Στην χώρα των κανόνων

Η Mare ταξίδεψε πολύ και αν θυμάστε είχε κι ένα υπέροχο χάρτη που την καθοδηγούσε που να πάει….

Ένα από τα ταξίδια της ήταν στη χώρα που όλα ήταν τακτοποιημένα και οργανωμένα.

Η χώρα αυτή λέγεται η «χώρα των κανόνων».

Από την είσοδο υπήρχαν παντού σημειώσεις και πινακίδες.

Αυτό από εκεί.

Αυτό από εδώ.

Παρακάτω υπήρχαν οι δρόμοι των ΜΗ

Μην παρκάρεις

Μην πατάς το πράσινο

Μην πετάς τα σκουπίδια σου

Μην μολύνεις τη θάλασσα.

Μην περνάς με κόκκινο.

Μην….

Μην…

Χμ!όλα φαίνονται καθαρά και τακτοποιημένα.

Δεν είναι και τόσο άσχημοι οι κανόνες.

Κοιτούσε τους ανθρώπους της χώρας να περπατάνε στοιχισμένοι για να μην εμποδίζουν τους απέναντι.

Έμοιαζαν να κοιτούν σαν υπνωτισμένοι…

Λες να σκέφτονται?

Η Mare ρώτησε ευγενικά έναν κύριο.

Τώρα δεν είναι η ώρα της πληροφόρησης.

11πμ με 14.00, ρώτησε στο γραφείο πληροφοριών του Δήμου θα πάρεις τις απαντήσεις σου κι ένα φυλλάδιο με τους κανόνες της χώρας.

Μα…

Δεν έχει «μα» εδώ έτσι είναι ο κανόνας.

Ποιος το είπε?

Ο Αρχηγός της χώρας : «οι κανόνες είναι το Α και το Ω».

Ναι, αλλά αν δεν γνωρίζω και είμαι ταξιδιώτης?

Πρόβλημα! Στο τρίτο τετράγωνο δεξιά υπάρχει το γραφείο Αλλοδαπών. Πρέπει να μάθεις. Πως ήρθες έτσι?

Η Mare δεν είχε πρόβλημα να το κάνει όλο αυτό.

Όμως σκέφτηκε ότι στην Ωκεανούπολη αγαπάμε τους κανόνες αλλά με μέτρο.

Άσε που ο Ποσειδώνας συζητά τους κανόνες δεν τους βάζει αυταρχικά και απόλυτα.

Οι κανόνες μπορεί να είναι οι ίδιοι αλλά ο τρόπος που τους θέτουμε είναι διαφορετικός.

Ο κανόνας οργανώνει και βοηθάει αλλά μπορεί και να σε κάνει πολύ σκεφτικό και δυστυχισμένο, αν δεν μπορείς να τον ξεπεράσεις κάποιες φορές και να τον πας λίγο πιο πέρα.

Να ρισκάρεις. Να βγεις από τη ρουτίνα. Να αλλάξεις την καθημερινότητα. Να ξεφύγεις.

Ο κανόνας μπορεί να σε απελευθερώσει.

Μπορεί και να σε αλυσοδέσει.

Φυσικά δεν το είπε η Mare στον κύριο, ούτε σε κανένα άλλον από την χώρα των κανόνων, άλλωστε ο κανόνας ήταν να μην λέμε ότι σκεφτόμαστε φωναχτά και ειδικά να μην πολυμιλάμε σε ξένους.

Ευτυχώς που πήρα το φυλλάδιο.

Ευτυχώς που ζω στην Ωκεανούπολη!!

Θα πάρω κάποιους κανόνες που είναι χρήσιμοι για να μην καταπατούνται τα δικαιώματά μου και τα δικαιώματα των άλλων.

Τους υπόλοιπους ας τους χρησιμοποιήσουν αυτοί που ζουν στη «χώρα των κανόνων».

Μπορεί και να είναι ευτυχισμένοι ….που το ξέρουμε?

Ο κανόνας τους είναι πάντως : «δεν λέω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου σε όποιον να΄ναι»

Η Τέχνη της ενθάρρυνσης

Η  Mare περίμενε τη Leila να κατέβει από το σχολικό.

(Εάν θυμάστε η Leila φέτος ξεκίνησε το σχολείο κι ήταν ενθουσιασμένη )

Σήμερα ήταν λιγάκι κουρασμένη και απογοητευμένη.

Η γοργόνα μας δεν της είπε κάτι. Την άφησε να ξεκουραστεί και την παρατηρούσε αν η ίδια θα μιλούσε για το τι της συμβαίνει.

Η μικρούλα ξύπνησε ξεκούραστη και ορεξάτη να κάνει τα μαθήματά της. Η κ.Ντορεμί της έμαθε σήμερα το πα και φαινόταν πολύ ευχαριστημένη.

Μμμ! Περίεργο, σκέφτηκε η Mare. Άρα δεν υπήρχε θέμα με το μάθημα.

Όταν τελείωσαν το διάβασμα, ζωγράφισαν με τα χρώματα της χαράς τη μέρα τους.

Η Mare διάλεξε πολύχρωμα μολύβια κι έφτιαξε τον αγαπημένο της ύφαλο και τα κοράλλια που επισκεπτόταν συχνά.

Η μικρή δεν χρησιμοποιούσε πολλά χρώματα κι έφτιαξε την οικογένειά της να την έχει σφιχταγκαλιασμένη και προστατευμένη  από ένα κακό και σκοτεινό δράκο. Πολύ έντονα σκούρα χρώματα.

Ο φόβος.

Η Mare άρχισε να συζητά τις ζωγραφιές τους.

Ξαφνικά η μικρή τη ρώτησε «Είμαι εγώ ανίκανο πλάσμα?»

Πως σου ήρθε αυτό, Leila?

Που το άκουσες?

Μα νομίζω πως αυτό πιστεύουν όλοι για μένα….

Για να μου πεις τι έγινε και που ξέρεις μπορεί και να καταλάβω.

Ο δάσκαλος της κολύμβησης, κ.Κρόουλ, είπε πως δεν μπορώ να κολυμπήσω τόσο καλά όσο τα άλλα κορίτσια. Με έβαλε στην άκρη της πισίνας. Όταν ζήτησα να ξαναμπώ φώναξε δυνατά μπροστά σε όλους 

«Έλα λοιπόν ανίκανο πλάσμα να δω τι θα κάνεις…»

Η μικρή περίγραφε τα συναισθήματά της με θυμό και κλάμα μαζί.

«θεωρείς ότι κάτι δεν έκανες καλά?»

«μα δεν προλάβαμε να μάθουμε ακόμα την ανάποδη τούμπα στο νερό. Ξέρεις ότι φοβόμουν αυτή τη τούμπα, δεν το ξέρεις?»

Χμ! το θέμα δεν είναι τι ξέρω εγώ για σένα Leila. Το θέμα είναι εσύ τι θες να μάθει για σένα ο κ.Κρόουλ. Του το είπες?

Δεν πρόλαβα. Μπήκα στην πισίνα και προσπαθούσα μάταια γιατί άκουγα «ανίκανο πλάσμα» συνέχεια στα αυτιά μου.

Νομίζω πως ξέρω τι πρέπει να κάνεις Leila.

Θέλεις να μάθεις την ανάποδη τούμπα?

Και βέβαια.

Ωραία! Προσπάθησε για σένα!!

Κάθε φορά που θα έρχεται στα αυτιά σου «ανίκανο πλάσμα» εσύ θα ακούς «προσπαθώ και το κάνω για μένα!!Μπορώ!!»

Το υπόσχεσαι Leila?

Ναι θεία Mare….Δεν ήταν πολύ σίγουρη αλλά θα τα κατάφερνε.

Πόσο εύκολο είναι να βάζουμε «ταμπέλες»?

Πόσο ανόητο είναι να μιλάμε χωρίς να σκεφτόμαστε?

Πόσο τρομερό μπορεί να γίνει για ένα παιδί μια φράση άστοχη, της στιγμής ,της αβλεψίας μας?

Πόσο καιρό μπορεί να μας ακολουθούν οι «ταμπέλες» μας?

Οι «ταμπέλες» μπορεί πάντα να μην είναι αρνητικές.

Αλλά για σκεφτείτε πόσο φοβερή είναι η «ταμπέλα» του καλού παιδιού που κουβαλάμε μαζί με τον βαπτιστικό σταυρό μας.Κάθε μέρα πρέπει να την επιβεβαιώνουμε.

Τι άγχος! Τι αγώνας! Τι ακύρωση όταν δεν μπορούμε ή δεν γίνεται πάντα να το καταφέρνουμε.

Και το «καλό» και το «κακό» παιδί είναι παιδιά μας.

Και στα παιδιά ριζώνουμε στην ψυχή τους το καλό και το κακό.

Κι ότι σπέρνουμε αγαπητοί μου, θερίζουμε.

Αλλά η ενθάρρυνση είναι η αγάπη που έχουμε για τον εαυτό μας.

Αν αγαπάμε τον εαυτό μας, αγαπάμε τον άλλον.

Του μαθαίνουμε να αγαπάει τον εαυτό του.

Του καθρεπτίζουμε τα θετικά του.

Τον ενθαρρύνουμε.

Κι η ενθάρρυνση είναι τέχνη όπως κι η αγάπη για τον εαυτό μας.

Οι σοφοί λένε ότι είναι τεχνική. Τεχνική γίνεται όταν ήδη έχεις πάρει την ταμπέλα και προσπαθείς να την ξεκολλήσεις από τη κόλλα που στην κόλλησαν πάνω σου.

Τέχνη είναι γιατί σου αρέσει.

Κάνεις κέφι.

Χαίρεσαι να αγαπάς τον εαυτό σου!

Χαίρεσαι να αγαπάς τους άλλους!

Και η αγάπη ρέει και γίνεται κανάλι επικοινωνίας και χαράς.

το τηλέφωνο

το τηλέφωνο: 

Ντριιιν!!χτυπάει και ξαφνικά με βγάζει από τις σκέψεις μου!

Μπλά!!Μπλά! Μπλά!!

Μπαίνω στις σκέψεις του άλλου, στα νέα του στην ενέργειά του..... 

Θα σκεφτεί κανείς : καλά και τα νέα να είναι ευχάριστα, αν είναι κι ο άλλος κάπως.....

Ε!! τότε μοιράζεται η στεναχώρια...

Μοιρασμένη χαρά διπλή χαρά.

Μοιρασμένη λύπη, μισή λύπη.

Κάτι ξέραν οι παλιοί, κι ας μην είχαν το τηλέφωνο στο σπίτι και το κινητό στη τσέπη....

Πάντως εγώ που ήμουν στα μαύρα μου, το τηλέφωνο με έφτιαξε...

Δεν έμαθα κάτι εξαιρετικό ή διαφορετικό.

Απλά επικοινώνησα.

Χάρηκα και μόνο από αυτό.

Βγήκα από τη δική μου ρουτίνα και μπήκα στου άλλου....

Μην σκέφτεστε ότι αποφάσησα να κάνω διαφήμηση τηλεφώνων, γιατί δεν ισχύει.Απλά μοιράζομαι μαζί σας πόσο σημαντική είναι η κίνηση να σηκώσουμε το τηλέφωνο.Κάτι που το θεωρούμε καθημερινό, κουραστικό ή και βαρετό μερικές φορές.

Ίσως ας σκεφτούμε πως παίρνοντας τηλέφωνο κάποιον φίλο, γνωστό ή αγαπημένο μας ,του αλλάξουμε τη μέρα του.

Μπορεί και τη δική μας.....

Στην Ωκεανούπολη έχουμε ένα θεματάκι με το σήμα μας αλλά που θα πάει....θα το λύσουμε!!

Καθρέφτη καθρεφτάκι μου….

Η Γοργόνα κοιτούσε τη βροχή από το κοχυλένιο της παράθυρο.

Καλά θα ρωτούσε κάποιος πέφτει βροχή στα βάθη της Ωκεανούπολης?

Εννοείται!!

Στη χώρα μας γίνονται όλα όπως και στη δική σας.

Η διαφορά είναι ότι όλα έχουν διαφορετικούς ρυθμούς.

Τις ώρες της βροχής πάντα στοχάζεται τα παλιά.

Και είναι ευκαιρία να κοιτάξει το μπαούλο της και πάλι για να βρει ενθυμήματα.

Το καθρεφτάκι της Νονάς Νεράιδας.

Της το έδωσε 12 χρονών να χτενίζει τα μακριά μαλλιά της και να κοιτάζεται.

«Τι να το κάνω βρε Νονά αφού έχω τη γαλάζια λίμνη και βλέπω τον εαυτό μου?

«Mare μου, το καθρεπτάκι είναι μαγικό…

Διαβάζει τα μάτια σου…

Διαβάζει τη σκέψη σου…

Εάν είσαι χαρούμενη, σε δείχνει γελαστή ακόμα κι αν δεν γελάς.

Εάν είσαι λυπημένη, σε δείχνει στενοχωρημένη, ακόμα κι αν δεν κλαις.

Ο μικρός καθρέπτης σου διαβάζει τη σκέψη σου»

«Ουάου!! Βρε Νονά που πας και βρίσκεις τα δώρα σου…»

«τα δώρα μου είναι στην καρδιά μου.

Ο καθρέπτης σου είναι στην καρδιά σου.

Θα το καταλάβεις μόνο αν αγαπήσεις πραγματικά»

«Γιατί δεν αγαπώ? Όλο τον κόσμο αγαπώ!!»

«Όταν αγαπήσεις το άλλο σου μισό θα βλέπεις κι εσύ την αλήθεια του καθρέπτη, θα βρίσκεις κι εσύ τα δώρα της καρδιάς για τους άλλους»

«Αυτό μου ακούγεται πολύ δύσκολο…»

«Είναι δύσκολο αλλά κι υπέροχο.

Για να αγαπήσεις πραγματικά πρέπει να καταλάβεις και να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Έτσι θα βρεις το άλλο σου μισό. Τότε θα αγαπήσεις πραγματικά όλο τον κόσμο»

«Έτσι κάνουν όλοι?»

«Έτσι κάνουν όσοι αγαπούν πραγματικά!

Έτσι κάνουν όσοι δεν απογοητεύονται από τον Κόπο και τη Δυσκολία.

Έτσι κάνουν όσοι δεν ρίχνουν ευθύνες στους άλλους αλλά επουλώνουν τις πληγές τους από μέσα τους.

Έτσι κάνουν όσοι κοιτούν τον καθρέπτη, τους δείχνει γελαστούς κι του κλείνουν πονηρά το μάτι!!»

Δύο ποιήματα

Δύο ποιήματα:

Το πρώτο….

«Κουβέντες για νέκταρ κι ευλογία

που μ΄ εκνευρίζουν

Δεν ξέρω ο δικός σου φίλε μου

Αλλά ο δικός μου δρόμος προς το Θεό

Δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Είναι μια γάτα αμολυμένη μέσα σε περιστερώνα.

Εγώ είμαι η γάτα, εγώ και τα περιστέρια,                                          δαιμονισμένα τσιρίζουν σαν τα γραπώνει.

Ο δρόμος μου προς το Θεό είναι

Μια επανάσταση εργατική,

Μια διαδήλωση σαρωτική,

Που δέος φέρνει στην Εθνοφυλακή.

Άλλος έχει χαράξει το δρόμο που προχώρησα

Ένας άνθρωπος που ποτέ δεν γνώρισα

Κάποιος που το Θεό σε όλη την Ινδία αναζήτησε,

ξυπόλητος, πεινασμένος και άστεγος,

Ποτέ του δεν λύγισε.

Στο όριο της ζωής του

Και τώρα με ρωτάει κάθε τόσο: ΄΄ Καταλαβαίνεις ?

Καταλαβαίνεις ΟΡΙΟ τι σημαίνει ?΄΄ »

Το δεύτερο:

« και όμως….

Ας γινόταν να φορέσω ρούχο φτιαγμένο

Απ΄το γρασίδι αυτού του τόπου….

Ας γινόταν να αγκαλιάσω όλα τα δέντρα

Αυτού του κήπου…..

Δροσοσταλίδες ο ιδρώτας μου ολημερίς,

Τα κατακάθια διώχνει της ψυχής.

Και τον κορμό του ευκαλύπτου

Στην αγκαλιά μου έχω,

Λες και στα πόδια

Του δασκάλου μου προσπέφτω.

Μακριά να πάω δεν μπορώ.

Τροφή το χώμα αυτού του τόπου,

Μεσ΄ από φωλιές πουλιών το γεύομαι.

Και σαν χορτάσω, γλυκά αποκοιμάμαι και ονειρεύομαι.

                            Από ένα ΑΣΡΑΜ της Ινδίας

(Ελίζαμπεθ Γκίλμπερτ: « eat, pray & love»)

Παζλ φτιάχνετε?

Παζλ  φτιάχνετε?

Τα παζλ, μικρά κομματάκια που ενώνονται και μας δίνουν μια ενιαία εικόνα.

Μια μικρή δημιουργία!!

Χρειάζονται υλικά: παρατηρητικότητα, υπομονή, διάθεση, λεπτές κινήσεις, αφοσίωση, προσοχή, συγκέντρωση, ….

Είναι για όλες τις ηλικίες από μικρά παιδάκια ως πολύ πολύ μεγάλα παιδιά….

Από 3 κομματάκια ως όσα φαντάζεστε….

Θέματα απλά και σύνθετα.

Ασπρόμαυρα αλλά και πολύχρωμα!!

Εικόνες! Σχήματα! Φωτογραφίες! Καρτούν!

Ιστορίες!!

Χώρος δημιουργίας: Παντού!!

Σε τραπέζι! Σε γραφείο!! Σε κρεβάτι! Σε πάτωμα! Σε τοίχο! 

Το καλύτερο που είδα και αιφνιδιάστηκα  ευχάριστα ήταν σε Ταξί. Ο ταξιτζής περνούσε δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του περιμένοντας τον επόμενο πελάτη φτιάχνοντας παζλ!! Υπέροχο??

Στην πόλη! Στην εξοχή!

Χρόνος: όσο θέλετε!

Καλοκαίρι! Χειμώνα! Φθινόπωρο! Άνοιξη!

Χαρακτηριστικά: ιδιαίτερα δημιουργικό, οπτική εξάσκηση,

χαλαρωτικό, ψυχαγωγικό αλλά και άκρως ψυχοθεραπευτικό

Δεν στοιχίζει πολύ εκτός κι αν σκέφτεστε να αναπτύξετε τοιχογραφία….

Και γίνεται μοναχικά αλλά και με παρέα.

Τα παιδιά σας. Τους φίλους σας. Τον/την σύντροφό σας.

Μπορείτε παράλληλα να ακούτε μουσική που αγαπάτε, να πίνετε τον καφέ ή το ρόφημα που σας αρέσει, να συζητάτε, να σκέφτεστε….

Πρόταση: μια υπέροχη λύση απασχόλησης αλλά και διαφορετικής επικοινωνίας που κλείνει την τηλεόραση αλλά και τα προβλήματα έξω από το χώρο σας και τη ζωή σας.

Δοκιμάστε το και πείτε μας τι έγινε. Μας ενδιαφέρει όλους!!

Το παζλ δεν είναι ένα παιχνίδι ψυχαγωγικό αλλά και εκπαιδευτικό: 

Μας μαθαίνει να ενώνουμε τα κομμάτια μας!!

Δείτε το με άλλη ματιά.

Λίγο πιο προσωπικά!!

Δοκιμάστε το με αντικείμενα που έχετε σπίτι σας πχ.παλιές φωτογραφίες , ενώστε κομμάτια της ζωής σας….

Μπορεί και να δείτε αλλαγές που δεν τις φαντάζεστε!!

Δοκιμάστε το και πείτε μας τι έγινε. Μας ενδιαφέρει όλους!!