Ήρθα...!! Είδα...!! Και....

Με ένα καραβάκι  χωρίς πανί

χωρίς κουπί

χωρίς ζωή

ήρθα

Η γέννηση μου ασήμαντο γεγονός

μες στο πλήθος

που φώναζε αγριεμένο.

Γυμνό κορμί

Ψυχή αγνή

Φύλλο ταξιδεμένο

σε καθαρό νεράκι της βροχής

σε άκρη ποταμού

στη μέση του πελάγους

η καρδιά μου

φλέγεται

Κι ως κάθε ξημέρωμα σηκώνομαι

από τα βάθη του ωκεανού

υψώνω το κορμί

κι ανεβάζω την ψυχή

πέρα από τα κύματα

στην άκρια των πελάγων

Ήρθα..!!

Είδα...!!

Και πιάστηκα από τις νότες της ζωής

για να περάσω

πέρα από την καθημερινότητα

πέρα από τον μαύρο ορίζοντα

Ψηλά στους αιθέρες....

Κάποτε και τα μικρά ψάρια τρώνε το μεγάλο….!

Στην Ωκεανούπολη η ζωή κυλάει ήσυχα.



Όλοι μοιάζουν ευχαριστημένοι.


Με τα μεγάλα κοχυλένια σπίτια τους.


Τους αυτοκινούμενους ιππόκαμπους.


Τα γλέντια στο μεγάλο παλάτι.


Η θεία Νώα βέβαια το είχε πει (για όσους διαβάζατε τα παραμύθια από την αρχή)


« Θα έρθει μια μέρα που κάτι θα αλλάξει και δεν θα είναι η ροή των νερών…η ίδια»


Η θεία καλή χρυσή αλλά με κάτι τέτοιες δυσνόητες για μας προφητείες έφτασε στο σημείο να μην της πολυδίνουν σημασία.
 

Απόψε όμως παρουσιάστηκε ο «Ξένος» ξαφνικά εκεί που τα χταπόδια έφτιαχναν το Σαββατιάτικο γλέντι….


Επιβλητικός και πάνω στην ασπίδα του, Αυτοκινούμενη δεν ήταν γιατί την κρατούσαν κάτι παράξενα πλάσματα από κάτω και τον φέρνανε.






Ζήτησε να μιλήσει με τον Πατέρα Ποσειδώνα.


Δεν μου φάνηκε και πολύ ευχαριστημένος με όλα αυτά.


Ο «Ξένος» λέει θα μας αναβαθμίσει.


Αναβαθμίσει? Τι είναι αυτό?


Τα θαλάσσια πλάσματα δεν γνωρίζουν και πολύ καλά τις σύνθετες λέξεις και συχνά πυκνά μπερδεύονται…
 

Να είναι κάτι για το καλό μας!!


Για το καλό μας?


Και που το ξέρει αυτός το καλό μας αφού είναι «ξένος»


Χμ!! Κανείς δεν απάντησε στην ερώτηση….


Και σε λίγο ήρθε ο σοφός του, που είχε και μια φάτσα αρπακτική καθώς μετρούσε τα θαλάσσια οικόπεδα, τα κοχύλια, τις πηγές και τα κοράλια…κι ότι έβρισκε μπροστά του.

 Η γυναίκα του ξένου άραξε στην αμμουδιά και ζήτησε να της φέρουν υπέροχη «γοργονάδα» , λικέρ που μόνο εμείς το φτιάχνουμε με μυστική συνταγή.


«Σε λίγο όλα αυτά θα είναι δικά μας», είπε και το χαμόγελό της άστραψε στο λαμπύρισμα του βυθού.

 

Το όλο θέμα συνεχίστηκε για καιρό…


Μετρούσαν. Συζητούσαν. Έτρωγαν. Έπιναν και την Άρτα φοβέριζαν (παλιό γνωμικό)

Οι κάτοικοι της Ωκεανούπολης δεν ήταν πια χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γκρίζοι, σκυθρωποί και σκυφτοί προχωρούσαν αργά στα βάθη του Ωκεανού, μουρμουρίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να γίνει.


Διαμαρτύρονταν που και που μπροστά στο παλάτι του Ποσειδώνα, αλλά κι αυτός ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, ανεξάρτητα αν δεν τους έλεγε τίποτα.

 

Ώσπου πήγαινε όλοι στην Θεία Νώα, αφού θυμήθηκαν τα λόγια που είχε πει.


Η θεία το σκέφτηκε το ξανασκέφτηκε και….


« Τα ψάρια !! τα ψάρια είναι η λύση!!»


Τα ψάρια? Μα τι λέει τώρα, ξεκούτιανε, τα ψάρια έχουν το Νόμο «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»

 Ναι αλλά είναι πολλά, μικρά και έχουν τα ίδια συμφέροντα.
Αν πάρουν τους ψαρότοπους τους θα πεθάνουν ή θα πιαστούν στα δίχτυα τους. Γιατί να μην θελήσουν να βοηθήσουν….

Κι έτσι από στόμα σε στόμα και από πλάσμα της θάλασσας έφτασαν τα νέα παντού, σε κάθε ψάρι .


Σούσουρο μεγάλο έγινε ….

Και να πως ο Νόμος, η στάση, η παροιμία, τα στερεότυπα μπορούν κι αλλάζουν…

Τελικά δεν τρώνε πάντα τα μεγάλα ψάρια τα μικρά…



Γειά σου μπαμπάκο!! Γειά σου οικογένεια!!Ώπα!!

Όταν ήμουν μικρή γοργόνα, δεν μπορούσα να φάω, αν δεν μου έλεγαν ιστορίες.
Εκείνες που ξεχώριζα και που με έκαναν ευτυχισμένη, ήταν με ήρωα τον Καραγκιόζη.
Πολύ τον πήγαινα τον τύπο.
Λένε ότι ταυτίζεται με τον Έλληνα.Εγώ πάλι πιστεύω ότι ταυτίζεται με τον απλό άνθρωπο.
Του βγάζει τον αληθινό εαυτό και την πραγματική του σκέψη.

Καλός σύντροφος στις παιδικές αναμνήσεις μου.
Καλός σύντροφος στα καλά και κυρίως στα δύσκολα.


Διαβάστε τον.
Ακούστε τον.
Παρατηρήστε τον.
Κι ίσως σε αυτό που μας απασχολεί όλους, ο φίλος μας παραδοσιακός και εντελώς σύγχρονος, μας δώσει ένα μικρό παραθυράκι ελπίδας.

Θέατρο Σκιών (Παραδοσιακό - Ταταύλα Μικράς Ασίας)

Επειδή ποτέ κανείς δεν ξέρει.....!

Έτσι όπως κυλάει το ποτάμι....
και η ιστορία ξετυλίγεται...
ίσως καλό θα ήταν να μάθουμε να τραγουδάμε, κάπως έτσι.....

Λίγη αστερόσκονη για δύσκολους καιρούς!!

Επειδή τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ!!

Καλή σχολική χρονιά!!

Καλή σχολική χρονιά για τους μικρούς μας φίλους!!

Υπομονή για τους μεγάλους μας φίλους!!

Αγιασμό κάνατε?

Την τάξη σας την είδατε?

Τους δασκάλους?

Τους καθηγητές?

Τα βιβλία?

Εάν τα έχετε όλα αυτά θα έχετε μια πραγματική σχολική χρονιά!!Καλή ή κακή θα δείξει...Θα μου το πείτε στο τελείωμα της....

Εάν κάτι σας λείπει Ε! καημός δεν ήταν ....Καημός θα γίνει αν σας λείπει για  2- 3 μήνες

Βιβλία?
Ε!!πια κολλάτε σε κάτι λεπτομέρειες....

Πήρατε αυτοκόλλητο να τα ντύσετε? Ε!! καλά να πάθετε που βιαστήκατε....

Τι έτσι πάτε αβασάνιστα και ψωνίζετε άσχετα....

Πήρατε και τετράδια?

Κακώς!! όπως θα τα διαβάζετε ηλεκτρονικά ....έτσι να τα γράφετε....
Δεν κατάλαβα ....όχι όπως νά΄ναι ....άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε....

Δεν ξέρετε υπολογιστή? Κάκιστα!! Το ηλεκτρονικό παιχνίδι μου το παίζετε στα δάκτυλα ....τώρα που πρέπει να διαβάσετε σας κατσικώθηκε να μην θέλετε....


Δικαιολογίες....έχει και ζέστη και δεν στρώνεστε να μπείτε σε πρόγραμμα 
(ω!! τι σύμπτωση!! ούτε εμείς....Τώρα όμως μιλάμε για σας!!Α!!)

Σας δουλεύω....?Ποιος εγώ...?  Είστε σίγουροι?

Για κοιτάξτε ένα γύρο και πείτε μου....

Η δική μου μυτούλα πάντως δεν έχει μεγαλώσει....

Καλή αρχή !!

&

Καλά ξεμπερδέματα....!!

Σεπτέμβριος!!!

Καλώς τον !!Καλό φθινόπωρο!!

Οι γραμμές….!

Οι γραμμές πάνε κι έρχονται.



Ευθείες. Κατακόρυφες. Οριζόντιες.


Οι μεγάλοι βλέπουμε τις γραμμές απρόσωπα και γεωμετρικά.


Μας βοηθάνε να μετρήσουμε αποστάσεις, κτήρια…

Μας τρομάζουν όταν είναι παράλληλες και δεν συναντιούνται.


Μας ευχαριστούν αν τέμνονται και ενώνονται και λυπόμαστε αν χωρίζουν…

 Στα παιδικά μάτια οι γραμμές παίρνουν σχήμα και μορφή.

Γίνονται παραμύθι.


Παίρνουν ζωή.

Να το παραμύθι της μικρής Ευαγγελίας που με χαρά δημιούργησε πάνω σε γραμμές:




 
 

 « Ο ήλιος (κίτρινο) βγιαίνει στον ουρανό και ζεσταίνει τον κόσμο (κόκκινο).Βουτά στη γη (πράσινο) και της δίνει ζωή!!


Ο κόσμος και η γη (καφέ) κινούνται και ζηλεύουν τα χρώματά του αλλά πολλές φορές τα ξεχνούν …


Περιμένουν το ηλιοβασίλεμα(πορτοκαλί) για να καταλάβουν ότι κάπου εκεί βρισκόταν όλη μέρα και το φεγγάρι (σομόν σχήμα)


Ο ήλιος και το φεγγάρι είναι εκεί κι ο κόσμος δεν προλαβαίνει πάντα να τα δει.


Κουρασμένος ο ήλιος βουτά στη θάλασσα(μπλε) κι αφήνει το φεγγάρι να συντροφεύει τον κόσμο ως να έρθει η επόμενη μέρα…»

 Η Ευαγγελία μικρή γλυκιά μου φίλη, μου περιέγραψε τον κύκλο της ζωής με τις δικές της γραμμές και μου θύμιζε με ένα ζεστό χαμόγελο ότι οι γραμμές έχουν ζωή.


Τη ζωή που η καρδιά της δίνει.

Την ευχαριστώ πολύ.

Και της στέλνω ένα γλυκό τεράστιο φιλί!!

Ψηλά!! Όσο η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας….

Και το έλεγα εγώ «Που πας Γοργόνα πράγμα…?»



Κι εκεί που ο φόβος του αγνώστου από τα βάθη της Ωκεανούπολης να βρεθώ στα Ψηλά βελόνιαζε την θαλασσινή ψυχή μου, το κίνητρο να συναντηθώ με μαγικές ψυχές ελεύθερες ήταν μεγαλύτερο.

Ο δρόμος μακρύς και το ταξίδι ξαφνικά με παρασύρει σε σκέψεις…..


Ο χάρτης δείχνει το μονοπάτι που το ακολουθώ ως εκεί που χάνεται γιατί μετά έρχεται η ένωση!!

 

Ψηλά!!

Βουνά. Δρομάκια της δροσιάς. Αεράκι της λευτεριάς.

Κι εκεί στο ξάγναντο, η Σαμαρίνα.

 

Μια αγκαλιά απλωμένη που περιμένει να την δεχτείς για να σε δεχτεί και να σου κλέψει την καρδιά.


Την καρδιά μου την έφερα δώρο και δεν με νοιάζει να τη δώσω σε σας!!

Γιατί το κορμί μου γέμισε από τις δικές σας καρδιές και δονείται με νοιάξιμο, αγάπη, αρμονία.


Με συνταξιδιώτες έναν Καπετάνιο του Βουνού και του Κάμπου, υπομονετικό και απλόχερο στις προτιμήσεις μιας γκρινιάρας «ψαροουρίτσας που θέλει το κατάβρεγμά …της για να ζήσει».

 Μια καρδιά χρυσαφένια, φωτεινή που πάντα ο γλυκός θετικός λόγος της βοηθάει στα δύσκολα, η Γιώτα – Vereniki.

 

Κι ο Ευγενικός Άρχοντας μου, ο Βαγγέλης Επίκουρος με τον υπέροχο Πρίγκιπα Αλέξανδρο μας άνοιξε το χορό της σμίξης.

 

Με χαρά αγκάλιασα το Νονό – Δημήτρη (που δεν έχω λόγια μόνο χρώματα και συναισθήματα)

με τη Υπέροχη Γλυκιά του Νεραϊδούλα- Βάσω (δεν είναι τίποτα τυχαίο…) και τον μικρό τους Καλλιτέχνη Γιάννη.

Και μαζί νέοι υπέροχοι φίλοι.

 Ο Κλήμης με το χάρισμα της σοβαρότητας και της χαράς.

 Μαζί με την Καίτη ευγενική και καλοσυνάτη αρχόντισσα.
 Υπέροχα συνδυασμένοι.

 

Ο Θοδωρής ο Καλόκαρδος Λεβέντης Γίγαντας άφησε το όνομά του γραμμένο στα στενά της Σαμαρίνας, στο πρωτάθλημα, στο χορό. Ένωσε τη νύχτα με τη μέρα.

 Η Νανά και η Ελπίδα, οι όμορφες Μοίρες μου που με βοηθήσαν στη «γέννησή» μου (κι αν δεν θυμάστε διαβάστε και καμιά παλιά ανάρτηση μου…) πάντα με χαμόγελο και ζεστή ματιά στα εύκολα και στα δύσκολα.

 

Και μετά εκείνος που με τίποτα δεν θα μπορούσε να λείπει είναι Ο άρχοντας της Σαμαρίνας –Γιάννης, αεικίνητος Αρμάνος γιατί θέλει και μια λεβεντιά να ανεβείς την ανηφόρα.

 Και φυσικά όταν ήρθε και η Μαρμελαδίτσα μου – Πέλλα με την «κούκλα» της και την σύντροφο Κώστα έδεσε η «Μαρμελάδα» εντελώς και κόλλησαν οι ψυχές.

 

Και το αεράκι δροσερό καθάρισε το μυαλό και την ψυχή από τα «σκουπίδια» μας, κι έδωσε ελευθερία στην καρδιά και λάμψη στη ματιά μας.

 Τα αστέρια γείραν με φροντίδα να μας σκεπάσουν και το φεγγάρι διακριτικό ανάτειλε πίσω από το βουνό για να μας συντροφεύει ως το πρωί.

 

Τρεις μέρες κι ήταν τρεις ζωές να πέρασαν κι ο χρόνος χάνεται στο γλυκό χρώμα του ουρανού το ξημέρωμα.



Οι 7 βρύσες καθάρισαν τη «σκονισμένη» καρδιά μου κι αν η ουρά μου κόλλησε… στο ανέβασμα, η ψυχή μου είχε ήδη ανεβεί.

Ανέβηκε ψηλά κι αγνάντεψε όλους τους φίλους που δεν μπόρεσαν να έρθουν κι όμως ήταν εκεί, Ανάμεσά μας κι η ενέργειά τους μέσα βαθειά μας.






Την καρδιά μου την πήρατε ,μα έχω τις καρδιές σας μαζί μου!!

 Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!

 Ψηλά ! Χαμηλά!!


Βουνό ή Θάλασσα!!


Δεν έχει καμία σημασία!!






Η ψυχή μου λαχταρά να ενωθεί μαζί σας!!