το παράπονο μιας σφεντόνας!!

Έπαιρνες το ξύλο

με το σουγιαδάκι σου

το σκάλιζες

και

να μαι!!

Αποκτούσα από το τίποτα

ζωή!!

Οι αγώνες σου με τους άλλους

ήταν και δικοί μου αγώνες.

Χτυπούσες τα τενεκεδάκια

και χαιρόσουν

που ήσουν πάντα πρώτος

στο σημάδι

Ο στόχος σου ήταν να είσαι πάντα καλός!!

Πάντα πρώτος!!

Βοηθούσες και τους άλλους.

Εκείνους τους πιτσιρικάδες που δεν φτάναν

να ρίξουν τα κορόμηλα από το δέντρο της αλάνας.

Ήσουν ο Ήρωας τους!!

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή

και διαβάζεις.

Με θυμήθηκες

Αναμνήσεις...

Ο μικρός Ήρωας ξύπνησε.

Με βρήκες στο κουτί

με τους παιδικούς θησαυρούς.

Δεν έχεις πια "τενεκεδάκια"

να στοχεύσεις.

Η αλάνα έγινε πολυκατοικία.

Οι πιτσιρικάδες πια σε βλέπουν πολύ μεγάλο

και οι στόχοι τους είναι ηλεκτρονικοί.

Δεν με χρειάζονται πια.

Πατούν ένα κουμπί και κατεβάζουν ότι θέλουν.

ΕΣΥ?

................................................

Δεν έχεις κάτι να παλέψεις....

Δεν διεκδικείς............

Έχασες το στόχο........

Έχασες το μικρό Ήρωα??

Φεβρουάριος!! ένας παράξενος...μήνας!!

Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος προέρχεται από το ρήμα «εξαγνίζω» (februum) λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού (Februa ή Februatio) που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. Στην Ελλάδα έχει πάρει και διάφορες άλλες ονομασίες σχετικές με τη μικρή του διάρκεια: Μικρός, Κουτσός, Φλιάρης και Γκουζούκης. Το Φλεβάρης προέρχεται από τις «φλέβες», δηλαδή τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν στη διάρκειά του από τις πολλές βροχές, ενώ η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα του έδωσε και το όνομα «Αϊ-Τρύφωνας».

Η προσθήκη μιας επί πλέον ημέρας των δίσεκτων ετών ξεκίνησε το 44 π.Χ. όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια. Ο Σωσιγένης, βασισμένος στους υπολογισμούς του πατέρα της αστρονομίας Ίππαρχου (ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες), θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία ημέρα, μετά την «έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει «δίσεκτο».

Η παρανόηση του λαού ότι τα δίσεκτα έτη είναι «γρουσούζικα» («κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι» όπως λέει το δημοτικό τραγούδι) ίσως να προέρχεται από τη λανθασμένη αντίληψη της ετυμολογίας και της ορθογραφίας του πρώτου συνθετικού της λέξης «δίσεκτο». Δηλαδή αντί του σωστού «δις» (που σημαίνει δύο φορές) να εννοείται λανθασμένα το αχώριστο προθεματικό μόριο «δυς» που έχει την έννοια της δυστυχίας, «της δυσκολίας, της κακής καταστάσεως ή του απευκταίου αποτελέσματος». Αρχικά, πάντως, ο Φεβρουάριος είχε 29 ημέρες στα κοινά και 30 ημέρες στα δίσεκτα έτη, το 4 π.Χ. όμως ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος που αφαίρεσε μία ημέρα, την οποία πρόσθεσε στο μήνα Αύγουστο που έφερε το όνομά του.


(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1)

Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.


Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
 Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ’ ανθίσει.


Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

Παπαντή καλοβρεμμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.

Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.

Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,


Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.

Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.

Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ’ αντί.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει


μ’ αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει

Το κόλπο της μαγειρικής!

Θέλεις να κάνεις πίττα

Να γίνει νόστιμη πολύ

Να γεμίσουνε τα σπίτια

Και να φάνε οι πολλοί?

Εύκολο είναι φίλοι μου

Πάρτε μολύβι και χαρτί

Να γράψετε τη συνταγή

 

Φέρε τη χύτρα τη βαθειά

Και βάλε της τα υλικά:

 

Λίγο αλεύρι από αυτό

που δούλεψε όλο το χωριό

Νεράκι από τον ποταμό

που τον κρατήσαν καθαρό

Αλάτι από θάλασσα και ήλιο στεγνωμένο

Αυγά από την στρουμπουλή

την άσπρη κόττα την καλή

 

Και γάλα από την αγελάδα

που βόσκει χόρτα στη λιακάδα.

Βούτυρο που ΄ναι χτυπητό

Άσπρο, αφράτο, μυριστό

Τυρί από κατσίκα

που δάγκωσε τα σύκα

Φαίνεται λίγο δύσκολο?

Τι είναι που το κάνει?

Δεν έχεις καθαρό νερό?

Δεν δούλεψε όλο το χωριό?

Το αλάτι είναι χημικό?

Το γάλα μοιάζει πιο τρελό κι απ΄την τρελή αγελάδα?

Το γάλα έχει Έψιλον

Και το τυρί ποιος ξέρει?

Τι να σου κάνω φίλε μου?

Που να σου πω

Το τελευταίο συστατικό της συνταγής ετούτης

Η Αγάπη και το νοιάξιμο

Αν μέσα της δεν πέσουν τότε

Πικρό είναι το φαί

και λιγοστό για όλους.

 

τα συναισθήματα του ανθρώπου!!

Τα συναισθήματά μας κρύβουν τα παραμύθια τους!!

Ας σκύψουμε να τα αφουγκραστούμε!!

Η χορεύτρια της χαράς!!

Κινούσε τα χέρια της κι αισθανόταν τα πέπλα να τυλίγονται γύρω της.

Κινούσε τα πόδια της και τα πατήματά της έβγαζαν μουσική.

Ο κορμός της ακίνητος ακολουθούσε τη μελωδία.

Εκείνη τη στιγμή οι αισθήσεις γεννιόνταν.

Ο κόσμος γύρω της έσβηνε.

Το σύμπαν τραγουδούσε ουράνιες μελωδίες.

Τα χέρια της γινόταν πουλιά και πετούσαν.

Τα πόδια της ρίζες που απλώνονταν στη γη.

Όλος ο κόσμος ενωνόταν στους ρυθμούς της.

Μαγικά πέπλα έπεφταν εδώ κι εκεί.

Γιορτή χορού απλώσαν τα μαλλιά της κι έφτασε ως την άκρη του ωκεανού.

Τα μάτια της ήταν η δύναμη της χαράς.

 Κοιτούσαν τριγύρω χωρίς να βλέπουν πρόσωπα.

Κι όμως οι άλλοι αισθάνονταν την φωτιά της καρδιάς της.

Ο ρυθμός!!

Η χαρά!!

Η ενέργεια!!

Η ένωση με το φως!!

Το κάλεσμα!!

Η χαρά είναι εδώ!!

Ακολουθήστε με !!

για τα παιδιά!!

Ταξίδι στο φως!!

Καλά ταξίδια!!

 Ευχή  για όλη τη χρονιά!!

Ταξίδια με το μυαλό!!

Ταξίδια και όνειρα!!

Ταξίδια στη φαντασία!!

Ταξίδια στο φως!!

Καλή χρονιά 2012

ΚΑΛΗ   ΧΡΟΝΙΑ!!!

"ΑΝ"

Χριστουγεννιάτικα Παραμύθια 2

Ας  γεμίσει το σπίτι μας ζεστασιά

ας ξεχειλίσει το τραπέζι μας ζάχαρη

ας φωτίσει το παραθύρι μας αστέρια

ας πλημυρρίσει η καρδιά μας φως!!

ΚΑΛΑ  ΕΥΩΔΙΑΣΤΑ  ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ  ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ   ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!

χριστουγεννιάτικα παραμύθια 1

Είναι υπέροχο να γινόμαστε πάλι παιδιά!!

Δοκιμάστε το!!

 

Η συνέχεια… « στην Ονειροχώρα!!»

Όταν έφτασα στην Ονειροχώρα ήταν μια ήρεμη και ηλιόλουστη μέρα.



Απαλά συννεφάκια ταξίδευαν στον ουρανό και με κοιτούσαν περίεργα πως βρέθηκα η γοργόνα εκεί.


Παντού υπήρχε μια ησυχία άλλο πράγμα.


Στην αρχή πίστεψα πως έφτασα σε λάθος ώρα και οι κάτοικοι είχαν εξαφανιστεί για κάποιο λόγο που ο τουριστικός μου οδηγός δεν τον έλεγε.

Έκανα λάθος όμως γιατί σε λίγο διαπίστωσα ότι στην μεγάλη πλατεία υπήρχε πολύς κόσμος.


Δεν υπήρχε όμως φασαρία κι όλοι φαίνονταν ήρεμοι και γελαστοί.


Περίεργο, σκέφτηκα, πως γίνεται να είναι τόσοι πολλοί και να μην ακούγονται. Πρέπει να ρωτήσω.

Στο παγκάκι καθόταν ένας παππούς με το εγγονάκι του.


Πήγα κοντά και τον ρώτησα:


«Γεια σου παππού!! να σε ρωτήσω κάτι.»


Δεν μου απάντησε αλλά εξακολουθούσε να μου χαμογελάει.


«Παππού, μ΄ ακούς?»Κουφός θα είναι ο καημένος.


«Ε!! Εδώ είμαι η mare!ήρθα από την Ωκεανούπολη»


Καμία απάντηση.

Τι γίνεται εδώ πέρα? Μίλησα στον μικρούλη.


«Γεια σου αγοράκι, γιατί δεν μου μιλάει κανείς?»


Καλά σκέφτηκα αυτή στην πλατεία είναι χαλαροί, ας ρωτήσω τον περιπτερά. Κι εκείνος όμως τα ίδια.


Τον αστυνόμο που στο κάτω κάτω προστατεύει την πόλη.


Τα ίδια.


Δεν είναι κατάσταση αυτή….


Κάτι πρέπει να κάνω.
 

Περπάτησα πιο κάτω στα δρομάκια της Ονειροχώρας και όλοι ήταν το ίδιο χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι αλλά δεν μου απαντούσε κανείς.


Βαρέθηκα, πείνασα και κάθισα σε ένα μαγαζάκι να φάω κάτι.Ο ταβερνιάρης ήρθε χαρωπός και μου έδωσε τον κατάλογο.

Σε λίγο ρώτησε: «τι θα πάρετε?»


Όπα ! να και κάποιος που μιλάει….


«Θα σου πω τι θέλω αν μου απαντήσεις πρώτα σε μια απορία μου.Κάθησε να σε ρωτήσω»


Ο καλοκάγαθος ταβερνιάρης κάθισε και περίμενε την απορία μου.


«Τι γίνεται σε αυτή την πόλη.Οι άνθρωποι γελάνε, περπατάνε και δεν απαντάνε…»


«Χα!χα!», γέλασε «και βέβαια!!»


«Τι και είναι φυσιολογικό?»

«Απολύτως! Καλωσόρισες στην Ονειροχώρα!!»


Εδώ οι άνθρωποι ζουν και ονειρεύονται.


Πως? Με ανοιχτά τα μάτια?


«Καλή μου γοργόνα!! Τα καλύτερα όνειρα τα κάνει κανείς με ανοιχτά τα μάτια»


Δοκίμασε!!

 Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω ξανακάνει.


Ξεκουράστηκα λίγο, έφαγα και ξεκίνησα να περπατώ.

Προσπάθησα να ονειρεύομαι κιόλας αλλά έσπρωξα καναδυό παιδάκια και έπεσα και σε μια λακκούβα.


Οι άνθρωποι με κοιτούσαν χαμογελούσαν και μου είπαν:

Δοκίμασε!!


Θέλει εξάσκηση!!


Αν το πετύχεις όμως θα δεις έναν κόσμο με άλλα μάτια!!


Με ανοιχτά τα μάτια σου!!


Με ανοιχτά μάτια, ονειρέψου!!

τα παιδιά ξέρουν να μιλούν και να τραγουδούν

Ίσως οι παιδικές φωνές ξυπνήσουν κάτι στις καρδιές των μεγάλων......

Επωνύμως!!

"Κάθετι που έχει αρχή έχει κι ένα τέλος.

Συμφιλιώσου με αυτή τη σκέψη κιόλα θα πάνε καλά."

                                                                                                     (Βούδας)

" οι άνθρωποι είναι δυστυχείς διότι δεν γνωρίζουν πως στην ουσία είναι ευτυχείς.

Αν μπορέσουν να το ανακαλύψουν, θα γίνουν ευτυχισμένοι αυτομάτως"

 (Φιόντορ Ντοστογιέφσκι)

"Ο Θεός απαντά πάντα στις προσευχές μας.

Μερικές φορές είναι:   ναι.

άλλοτε είναι:   όχι

και μερικές φορές η απάντηση είναι: θα πρέπει να αστειεύσαι!!"

(Τζίμι Κάρτερ)