«ΞΕΝΩΝΑΣ»

Η ζωή είναι σαν ξενώνας

Κάθε πρωί νέα άφιξη

 

Χαρά, κατάθλιψη, μοχθηρία,

Χτυπούν απρόσμενα την πόρτα

 

Καλωσόρισε και ψυχαγώγησέ τις!!

Ακόμη κι αν η συσσωρευμένη θλίψη

Σαρώνει βίαια το άδειο σπιτικό σου

 

Τίμα κάθε καλεσμένο.

Μπορεί να σε προετοιμάζει

Για νέες απολαύσεις.

 

Τις σκοτεινές σκέψεις, την ντροπή, την κακία,

Αντάμωσέ τις στο κατώφλι με χαμόγελο

Και κάλεσέ τις μέσα.

Να είσαι ευγνώμων για κάθε επισκέπτη

Επειδή είναι ο οδηγός που

Έχει σταλθεί από ψηλά.

Τζελαντίν Ρουμί (13ος αιώνας)

Ξυπνήστε στην ονειροχώρα!!

Είναι υπέροχο να ξυπνάς Κυριακή

και να μην βρίσκεσαι στο κρεβατάκι σου

στο δωμάτιο σου, στη χώρα σου.

Εγώ σήμερα ξύπνησα στην Ονειροχώρα!!

Για όλα φταίει ένα κοριτσάκι.

Μέρες τώρα μου έλεγε:

"Mare, ξύπνησε κάπου αλλού"

Αλλού?

Που?

"Ξύπνησε στην ονειροχώρα"

Και νά΄ μαι!!

Να σας πάρω μαζί μου?

Δεν είναι κι άσχημη ιδέα να έχω λίγο παρέα.

Πριν από αυτό όμως, πρέπει να σκύψετε βαθειά μέσα σας

και να ρωτήστε

το παιδάκι που κρύβεται μέσα σας:

"Θέλεις να έρθεις στην Ονειροχώρα?"

Το δικό μου κοριτσάκι είναι βολικό!!

Όπου να σταθεί γελάει ή κλαίει αναλόγως.

Τρώει τα πάντα και

κοιμάται κι όπου νά΄ναι...

Για ρώτησε το δικό σου παιδάκι?

Έχει πολλά να σκεφτεί?....

Έτσι λένε όλα τα πεισματάρικα παιδάκια...

Δείξε του πόσο ωραίο είναι:

να τρως όποτε πεινάς,

να κοιμάσαι όποτε νυστάζεις,

να αγκαλιάζεις όταν σε αγκαλιάζουν,

να χαίρεσαι,

να λυπάσαι,

να ζεις!

Και τότε θα με ακολουθήσεις στην Ονειροχώρα

γιατί το ταξίδι αρχίζει τώρα....

(και συνεχίζεται......)

επιτέλους!! τέλος?

Μεγάλο όνειρο που διαρκεί μες του μυαλού μου

το φιλμ που κυλάει στο καρούλι του

βλέπω να τρέχει η ζωή σου

Ζωή χαμένη η δική σου

Ζωή χαμένη η δική μου

Πάτα το κουμπί να ξεκινήσεις

να δεις να τρέχει το "παιχνίδι"

μην περιμένεις να αρχίσεις

μην αισθανθείς ποτέ σκουπίδι

Δες!!το "παιχνίδι" είναι ιδέα...

πιο φωτεινή και πιο μεγάλη...

για να κερδίσεις την "παρέα"

πρέπει να σκύψεις το κεφάλι!!

Δεν θες να "παίξεις"

αλλά σε "παίζουν"...

δεν θες να "ψάξεις"

αλλά "ζητάς "....

Κλείσε επιτέλους το κουμπί τους

πες τους το ΟΧΙ που λαχταράς!!

Τα χέρια μας δεμένα μένουν

μόνο αν δεν θέλεις να λυθούμε!

Αν επιμένεις στην "παρτίδα"

να ξέρεις

μόνοι μας θα πουληθούμε!!

στο σεντούκι του παππού το "ΟΧΙ"

Μες το σεντούκι ψάχνω

μήπως και βρω μια απάντηση

η θύμηση πολύ αχνή

ξέρω πως χάνω…

 

Βλέπω παλιούς να δίνουν

ψυχές που πάνω από τα ανθρώπινα περνούν

οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν

πως είναι εκείνοι που σήμερα μας ξεπερνούν

Μες την αχνή την μνήμη περισσεύει

η αξία της ζωής δεν κυβερνά

καράβι σήμερα που κινδυνεύει

τα ιδανικά πουλήθηκαν ακριβά

 

Περνάνε γρήγορα οι μνήμες

που μας κρατούσαν λίγο πιο ψηλά

σερνάμενοι πιανόμαστε σε δίνες

και μας πετούν σε βράχια κοφτερά

 

Δεν την θυμάμαι πια καλά την ιστορία

την ξέχασες κι εσύ παππού θαρρώ

να διηγηθώ και πάλι την πορεία

μες τα βουνά που πάλεψες μπορώ

 

Θέλω να φτάσω και πάλι στην κορφή σου

που πάτησες και στάθηκες ψηλά

κι εκεί πάνω πέταξες για πάντα την ψυχή σου

μήπως μπορέσω να ζήσω εγώ καλά

 

Ξέρω κοιτάζεις και πονάς όπως μας βλέπεις

αισθάνομαι πως κλαις καμιά φορά

το δάκρυ σου περήφανα κι αν κρύβεις

στο αίμα σου κυλάει η λευτεριά.

 

Ίσως μπορέσω κάποια μέρα να σε φτάσω

να σου αποδείξω πως δεν χάθηκες εσύ

Κι αν βλέπεις στο ηρώον το όνομα σου

Το «ΟΧΙ» σου φωνάζει στη ψυχή!

 

(αφιερωμένο στον παππού Διαμαντή που χάθηκε στα βουνά για να μην κάψουν οι Γερμανοί το χωριό του που ήταν Πρόεδρος κι άφησε μια γυναίκα 25 ετών μόνη με δυο μικρά παιδιά που δεν γνώρισαν πατέρα αλλά έμαθαν να τιμούν τις αξίες της ζωής και να τις μαθαίνουν στα παιδιά τους.

Όπως και σε όλους αυτούς που ξεπερνούν τα καθημερινά και δίνουν τη ζωή τους για να θυμόμαστε ότι είμαστε Άνθρωποι και κυρίως Έλληνες!! Χρειάζεται να το θυμόμαστε αυτές τις εποχές περισσότερο από ποτέ)

Ήρθα...!! Είδα...!! Και....

Με ένα καραβάκι  χωρίς πανί

χωρίς κουπί

χωρίς ζωή

ήρθα

Η γέννηση μου ασήμαντο γεγονός

μες στο πλήθος

που φώναζε αγριεμένο.

Γυμνό κορμί

Ψυχή αγνή

Φύλλο ταξιδεμένο

σε καθαρό νεράκι της βροχής

σε άκρη ποταμού

στη μέση του πελάγους

η καρδιά μου

φλέγεται

Κι ως κάθε ξημέρωμα σηκώνομαι

από τα βάθη του ωκεανού

υψώνω το κορμί

κι ανεβάζω την ψυχή

πέρα από τα κύματα

στην άκρια των πελάγων

Ήρθα..!!

Είδα...!!

Και πιάστηκα από τις νότες της ζωής

για να περάσω

πέρα από την καθημερινότητα

πέρα από τον μαύρο ορίζοντα

Ψηλά στους αιθέρες....

Κάποτε και τα μικρά ψάρια τρώνε το μεγάλο….!

Στην Ωκεανούπολη η ζωή κυλάει ήσυχα.



Όλοι μοιάζουν ευχαριστημένοι.


Με τα μεγάλα κοχυλένια σπίτια τους.


Τους αυτοκινούμενους ιππόκαμπους.


Τα γλέντια στο μεγάλο παλάτι.


Η θεία Νώα βέβαια το είχε πει (για όσους διαβάζατε τα παραμύθια από την αρχή)


« Θα έρθει μια μέρα που κάτι θα αλλάξει και δεν θα είναι η ροή των νερών…η ίδια»


Η θεία καλή χρυσή αλλά με κάτι τέτοιες δυσνόητες για μας προφητείες έφτασε στο σημείο να μην της πολυδίνουν σημασία.
 

Απόψε όμως παρουσιάστηκε ο «Ξένος» ξαφνικά εκεί που τα χταπόδια έφτιαχναν το Σαββατιάτικο γλέντι….


Επιβλητικός και πάνω στην ασπίδα του, Αυτοκινούμενη δεν ήταν γιατί την κρατούσαν κάτι παράξενα πλάσματα από κάτω και τον φέρνανε.






Ζήτησε να μιλήσει με τον Πατέρα Ποσειδώνα.


Δεν μου φάνηκε και πολύ ευχαριστημένος με όλα αυτά.


Ο «Ξένος» λέει θα μας αναβαθμίσει.


Αναβαθμίσει? Τι είναι αυτό?


Τα θαλάσσια πλάσματα δεν γνωρίζουν και πολύ καλά τις σύνθετες λέξεις και συχνά πυκνά μπερδεύονται…
 

Να είναι κάτι για το καλό μας!!


Για το καλό μας?


Και που το ξέρει αυτός το καλό μας αφού είναι «ξένος»


Χμ!! Κανείς δεν απάντησε στην ερώτηση….


Και σε λίγο ήρθε ο σοφός του, που είχε και μια φάτσα αρπακτική καθώς μετρούσε τα θαλάσσια οικόπεδα, τα κοχύλια, τις πηγές και τα κοράλια…κι ότι έβρισκε μπροστά του.

 Η γυναίκα του ξένου άραξε στην αμμουδιά και ζήτησε να της φέρουν υπέροχη «γοργονάδα» , λικέρ που μόνο εμείς το φτιάχνουμε με μυστική συνταγή.


«Σε λίγο όλα αυτά θα είναι δικά μας», είπε και το χαμόγελό της άστραψε στο λαμπύρισμα του βυθού.

 

Το όλο θέμα συνεχίστηκε για καιρό…


Μετρούσαν. Συζητούσαν. Έτρωγαν. Έπιναν και την Άρτα φοβέριζαν (παλιό γνωμικό)

Οι κάτοικοι της Ωκεανούπολης δεν ήταν πια χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γκρίζοι, σκυθρωποί και σκυφτοί προχωρούσαν αργά στα βάθη του Ωκεανού, μουρμουρίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να γίνει.


Διαμαρτύρονταν που και που μπροστά στο παλάτι του Ποσειδώνα, αλλά κι αυτός ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, ανεξάρτητα αν δεν τους έλεγε τίποτα.

 

Ώσπου πήγαινε όλοι στην Θεία Νώα, αφού θυμήθηκαν τα λόγια που είχε πει.


Η θεία το σκέφτηκε το ξανασκέφτηκε και….


« Τα ψάρια !! τα ψάρια είναι η λύση!!»


Τα ψάρια? Μα τι λέει τώρα, ξεκούτιανε, τα ψάρια έχουν το Νόμο «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»

 Ναι αλλά είναι πολλά, μικρά και έχουν τα ίδια συμφέροντα.
Αν πάρουν τους ψαρότοπους τους θα πεθάνουν ή θα πιαστούν στα δίχτυα τους. Γιατί να μην θελήσουν να βοηθήσουν….

Κι έτσι από στόμα σε στόμα και από πλάσμα της θάλασσας έφτασαν τα νέα παντού, σε κάθε ψάρι .


Σούσουρο μεγάλο έγινε ….

Και να πως ο Νόμος, η στάση, η παροιμία, τα στερεότυπα μπορούν κι αλλάζουν…

Τελικά δεν τρώνε πάντα τα μεγάλα ψάρια τα μικρά…



Γειά σου μπαμπάκο!! Γειά σου οικογένεια!!Ώπα!!

Όταν ήμουν μικρή γοργόνα, δεν μπορούσα να φάω, αν δεν μου έλεγαν ιστορίες.
Εκείνες που ξεχώριζα και που με έκαναν ευτυχισμένη, ήταν με ήρωα τον Καραγκιόζη.
Πολύ τον πήγαινα τον τύπο.
Λένε ότι ταυτίζεται με τον Έλληνα.Εγώ πάλι πιστεύω ότι ταυτίζεται με τον απλό άνθρωπο.
Του βγάζει τον αληθινό εαυτό και την πραγματική του σκέψη.

Καλός σύντροφος στις παιδικές αναμνήσεις μου.
Καλός σύντροφος στα καλά και κυρίως στα δύσκολα.


Διαβάστε τον.
Ακούστε τον.
Παρατηρήστε τον.
Κι ίσως σε αυτό που μας απασχολεί όλους, ο φίλος μας παραδοσιακός και εντελώς σύγχρονος, μας δώσει ένα μικρό παραθυράκι ελπίδας.

Θέατρο Σκιών (Παραδοσιακό - Ταταύλα Μικράς Ασίας)

Επειδή ποτέ κανείς δεν ξέρει.....!

Έτσι όπως κυλάει το ποτάμι....
και η ιστορία ξετυλίγεται...
ίσως καλό θα ήταν να μάθουμε να τραγουδάμε, κάπως έτσι.....

Λίγη αστερόσκονη για δύσκολους καιρούς!!

Επειδή τα όνειρα δεν τελειώνουν ποτέ!!

Καλή σχολική χρονιά!!

Καλή σχολική χρονιά για τους μικρούς μας φίλους!!

Υπομονή για τους μεγάλους μας φίλους!!

Αγιασμό κάνατε?

Την τάξη σας την είδατε?

Τους δασκάλους?

Τους καθηγητές?

Τα βιβλία?

Εάν τα έχετε όλα αυτά θα έχετε μια πραγματική σχολική χρονιά!!Καλή ή κακή θα δείξει...Θα μου το πείτε στο τελείωμα της....

Εάν κάτι σας λείπει Ε! καημός δεν ήταν ....Καημός θα γίνει αν σας λείπει για  2- 3 μήνες

Βιβλία?
Ε!!πια κολλάτε σε κάτι λεπτομέρειες....

Πήρατε αυτοκόλλητο να τα ντύσετε? Ε!! καλά να πάθετε που βιαστήκατε....

Τι έτσι πάτε αβασάνιστα και ψωνίζετε άσχετα....

Πήρατε και τετράδια?

Κακώς!! όπως θα τα διαβάζετε ηλεκτρονικά ....έτσι να τα γράφετε....
Δεν κατάλαβα ....όχι όπως νά΄ναι ....άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε....

Δεν ξέρετε υπολογιστή? Κάκιστα!! Το ηλεκτρονικό παιχνίδι μου το παίζετε στα δάκτυλα ....τώρα που πρέπει να διαβάσετε σας κατσικώθηκε να μην θέλετε....


Δικαιολογίες....έχει και ζέστη και δεν στρώνεστε να μπείτε σε πρόγραμμα 
(ω!! τι σύμπτωση!! ούτε εμείς....Τώρα όμως μιλάμε για σας!!Α!!)

Σας δουλεύω....?Ποιος εγώ...?  Είστε σίγουροι?

Για κοιτάξτε ένα γύρο και πείτε μου....

Η δική μου μυτούλα πάντως δεν έχει μεγαλώσει....

Καλή αρχή !!

&

Καλά ξεμπερδέματα....!!

Σεπτέμβριος!!!

Καλώς τον !!Καλό φθινόπωρο!!

Οι γραμμές….!

Οι γραμμές πάνε κι έρχονται.



Ευθείες. Κατακόρυφες. Οριζόντιες.


Οι μεγάλοι βλέπουμε τις γραμμές απρόσωπα και γεωμετρικά.


Μας βοηθάνε να μετρήσουμε αποστάσεις, κτήρια…

Μας τρομάζουν όταν είναι παράλληλες και δεν συναντιούνται.


Μας ευχαριστούν αν τέμνονται και ενώνονται και λυπόμαστε αν χωρίζουν…

 Στα παιδικά μάτια οι γραμμές παίρνουν σχήμα και μορφή.

Γίνονται παραμύθι.


Παίρνουν ζωή.

Να το παραμύθι της μικρής Ευαγγελίας που με χαρά δημιούργησε πάνω σε γραμμές:




 
 

 « Ο ήλιος (κίτρινο) βγιαίνει στον ουρανό και ζεσταίνει τον κόσμο (κόκκινο).Βουτά στη γη (πράσινο) και της δίνει ζωή!!


Ο κόσμος και η γη (καφέ) κινούνται και ζηλεύουν τα χρώματά του αλλά πολλές φορές τα ξεχνούν …


Περιμένουν το ηλιοβασίλεμα(πορτοκαλί) για να καταλάβουν ότι κάπου εκεί βρισκόταν όλη μέρα και το φεγγάρι (σομόν σχήμα)


Ο ήλιος και το φεγγάρι είναι εκεί κι ο κόσμος δεν προλαβαίνει πάντα να τα δει.


Κουρασμένος ο ήλιος βουτά στη θάλασσα(μπλε) κι αφήνει το φεγγάρι να συντροφεύει τον κόσμο ως να έρθει η επόμενη μέρα…»

 Η Ευαγγελία μικρή γλυκιά μου φίλη, μου περιέγραψε τον κύκλο της ζωής με τις δικές της γραμμές και μου θύμιζε με ένα ζεστό χαμόγελο ότι οι γραμμές έχουν ζωή.


Τη ζωή που η καρδιά της δίνει.

Την ευχαριστώ πολύ.

Και της στέλνω ένα γλυκό τεράστιο φιλί!!