Η Ωραία Κοιμωμένη αρχίζει και ξυπνάει……

Όλοι ξέρουμε το παραμυθάκι που η πριγκίπισσα την έπεσε στον ύπνο και ήρθε το βασιλόπουλο και την ξύπνησε.



Εδώ όμως απόψε θα πούμε για μια άλλη πριγκίπισσα την Ελλάδα που ήταν πολύ χαρούμενη και τσαχπίνα.


Με τα φουστανάκια της, τα δακτυλίδια της, τα γοβάκια και τα τσαντικά της. Κάτι σαν μοντελάκι που ξεκολλάει από περιοδικό μόδας.

Η Ελλάδα λοιπόν ήταν πολύ ξεπεταγμένη, αεράτη και φιλόδοξη.


Τα ήθελε όλα και τα ήθελε τώρα.


Και τα σπίτια της τα ήθελε. Και τα ταξίδια της τα ήθελε. Και τις εξόδους της ήθελε.

 Και δεν μας ενοχλεί που τα ήθελε αλλά οι τρόποι που τα αποκτούσε δεν ήταν κι ότι καλύτερο για μια σεμνή και χαμηλοβλεπούσα…κόρη.

Οπότε ξανοίχτηκε η καλή μας πιο πέρα από όσο χωρούσε το παπλωματάκι της.


Και σε κάτι κυρίους «αμέμπτου ηθικής και τεραστίας περιουσιακής κατάστασης» κάθισε….

Και κάτι δανειάκια πήρε που ήταν δανεικά κι αγύριστα.

Και κάτι πιστωτικές χτύπησε αλύπητα.


Και ο Τειρεσίας (όχι ο μάντης )την έμαθε…

Και όπως καταλαβαίνετε δεν έμεινε η αγνή πλην τίμια κόρη που γεννήθηκε με τις αξίες και τα ιδεώδη της γενιάς της.


Όταν λοιπόν είδε τα σκούρα και δεν είχε να πληρώσει τα λούσα και τα στολίδια της, άρχισε μια παρέλαση από δοσατζήδες να χτυπούνε το κουδούνι της.

«Εγώ Φιλιππινέζα υπηρέτρια….Κυρία μου είναι στο μπάνιο» έλεγε για να γλιτώσει κάμποσους.


Πόσους όμως να γλιτώσει….Χρώσταγε και της …Μιχαλούς (η υπηρέτρια της διπλανής πόρτας)


Ξημερώθηκε μια μέρα λοιπόν και το πήρε απόφαση:


« για να γλιτώσω από όλα και όλους θα την πέσω στο πάπλωμα χήνας και θα κοιμηθώ….»


Δεν παν να χτυπούν κανόνια.


Δεν παν να χτυπούν κουδούνια


Δεν παν να έρχονται εξώδικα


Χειμερία νάρκη!!

Τι θα κάνουν θα σταματήσουν…..


Έλα όμως που δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα.


Γιατί και πόσο να κοιμηθεί πια. Ήταν που είχε μεν διαβάσει το παραμυθάκι και της έκατσε μια χαρά,αλλά έλα όμως που ο πρίγκιψ με το αμαξάκι και την χρυσή κάρτα απεριορίστου πίστωσης δεν ερχόταν.


Πιάστηκε πια τα ανάσκελα, πιάστηκε μπρούμυτα….

Και κει που νόμισε ότι θα την βρει τη λύση έστω και «τελευταία στιγμή» όπως πάντα της χτύπησε την πόρτα της


όχι το πριγκιπόπουλο αλλά ο Λαός.


Ταράχτηκε ελαφρώς γιατί και χαιρετημένο τον είχε αλλά και όχι ότι σκίζει και χασέδες επίσης….

 

Ο Λαός όμως δεν ήταν τόσο χάπατο όσο νόμισε η Ελλαδίτσα διότι και ένα Λύκειο το έβγαλε (κουτσά στραβά) και μια κάρτα ανεργίας την τσάκωσε και μια ξένη γλώσσα έμαθε (αν έρθουν τα αλλοδαπά να έχει να λέει κι ένα Do you like mousakas, syrtaki, and…miss?)


Και ένα facebook να διαβάσει μην μείνει απ΄έξω, μια είδηση μια εφημερίδα (όχι μόνο αθλητική…)


Οπότε πολύ ενημερωμένος βρέθηκε ξαφνικά.

Και κει που έπαθε η Ελλαδίτσα είναι που ο Λαός της θύμισε ότι η πατροπαράδοτη πλατεία δεν είναι για να πίνουμε μόνο φραπεδιά με διπλό παγάκι αλλά και να κουβεντιάζουμε προβλήματα και καυτά θέματα που μας απασχολούν.

Να δηλώνουμε την άποψη, το συναίσθημα, την αγανάκτηση και την αντίθεση μας με τον «αιώνιο ύπνο…»

Και ανοίγοντας ο Λαός τα παράθυρα της Ελλάδας έδειξε σε κάθε πόλη τη δύναμή του. Σε κάθε πλατεία την αντίρρησή του. Σε κάθε θέση την άποψή του.


Είπε «ΟΧΙ» στην κατάντια που η ίδια δημιούργησε και χωρίς φωνές, βία και ακρότητες « Ξύπνησε» κάτι που είχε πέσει στην νάρκη που εύκολα σε βάζει η άγνοια, η «καλοπέραση»

η «ευθυνοφοβία» και ο «ωχ αδελφισμός»……

Η Ωραία Κοιμωμένη αρχίζει να ξυπνάει….Αρχίζει….

Μην την αφήνουμε να κοιμηθεί….


Θα πέσει σε κώμα και κανείς δεν θα μπορέσει να κάνει ανάνηψη.

η κρυφή επιθυμία του ταξιδιού.......

είναι όπως ξυπνάς μια μέρα και θες σαν τρελός /η να φύγεις....

είναι πως θεωρείς ότι το σπίτι μικραίνει και συμπιέζει τα όνειρά σου...

είναι σαν μια απόφαση ξαφνική....

είναι σαν έκπληξη στον εαυτό σου...

είναι σαν την λεπτή μυρωδιά του πρωινού.....

είναι σαν τις σταγόνες που σκάνε στην πλώρη....

είναι σαν να φυσά και φεύγουν οι σκέψεις μακρυά....

είναι ο ήλιος που χαμογελά στην θάλασσα το δειλινό

κι αυτή κοκκινίζει από ...ντροπή

είναι τα  φύλλα που στροβιλίζονται πέφτοντας από τα δέντρα....

είναι το χορτάρι που μυρίζει γη και ύδωρ.....

είναι ο σπόρος που περιμένεις να καρπίσει....

είναι η χαρά του καρπού στο στόμα.....

είναι η χαρά ότι η ελπίδα - χαρταετός σου ανέβηκε στα ουράνια....

είναι το σώμα που κινείται και ζεσταίνει στην ψυχή....

είναι η ανάγκη να σε δω και να με δεις....

αυτή ίσως να ναι κι η κρυφή επιθυμία του ταξιδιού!!!

Μες το Μουσείο.....

μες στο σπίτι που φυλάει αναμνήσεις

παλιές θύμησες

ιστορία

ζωή

Μπες όχι μόνο σήμερα που είναι ανοιχτά για χάρη της

Ημέρας των Μουσείων

Μπες και κοίτα:

κάποιοι στήλωσαν τον πολιτισμό μας

έτρεξαν τις ιδέες μας στα πέρατα του κόσμου

μάγεψαν τον κόσμο στα πέρατά του

με εικόνες

μύθους

τέχνη

πολιτισμό

Εμείς που είμαστε σε όλα αυτά?

Ατενίζουμε αδιάφορα

όσα μας προσδιορίζουν?

Είναι το συμπλήρωμα των ταξιδιών μας?

Είναι η αποστασιοποίηση στην σύγχρονη πραγματικότητα?

Κι όμως

μες το Μουσείο είσαι κι εσύ

είμαι κι εγώ

είναι οι παλιοί

είναι οι νέοι

Η ρίζα και η θεμελίωση των ιδεών μας,

των στάσεων, των πιστεύω μας.

Δεν είναι μόνο για μια μέρα

Είναι εκεί για να θυμίζουν

τη συνέχεια μας

την ευθύνη μας στη συνέχειά μας!!



Μάιος μας ήρθε…..

Καλό μήνα φίλοι μου και με διαφορά χρόνου…..



Δεν φταίει κανείς άλλος όμως….

Ο δαίμων της τεχνολογίας χτύπησε ασύστολα την Ωκεανούπολη….



Κι εκεί που όλα πήγαιναν (λέμε εμείς τώρα …) πρίμα ….πάει η σύνδεση με τον έξω από «το νερό» κόσμο…πάει και το λαπι τόπι το έφαγε η μαρμάγκα….

Τώρα όμως είμαστε (ελπίζουμε σε καλό δρόμο…) Χάσαμε ότι είχαμε και δεν είχαμε….σε γραπτή μορφή αλλά ευτυχώς τα λέμε προφορικά….



Ήρθε λοιπόν ο Μάιος με όλα του τα περίεργα :



Στεφάνια με λουλουδάκια!!

 Βροχές και «κάτι – γίδες»!!

 Ξαφνική ηλιοφάνεια που σε τρελαίνει….

 Ήλιος και βροχή!! Κάτι έχει καταλάβει από την κατάσταση μας ο καιρός και μας δουλεύει….

 Ήρθαν και οι φορολογικές δηλώσεις για να έχουμε να πορευόμαστε και να προβληματιζόμαστε.

 Θα απογραφούμε κιόλας γιατί «είμαστε ωραίοι αλλά πόσοι είμαστε…..?»

 Γενικά έχουμε πολλά και διάφορα να κάνουμε….


Και μην νομίζετε ότι θα κακοπεράσουμε….,όχι καλέ ποιος τα λέει αυτά…., απλά θα σφίξουμε λιγάκι το ζωνάρι έτσι για να βγούμε πιο κομψοί στας ακτάς και στας παραλίας.

Εμείς οι γοργόνες βέβαια το΄χουμε αυτό από παλαιώθεν….Τώρα για σας δεν ξέρω αλλά είμαι σίγουρη ότι θα την κάνετε την προσπάθειά σας.




Α!! δεν πιστεύω να ξεχάσατε να ευχηθείτε στην Μανούλα σας.

Αν ξεχάσατε να τσακιστείτε να ευχηθείτε διότι «Μάνα είναι μόνο μία!!» Γεγονός !! και πρέπει να της λέμε και κανένα « ευχαριστώ» έστω κι αν μας κυνηγάει από πίσω….για να πιούμε την πορτοκαλάδα μας και να φορέσουμε και την ζακετούλα με το κουμπάκι μην κρυώσουμε ξεχνώντας πως πέρασαν τα χρόνια και έχουμε τη φούντωση από την κλιμακτήριο και πια κι ο γιος έχει γίνει κι αυτός πατήρ.

Αν μετά από όλα αυτά δεν πειστήκατε ότι ο μήνας έχει ενδιαφέρον και αρχίσετε την γκρίνια ότι κάτι εκλείψεις κάτι ανάδρομοι πλανήτες κόβουν βόλτες πάνω από το κεφαλάκι μας ….ε!! τι να σας πω !! Μάλλον τα θέλει ο οργανισμός σας…..

 

Πασχαλινές ευχές!!

Οι μέρες αυτές, εκτός από τα παραπάνω καλούδια, τα κιλά, τα δώρα, τα αρνιά και τα πασχάλια...

Ας φέρουν την ένωση της καρδιάς μας μς τον εαυτό μας, τη φύση, το σύμπαν.

Ας στοχαστούμε τις χαρές και τις λύπες από άλλες οπτικές.

Ας δώσουμε τα χέρια.

Ας είναι η ανάσταση ανάταση πραγματική!!

Χριστός Ανέστη φίλοι μου!!

Χρόνια πολλά και καλά!!

Βαριέμαι…..

Ο κ. Πληκτικούλης και η σύζυγος του η κ. Ανία με επισκέφτηκαν στην Ωκεανούπολη. Έφεραν μαζί τους την κόρη τους Βαρεμάρα που όλο χασμουριόταν και έλεγε «Βαριέμαι….»

Ως φιλόξενη οικοδέσποινα και πολύ υπερήφανη για τη χώρα μου άρχισα να τους κάνω την ξενάγηση της περιοχής.

Σκέφτηκα ότι πολύ μαγικό αξιοθέατο είναι ο κήπος με τα κοράλλια μου.

Ο κ. Πληκτικούλης είπε « άλλη μέρα θα πάμε τώρα είναι η ώρα να πάρω έναν υπνάκο» η κ. Ανία το ακολούθησε ως πιστή σύντροφος.

Η Βαρεμάρα δεν το συζητώ άρχισε να ξανά λέει για πολλοστή φορά «Βαριέμαι…»

Δεν μίλησα και τους άφησα να χυθούν πάνω στους καναπέδες του καθιστικού.

Οι μόνες κινήσεις που έκαναν εδώ και δύο ώρες είναι να εξασκούν τα δάχτυλα τους στο τηλεκοντρόλ της thalassas tv όπου και κάποια στιγμή δεν τους άρεσαν τα προγράμματα αφού έκαναν παρεμβολές τα χέλια που περνούσαν για να πάνε στον μεγάλο ύφαλο.

 

Δεν συγχύστηκα για δύο λόγους

Πρώτον είναι φιλοξενούμενοι

Δεύτερον κάτι φταίει

Είμαι σίγουρη.

Αυτοί οι άνθρωποι και στο φαγητό ακόμα έλεγαν «Βαριέμαι δεν έχω όρεξη…»

Αν συνεχίσουν έτσι θα πεθάνουν από πλήξη και βαρεμάρα.

Η μικρή δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το σπίτι …

Αααα! Εδώ χρειάζονται δραστικές λύσεις ……

Η θεία Νώα είμαι σίγουρη ότι θα ξέρει.

Η θεία καθόταν ήρεμη και διαλογιζόταν μπροστά σε ένα υπέροχο θαλάσσιο νούφαρο

Τι συμβαίνει mare?

Εξήγησα με δυο λόγια τι έπαθα με την οικογένεια Πληκτικούλη και πόσο με ανησυχεί η κατάσταση της Βαρεμάρας.

Και τότε η θεία έβαλε τα γέλια …..

Που είναι καλέ το αστείο….

Mare που ζούμε εμείς?

Στη θάλασσα.

Ωραία! Η θάλασσα έχει πάντα κινητικότητα αυτό κάνει τα πλάσματά της να ενθουσιάζονται με το παραμικρό.

Ε! πως κι εμείς έχουμε το Τζίμη τον κουρασμένο….που όλο βαριέται…

Ναι αλλά δεν τον λέμε «βαριεστημένο» Κουρασμένος έγινε αφού δούλεψε πολύ στη ζωή του.

Η οικογένεια που λες ότι φιλοξενείς τα έχει όλα έτοιμα Πρέπει να βρει κίνητρο. Πρέπει να «κάνει» κι όχι να περιμένουν να τους τα κάνουν όλα.

Ναι αλλά εγώ δεν μπορώ να μην τους φιλοξενήσω σωστά και να τους βάλω να δουλέψουν.

Σωστό κι αυτό. Αύριο πες τους ότι θα πάμε εκδρομή στο μεγάλο βράχο.

Μα εκεί δεν έχει τίποτα.

Για αυτό θα πάμε…..Χα!χα!χα!

Πράγματι την άλλη μέρα ξεκίνησαν για το μεγάλο βράχο.

Όπως περπατούσαν είδαν τον άρχοντα του βράχου.

Ήταν ένα κεφάλι πάνω στο βράχο και ενώ φαινόταν άψυχο ξαφνικά άρχισε να μιλά.

Τι θέλετε εσείς στο νησί μου?

Ήρθαμε να δούμε το τοπίο είπε ο κ.Πληκτικούλης.

Α!για να γίνει αυτό πρέπει κάτι να κάνετε.

Μα εμείς δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι….

Αααα! Δεν πάει έτσι….

Όποιος δεν κάνει κάτι εδώ που ήρθατε τιμωρείται να χάσει το δρόμο του για πάντα….

Ο κ.Πληκτικούλης κοιτάζει γύρω του να ζητήσει βοήθεια από τη θεία Νώα και τη Mare. Εκείνες όμως έχουν εξαφανισθεί.

Τι να κάνει λοιπόν αναγκάζεται να κάνει ότι του πει ο βράχος.

Τι θέλεις λοιπόν από μας?

Από σένα που είσαι άντρας θέλω να μου φτιάξεις μια σπηλιά για να φυλάω τα δώρα που μου φέρνουν.

Αυτό φάνηκε εύκολο στον κ.Πληκτικούλη γιατί δεν φανταζόταν πόσα δώρα έχει ο βράχος. Άρχισε να σκάβει.

Όσο εκείνος έσκαβε ο βράχος είπε στη κ.Ανία .Εσύ θα φτιάξεις φαγητό για όλους τους φιλοξενούμενους μου .Αυτή δεν φαντάστηκε να έχει πολλούς φιλοξενούμενους.

 Όσο ο άντρας έσκαβε κι η γυναίκα του μαγείρευε η Βαρεμάρα απομακρύνονταν. Πήγε να κολυμπήσει πίσω από το βράχο για να γλιτώσει τις δουλειές. Κι ξαφνικά  πάτησε  ένα θαλάσσιο σκορπιό.

Άρχισε να φωνάζει από τον πόνο αλλά κανένας δεν την άκουγε.

Άρα έπρεπε να καταφέρει να φτάσει στον άρχοντα του βράχου.

Εκείνος ήξερε ότι πονάει η Βαρεμάρα αλλά περίμενε να δει τι θα κάνει.

Το κοριτσάκι κατάφερε να πάει και να του ζητήσει να της κάνει καλά το πόδι της.

Τότε ο βράχος φώναξε τον μπαμπά της για να την βοηθήσει.

Ο κ.Πληκτικούλης δεν ήξερε τι να κάνει έτσι ζήτησε βοήθεια από την γυναίκα του, που κι εκείνη δεν ήξερε κι άρχισε να κλαίει.

Τότε ο Βράχος είπε: Πάρτε αυτά τα φύκια και κοπανήστε τα μέχρι να γίνουν αλοιφή και βάλτε τα πάνω στο πόδι του παιδιού.

Έτσι κι έκαναν. Ήταν πολύ τρομαγμένοι για την υγεία της Βαρεμάρας.

Μετά από λίγο ήταν πολύ καλύτερα.

Όμως οι εκπλήξεις δεν σταμάτησαν γιατί τις δουλειές που άφησαν στην μέση έπρεπε να τις τελειώσουν.

Άντε μην σταματάτε, φώναζε ο Βράχος, όπου να΄ναι έρχονται οι καλεσμένοι.

Πόσοι ποια να είναι?

Γελάστηκαν αν πίστευαν ότι ο Άρχοντας Βράχος δεν είχε φίλους.

Είχε και πολλούς.

Και άρχισαν να έρχονται

Τα δώρα δεν χωρούσαν στη σπηλιά και τα φαγητά δεν έφταναν.

Και ο άντρας έσκαβε κι η γυναίκα μαγείρευε.

Και ζητούσαν βοήθεια από την κόρη που μια έτρεχε εδώ και μια εκεί.

Μετά από λίγο έπεσαν ξεροί από την κούραση.

Όταν συνήλθαν είδαν από πάνω τους την θεία Νώα και τη Mare να τους χαμογελούν. Νόμιζαν ότι είδαν εφιάλτη αλλά όχι. Κοίτα πόσος κόσμος έχει μαζευτεί.

Ντράπηκαν πάρα πολύ. Σίγουρα θα τους κοροϊδεύουν

Κανείς δεν μιλούσε.

Ο άρχοντας Βράχος ντυμένος  με την καλή του φορεσιά έδωσε ένα χεράκι στον κ.Πληκτικούλη για να σηκωθεί.

«’Έλα να καθίσουμε κ.Καταπληκτικούλη στο τραπέζι της γιορτής.

Κι όλοι ας ευχαριστήσουμε την κ. Αρμενία που μας έφτιαξε θαλασσινούς μεζέδες. Όσο για την μικρή  Βάλια-mare θα μας τραγουδήσει εκείνο το υπέροχο τραγούδι που έλεγε στα καβουράκια της παραλίας μου»

Ας γιορτάσουμε λοιπόν, με νέα ονόματα … και νέα διάθεση

«Και φάγανε

Και ήπιανε

Βαριέμαι….

Πια δεν είπανε»

(Αφιερωμένο με πολύ αγάπη σε όσους βαριούνται αλλά και σε όσους δημιουργούν  Μ.Μπ)