας χρόνων.

                                                                      

Πόσα παγωτά φάγατε??

Ποιο σας άρεσε??

Έφτιαχνε η μαμά στο σπίτι??

Πες μου.

Η υπέροχη αναμονή να έρθει η ώρα που το μαγικό γλυκό θα γεμίσει χαρά το στόμα και γέλια την ψυχή.

Τα περισσότερα sites πιστώνουν την παγκόσμια έκθεση του ST Louis το 1904 ως τόπο γεννήσεως του παγωτού χωνάκι.

Σύμφωνα με το μύθο, ένας προμηθευτής παγωτού ονόματι Arnold Fornachou ξέμεινε από χάρτινα πιάτα. Ευτυχώς, ένας κατασκευαστής ζύμης με το όνομα Ernest E. Hamwi ήταν στον δίπλα θάλαμο. Ο Hamwi έδωσε στον Fornachou ένα zalabia (παρόμοιο με μια βάφλα) που είχε σχήμα κώνου και voila, μια από τις πιο αγαπημένες απολαύσεις στον κόσμο δημιουργήθηκε.

Αλλά αυτό έγινε πραγματικά; Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο εφευρέτης του παγωτού χωνάκι ήταν πραγματικά ένας τύπος με το όνομα Italo Marciony που δημιούργησε το χωνάκι για παγωτό το 1896. Ο Marciony έκανε ακόμα και αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το παγωτό χωνάκι η οποία και του χορηγήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1903.

Η έλλειψη βεβαιότητας για τον εφευρέτη του παγωτού χωνάκι δεν μας εκπλήσσει. Από το τηλέφωνο, στο αυτοκίνητο, στο παγωτό χωνάκι, οι περισσότερες μεγάλες εφευρέσεις δημιουργούν διαμάχες.

πως να κρυφτείς από τα παιδιά?

πως να κρυφτείς από τα παιδιά??

  Για τα μικρά και μεγάλα παιδιά που επικοινωνούν 
με όποιο τρόπο μπορούν με την Ωκεανούπολη και 
δείχνουν την αγάπη τους στην γοργόνα mare mare

Κοράλλια & Πετράδια

Η mare βαρέθηκε γρήγορα στην εκδήλωση του κάστρου….

Όλα αυτά τα θεωρούσε περιττά κι ανούσια.

Δεν το πίστευαν όλοι αυτό.

Γλίστρησε κρυφά από την έξοδο που έφευγαν οι ιππόκαμποι-αγγελιοφόροι και βρέθηκε στον κήπο με τα αγάλματα.

Πάντα την τρόμαζε αυτός ο κήπος αλλά τώρα αν ήταν να κολυμπήσει ελεύθερη στον ύφαλο  θα έπρεπε να περάσει από κει.

                                                                    

Έσφιξε καλά το βραχιόλι με το κοράλλι αγγέλου, πήρε δύναμη κι έτρεξε γρήγορα στην έξοδο του κάστρου.

Ήταν δύσκολο αλλά της γοργόνας αρέσουν τα δύσκολα.

Ο ύφαλος  ήταν το απαγορευμένο σημείο.

Από μικρό γοργονόπαιδο άκουγε φοβερές ιστορίες για το σημείο αυτό.

«Μην πάτε στον ύφαλο» έλεγε η μητέρα

«Μην τολμήστε και φτάσετε στον ύφαλο»φώναζε η δασκάλα στο σχολείο.

Η γιαγιά χαμογελούσε πονηρά «Όχι ακόμα mare, η ουρά σου δεν είναι τόσο δυνατή»

Ο Νονός έλεγε « το θέλω γίνεται μπορώ»

Η γοργόνα ανυπόμονη πάντα «θέλω να πάω. Πότε θα πάω?»

«θα πάω…..κι ας μου βγει και σε κακό»

Πέρασε το γαλαζοπράσινο πάρκο.

Κάποιοι τη κοίταζαν περίεργα.

Και ποιος νοιάζεται.

Κολυμπούσε γρήγορα. Πέρασε τους καταρράκτες…..

«Σε λίγο…ναι!! θα φτάσω!!»

Και ξαφνικά μια κόκκινη λάμψη παντού…

Ο μεγάλος ύφαλος!!

                                                                        

Κοράλλια παντού!!

Απίστευτο Κοράλλια Αγγέλου, τα πιο σπάνια κοράλλια του κόσμου.

Κόκκινα,ασημένια,δαντελωτά !!

Κι ανάμεσά τους κοχύλια με μαργαριτάρια!!

                                                                           

                                                                             

«Ουάου!! Λες για αυτό δεν ήθελαν να έλθουμε ως εδώ?»

Περίεργος μαγικός κόσμος !!

«Είμαι εδώ!!»

Χόρευε γύρω γύρω και γέμιζε την ψυχή της

Χρώματα, Κοράλλια και Πολύτιμα Πετράδια!!

                                                                

Νότες Ευζωϊας

                                                    



Η Ωκεανούπολη  ξύπνησε  σε αναταραχή!!

Ο Τελάλης της πόλης φώναζε:

«Είμαστε ωραίοι!! Είμαστε πολλοί!!

Πόσοι είμαστε όμως?

Ελάτε να απογραφείτε!!

Στο μεγάλο κάστρο, στην σιδερένια πύλη…!!»

Η γοργόνα τεντώθηκε από τον ύπνο της, σηκώθηκε και έβαλε τα μπλε λέπια της, κλασσικά και επίσημα…..

Τόσος κόσμος θα περνούσε από το κάστρο….

Την ενοχλούσε η οχλαγωγία αλλά δεν μπορούσε να λείψει από την εκδήλωση του πατέρα Ποσειδώνα.

Το βιβλίο του Παππού Ωρίωνα έλεγε:

«Το άτομο που εκπέμπει

Θετικές σκέψεις,

Ενεργοποιεί θετικά τον κόσμο γύρω του

και προσελκύει θετικά αποτελέσματα.»

(Δρ. Νόρμαν Βίνσεντ Πιλ)

                                                  

Θα μπορούσε να κρυφτεί στη βιβλιοθήκη και να αποφύγει τον κόσμο.

Έπρεπε να δει τον κόσμο της χώρας της.

Το χρωστούσε στον πατέρα.

Θετική σκέψη λοιπόν και πάμε!!

Έβαλε το κοραλλένιο βραχιόλι  στο χέρι της  και μια μελωδία στην καρδιά.

Ο κόσμος, παρόλο τον αγώνα, μύριζε γαρδένια!! 

η Κυριακή

Κυριακή στην Ωκεανούπολη:

Απαλό αεράκι φυσάει.Τα πλάσματα ξύπνησαν κι ακούν το θρόϊσμα των κυμάτων.

Καλημερίζουν το Σύμπαν!!

Καλημέρα!!

  Ο ήλιος λαμπρός ζεσταίνει τις καρδιές μας!!

                                                           
Καλημέρα!!

Σύμπαν σε ευχαριστώ που μας χαρίζεις υπέροχα πρωϊνά!!

Ζωή σε ευχαριστώ που αρχίζεις ξανά!!

Ταξίδι καινούργιο με καράβι το φως των ματιών μας!!

Καλημέρα!!

τι είναι το κλειδί?

Ο πανικός κι ο φόβος την ξύπνησαν.

«Δεν έχω το «κλειδί» για το σεντούκι»

Ή μήπως το έχω?

Μήπως μου το έδωσαν και δεν θυμάμαι…

Το έκρυψαν! Ναι! Ναι! Κάπου εδώ γύρω είναι….

Που?

Τα βήματα της την οδήγησαν στη βιβλιοθήκη του κάστρου.

Στο καταφύγιό της. Στον κόσμο της γνώσης.

Έψαξε πολύ.

Σκονισμένο και κρυμμένο καλά, το βρήκε.

Είναι μικρό και περίεργο. Αληθινό και δύσκολο.

Το βιβλίο του παππού Ωρίωνα.

Ναι! Τον θυμάται να κάθεται με τις ώρες και να το διαβάζει ξανά και ξανά.

Πρέπει να το είχε μάθει απέξω κι όμως το διάβαζε.

Εκεί θα βρω τη λύση

 «που είναι το κλειδί? – τι είναι το «κλειδί»

Το ανοίγει και πριν καν αρχίσει διαβάζει τις σημειώσεις του Ωρίωνα.(πάντα του άρεσε να γράφει ότι τον εντυπωσίαζε στα κενά του βιβλίου, στην αρχή, στη μέση. Στο τέλος, παντού)

Ο Ωρίων με την πένα του σημείωσε πρώτα πρώτα:

«όλα τα όνειρα μας μπορούν να γίνουν πραγματικότητα – εάν έχουμε το θάρρος να τα ακολουθήσουμε»

Γουόλτ Ντισνεϊ

         

«Η εμπιστοσύνη στη δύναμη που κινεί το σύμπαν είναι Πίστη.

 Η Πίστη δεν είναι τυφλή, είναι διαισθητική.

 «Πιστεύεις»πραγματικά όταν πιστεύεις

 ότι το σύμπαν είναι με το μέρος σου και ξέρει τι κάνει.» 

Άγνωστος Συγγραφέας

Το κλειδί

Η γοργόνα κρατούσε το σεντούκι με μεγάλη προσοχή!!
Πόσο όμορφο φαινόταν!!
Έλαμπαν τα δεσίματα του ξύλου και η κλειδαριά την προκαλούσε να την ανοίξει.
Σκαλιστά σύμβολα: ο Ήλιος, το Φεγγάρι, το Αστέρι, η Πυξίδα και ανάμεσα τους το όνομα: «mare mare», χρυσαφένια γράμματα σε πρασινογάλαζο φόντο.
«Είναι για μένα»,σκέφτηκε.
Με το μαντήλι της το σκούπισε απαλά κι όλα φωτίστηκαν.
«Πρέπει να το ανοίξω»

«Να το ανοίξω…Τώρα!!»

«Ίσως σε λίγο….»

«Μπορεί μετά…»

Ξαφνικά ένα συναίσθημα, που ως τότε δεν το είχε, εμφανίστηκε.

Πρέπει – Δεν πρέπει.
Μπορώ – Δεν μπορώ.
Θέλω – Δεν θέλω.

Ο Φόβος.

Πήρε το σεντούκι και το έκρυψε γρήγορα στο δωμάτιο της ανάμεσα στα μεταξωτά μαντήλια της γιαγιάς. Πάντα εκεί έκρυβε τους θησαυρούς της. Η γιαγιά το ήξερε αλλά ποτέ δεν είπε κάτι. Άλλωστε δεν της χάριζε τα μαντήλια της τυχαία….

Σκεφτόταν πολύ. Γρήγορα. Ξανάφερνε πίσω την εικόνα όταν βρήκε το σεντούκι…Γιατί τώρα? Γιατί εκεί?

Κουράστηκε πολύ κι αποκοιμήθηκε.

Στην Ωκεανούπολη τα πλάσματα ξύπνησαν ….

Άνοιξε τα μάτια και είπε:

«Το κλειδί!! Δεν έχω το κλειδί»

Η γέννηση

Η Ωκεανούπολη  ξύπνησε μέσα στα χρυσαφιά νερά!

Στο μικρό κάστρο υπήρχε μεγάλη γιορτή.

Η αγάπη και η χαρά ήρθαν ξανά, όταν εκείνο το χρυσαφί πρωινό γεννήθηκε ένα μικρό γοργονόπαιδο.

Το κοριτσάκι γελούσε στον κόσμο του νερού κι έδινε μια νότα αισιοδοξίας σε όλους.

Ήρθαν όλοι να το δουν και να το φιλέψουν για μια ζωή καινούργια και καλή.

Ήρθε ο Νονός με τα υπέροχα ασημένια μαλλιά και τα γαλάζια μάτια κι έδωσε το όνομα «γοργόνα».

Κρατούσε ένα μικρό σκαλιστό «κλειδί» για να ξεκλειδώνει η γοργονίτσα την πόρτα των ονείρων.

Ήρθε ο γελαστός Τζών με το γλυκό χαμόγελο και τη φωτιά στην καρδιά κι έφερε ένα βαζάκι γλυκό σαν μέλι, σαν μαγικό κάστανο, από τα πέρατα του ωκεανού, να χορτάσει την καρδιά της γλύκα κι αγάπη.

Ήρθε η μαγική Πεταλούδα, πετούσε πάνω από την κούνια κι ευχόταν με λόγια μελωδικά, γεμάτα χρώματα κι αρώματα.

Πέτρες πολύτιμες γεμάτες ενέργεια και δύναμη έπεφταν από την ψυχή της καθώς χόρευε απαλά και τα φτερά της αγκαλιά χωρούσαν όλο το σύμπαν.

Ήρθε σε λίγο ένας υπέροχος άρχοντας με δύσκολο όνομα ….αλλά μελωδική φωνή και τραγούδησε ένα τραγούδι για τη ζωή, την αρχή, το τέλος, τη συνέχεια …

Έβαλε στην κούνια μια λευκή γαρδένια και το δωμάτιο γέμισε αρώματα και χρώματα.

Ήρθαν τρεις κοπέλες με αραχνοΰφαντα φορέματα και χόρεψαν το χορό της χαράς.

Άφησαν δίπλα από την κούνια, ένα μολύβι να γράφει η γοργονίτσα τις σκέψεις της, ένα αστέρι να ονειρεύεται, κι ένα κρυστάλλινο υπέροχο ροδί ποτήρι να πίνει τη χαρά της ζωής.

Ξαφνικά η πόρτα ανοίγει και μπαίνει ένας ξεχωριστός άνθρωπος. Κάποιοι ψιθύρισαν «ο τρελός», μα αυτός τρελός δεν ήταν.

Δεν μίλησε και δεν άφησε τίποτα. Μόνο κοίταξε στα μάτια το μωρό και μες στη ψυχή του ρίζωσε μια ευχή «Ζήσε!! Μπορείς!!»

Η ξανθομαλλούσα νεράϊδα που τον συνόδευε χαμογέλασε γιατί ήξερε καλά πως η ευχή αυτή σημάδεψε τη ψυχή. Άφησε ένα μικρό λευκό μαργαριτάρι στο προσκεφάλι της κούνιας και κούνησε το μαγικό της ραβδί.

Ήρθαν και οι στρατηγοί… της χώρας, οι Τοξότες και έκαναν ασπίδα φωτός με τα μαγικά τους βέλη κι ουράνια τόξα αναδύονταν από παντού.

Δυο μικροί αγγέλοι σκορπούσαν αστερόσκονη και μεταξένια χάδια κορδέλες ζωής και το μωρό κουνούσε με χαρά τα χεράκια του να τα πιάσει.

Ο πρίγκιπας κι η Αρχόντισσα του χρόνου του έφεραν χρωματιστές στιγμές να συνοδεύουν το δρόμο του στη βαθυγάλαζη πορεία του κι ευχήθηκαν «μια φορά …..ταξίδεψε …στο όνειρο της ζωής…»

Η μάντισσα Εστρέλια ταξίδεψε από την Ηφαιστιούπολη  για να φέρει το φανάρι με το φως των ματιών και τη ζεστασιά της καρδιάς και να τα δώσει απαλά και με αγάπη στη μικρή γοργόνα που ρόδισαν τα μαγουλάκια της από ευχαρίστηση.

Ο σοφός Φάος της χώρας είπε πως το μωρό χρειάζεται ενέργεια από όλους κι ενώθηκαν τα χέρια και το φως κύλησε από πάνω ως κάτω.

Οι λάμψεις ανέβηκαν ως την επιφάνεια του ωκεανού.

Και ενώ όλα αυτά γίνονταν στο δωμάτιο της γοργονίτσας, ένα καράβι περνούσε πάνω από την Ωκεανούπολη κι ο καπετάνιος αναρωτιόταν αν η ζωή μέσα στο βυθό είναι ίδια με εκείνη στη στεριά.

Σκεφτόταν να βουτήξει να ταξιδέψει εκεί που ανθρώπου νους δεν πάει, αλλά η καρδιά ρουφάει το φως και προχωρά…

Και είδε το φως από το βυθό  και κατάλαβε…

ΜΙΑ ΝΕΑ ΖΩΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ !! ΤΩΡΑ!!

Στην Ωκεανούπολη:

Μετά από λίγα χρόνια…

Η γοργόνα μεγάλωσε.

Δεν μιλούσε μόνο τραγουδούσε.

Όλοι παραξενεύονταν με αυτό το παιδί…

Της άρεσε πολύ να χορεύει…

 Να ονειρεύεται…

Να διαβάζει μπαίνοντας κρυφά στην τεράστια βιβλιοθήκη

του κάστρου…

Περίεργη καθώς ήταν, έψαχνε τα ράφια αχόρταγα…

Μια μέρα σαν κι αυτή εδώ το βρήκε...

Ένα μικρό σκαλιστό σεντούκι...

Κι από δω αρχίζουν όλα…