«Το καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…»

«Το καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…»

Σε μια  μακρινή χώρα και σε μια άλλη εποχή, ζούσε ένας άνθρωπος που δεν μιλούσε πολύ.

Τα χέρια του όμως δούλευαν ασταμάτητα.

Αγαπούσε να φτιάχνει μοναδικά πράγματα.

Τα αγαπημένα του δημιουργήματα όμως ήταν τα καπέλα.

Βλέπετε τότε οι άνθρωποι τα χρειάζονταν και τα χρησιμοποιούσαν.

Τώρα που το σκέφτομαι και σήμερα ίσως να τα φορούσαμε…

Ποιος ξέρει;

Ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα έβαζε όλη του την τέχνη.

Καπέλα ψηλά για σοβαρούς κυρίους.

Καπέλα μικρά για παιδάκια.

Καπέλα στολισμένα για κυρίες.

Μια μέρα λοιπόν εκεί που έφτιαχνε το καπέλο του σκεφτόταν για ποιον θα ήταν καλό να το κάνει.

Σκεφτόταν αρκετή ώρα.

Αυτή τη μέρα δεν ήταν και πολύ σίγουρος για το καπέλο που έφτιαχνε.

Κάτι του έλειπε αλλά και πάλι δεν μπορούσε να καταλάβει τι…

Σκέφτηκε ότι αν βρει ένα υλικό σπάνιο, ίσως το καπέλο αυτό να ήταν έτσι όπως θα ήθελε.

Κοίταξε ένα γύρο.

Κορδέλες χρωματιστές?

Μπα, όχι…

Χάντρες γυαλιστερές?

Απαπαπα…

Χμ!! ίσως ένα φτερό?

Να εκείνο το μικρό…

Ίσως….

Προβληματισμένος έκλεισε το εργαστήρι του και πήγε μια βόλτα.

Στο δρόμο έβλεπε τους ανθρώπους της πόλης, μικρούς και μεγάλους να περπατούν και να φορούν τα καπέλα του.

Απίστευτο!! Κοίτα τους όλοι έχουν ένα ύφος…

Μα τι συμβαίνει εδώ?

Οι άνθρωποι ανάλογα με το καπέλο που φορούσαν συμπεριφέρονταν.

Κοίτα να δεις. Να !Να! εκείνη η κυρία εκεί στο πάρκο…Πως μιλά? Μα βέβαια το καπέλο με το φτερό παγωνιού.

Γιατί εκείνο το αγοράκι….Ένα ναυτικό καπέλο φορά και φέρεται σαν «καπετάνιος» στους φίλους του.

Αν είναι δυνατόν….

Ιδέα μου θα είναι, σκέφτηκε και προχώρησε προς το ποτάμι.

Και να ο αμαξάς που ήρθες χθες και πήρε το ψηλό καπέλο.

Μα τι κάνει? Προσπαθεί να πείσει τον κόσμο ότι θα μπορούσε ακόμα και Δήμαρχος να γίνει?

Δεν το πιστεύω!!, σκέφτηκε ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα.

Ή εγώ κάνω κάτι λάθος ή ο κόσμος τρελάθηκε!!

Κι εκεί που το σκεφτόταν πέρασε ένα πουλί που κρατούσε στο ράμφος του ένα πουγκί.

Ξάφνου ανοίγει το στόμα του και του πέφτει στα πόδια του ανθρώπου που έφτιαχνε καπέλα.

Ο άνθρωπος το ανοίγει και τι να δει: μικρά γυαλιστερά σποράκια!! Πολύχρωμα!!

Ανάμεσα τους ένα μικρό χαρτάκι έλεγε:

« Με ένα σποράκι σκέφτεσαι μια φορά!!

   Με δύο το καταλαβαίνεις!!

   Με τρία δεν το ξεχνάς ποτέ!!» 

Αυτό είναι!!

Να με τι θα διακοσμούσε τα καπέλα του!!

Χρώματα και «σποράκια γνώσης»!!

Μπορεί και να πετύχει!!

Γύρισε πίσω αμέσως κι άρχισε δουλειά!!

Η βιτρίνα του την άλλη μέρα γέμισε χρώματα και φως!!

Πολλοί αγόρασαν καινούργια καπέλα!!

Και τι περίεργο!!

Με το που τα φορούσαν ένα χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό τους!!

« Με ένα, σκέφτεσαι μια φορά!!

   Με δύο, το καταλαβαίνεις!!

   Με τρία, δεν το ξεχνάς ποτέ!!» ,

ψιθύρισε ο άνθρωπος που έφτιαχνε καπέλα.

Συνέχισε να κάνει τη δουλειά του σιγοσφυρίζοντας χαρούμενος.

Τα σποράκια δεν τελείωναν ποτέ!! Όπως κι ο άνθρωπος δεν σταμάτησε ποτέ να φτιάχνει καπέλα!!

Μεταξύ μας…Μην το πείτε πουθενά…

Έχω κι εγώ ένα καπέλο που δεν ξεχνώ ποτέ…!!

mare@

Αλλάζουμε Παραμύθι;



                                                "Αλλάζουμε Παραμύθι;"

Μια φορά κι ένα καιρό συναντήθηκαν δυό κακοί λύκοι στο δάσος.

" δεν μπορώ άλλο τα κατσικάκια!" , λέει ο ένας.

"σαν πέτρες μου κάθονται στο στομάχι!"

"Κοίτα σύμπτωση!" ,λέει ο άλλος.

"Κι εγώ τις Κοκκινοσκουφίτσες!"

" Ρε συ, δεν αλλάζουμε παραμύθι;"

" Από το στόμα μου το πήρες!! Από που πάνε για το σπίτι με τα κατσικάκια;"

"Από δω!"

"στο σπίτι της γιαγιάς;"

"Από κει!"

Πήρε λοιπόν ο καθένας το δρόμο του κι όταν

μια άλλη φορά κι έναν άλλον καιρό συναντήθηκαν......

"Τι σπαστικές είναι οι Κοκκινοσκουφίτσες!!", είπε ο ένας.

"Πως τις αντέχεις; Όλο κολακείες είναι!

Και τι μεγάλα ματια είναι αυτά!

Και τι μεγάλο στόμα!"

"Εγώ να δεις!". είπε ο άλλος.

"Ούτε μια καλή κουβέντα δεν ακούω από τα κατσικάκια.

Άσε το Οιδιπόδειο με τη μάνα τους:

και η μαμά μας έχει πιο ωραίο πόδι.

και μύτη είναι αυτή που έχεις;

Η μαμά μας να δεις μυτούλα!

Άει στο καλό εσείς κι η μάνα σας!

Αφού να φανταστείς μου ανοίξανε την πόρτα

και τους την ξανάκλεισα κατάμουτρα!"

"Ρε συ...",λέει ο ένας,".....δεν ξαναλλάζουμε παραμύθι;"

"Από το στόμα μου το πήρες!", είπε ο άλλος.

"Κατσικάκια και πάλι κατσικάκια!!"

"Κοκκινοσκουφίτσες και πάλι Κοκκινοσκουφίτσες!!"

Και πήρανε όλο χαρά και με κλειστά τα μάτια

τον αγαπημένο τους χορταστικό δρομάκο

Ηθικόν δίδαγμα:

"άγριο πράγμα οι Λύκοι!!

αλλά ακόμα πιο άγριο

η Συνήθεια!!!!"

(από το εξαιρετικό κατά τη γνώμη μου βιβλίο του Γιάννη Προεστάκη

"Παραμύθια για Λυκοφιλίες"

Εκδόσεις Δίαυλος)

Καλή Χρονιά !!!Με το φλουρί της βασιλόπιτας...!!

Το έθιμο της βασιλόπιτας είναι πολύ παλαιό, προέρχεται από εκείνο το τελούμενο στην αρχαία εορτή των «Κρονίων» (των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων») που παρέλαβαν οι Φράγκοι, από τους οποίους και προήλθε η συνήθεια της τοποθέτησης νομίσματος μέσα στη πίτα και της ανακήρυξης ως «Βασιλιά της βραδιάς» αυτού που το έβρισκε. Κατά άλλο έθιμο, αντί νομίσματος, έβαζαν φασόλι και αυτόν που το έβρισκε τον αποκαλούσαν "φασουλοβασιλιά".

Πέρα όμως αυτού του φράγκικου εθίμου, που επικράτησε στην Ευρώπη, υπάρχει και μία θρησκευτική παράδοση που συνδέει και με την προσωπικότητα του Μεγάλου Βασιλείου.

Κατά την θρησκευτική λοιπόν παράδοση κάποτε στη Καισαρεία της Καππαδοκίας στη Μικρά Ασία που επίσκοπος ήταν ο Μέγας Βασίλειος ήλθε να τη καταλάβει ο Έπαρχος της Καππαδοκίας με πρόθεση να τη λεηλατήσει.

Τότε ο Μέγας Βασίλειος ζήτησε από τους πλούσιους της πόλης του να μαζέψουν ότι χρυσαφικά μπορούσαν προκειμένου να τα παραδώσει ως "λύτρα" στον επερχόμενο κατακτητή.

Πράγματι συγκεντρώθηκαν πολλά τιμαλφή. Κατά την παράδοση όμως είτε επειδή μετάνιωσε ο έπαρχος, είτε (κατ΄ άλλους) εκ θαύματος ο Άγιος Μερκούριος με πλήθος Αγγέλων απομάκρυνε τον στρατό του, ο Έπαρχος απάλλαξε την πόλη από επικείμενη καταστροφή.

Προκειμένου όμως ο Μέγας Βασίλειος να επιστρέψει τα τιμαλφή στους δικαιούχους, μη γνωρίζοντας σε ποιόν ανήκει τι, έδωσε εντολή να παρασκευαστούν μικροί άρτοι εντός των οποίων τοποθέτησε ανά ένα των νομισμάτων ή τιμαλφών και τα διένειμε στους κατοίκους την επομένη του εκκλησιασμού.

Το γεγονός αυτό απέληξε σε διπλή χαρά από της αποφυγής της καταστροφής της πόλης και συνεχίσθηκε η παράδοση αυτή κατά τη μνήμη της ημέρας του θανάτου του (εορτή του Αγίου και Μεγάλου Βασιλείου).

Στην Αθήνα συνηθίζεται η λεγόμενη «πολίτικη» Βασιλόπιτα η οποία παρασκευάζεται κυρίως από αλεύρι, αυγά, ζάχαρη και γάλα, κατασκευάζεται σε διάφορα μεγέθη και είδη αλλά συνήθως είναι φουσκωτή, αφράτη και γλυκιά. Σε άλλα μέρη επικρατούν άλλοι τρόποι κατασκευής με μπαχαρικά κ.α.

Στη δυτική Μακεδονία αντί για την «πολίτικη» Βασιλόπιτα συχνά η βασιλόπιτα είναι μια τυρόπιτα ή πρασόπιτα.

Βασικό όμως κοινό γνώρισμα είναι ότι στο εσωτερικό όλων τοποθετείται νόμισμα, συνήθως κοινό όμως σε ορισμένες περιπτώσεις χρυσό (κωσταντινάτο) ή ασημένιο.

Στην ελληνική επαρχία, ανάλογα με το έθιμο, τοποθετείται στο εσωτερικό της βασιλόπιτας μικρό κομμάτι άχυρου, κληματόβεργας ή ελιάς ή, σε κτηνοτροφικές περιοχές, ένα μικρό κομμάτι τυρί, για να φέρουν καλή τύχη στην παραγωγή.

Σε άλλα μέρη, αντί αυτού κατασκευάζουν μικρό στεφάνι από κληματόβεργες που όποιος το βρει στα χωράφια θα είναι τυχερός στα σπαρτά, ή στην ελαιοπαραγωγή ή στο κρασί κλπ.

Καλή Χρονιά

&

Χρόνια Πολλά!!

Ο δράκος που έδινε απλόχερα αγάπη!!

Ο δράκος που έδινε απλόχερα αγάπη!!

Στα βάθη της Ωκεανούπολης ζουν πολλά πλάσματα.

Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν να μην έχουμε κι έναν Δράκο.

Ο Δράκος μας έμενε σε μια λαμπερή σπηλιά.

Πρασινογάλαζες αποχρώσεις την περιέβαλλαν.

Κοράλλια χρυσοκόκκινα και φούξια ανεμώνες στόλιζαν τον κήπο του.

Πολύ παρεξηγημένος ήταν ο Δράκος μας.

Πολλοί κάτοικοι έλεγαν πως ήταν μάγος.

Άλλοι άλλαζαν δρόμο όταν περνούσαν από τη γειτονιά του.

Ο Δράκος έκανε υπομονετικά τις δουλειές του χωρίς να ενοχλεί κανέναν.

Μια μέρα ένας ταξιδευτής ήρθε στην Ωκεανούπολη και ζητούσε από τους περαστικούς να του δείξουν το σπίτι του.

Κανείς δεν ήταν και πολύ πρόθυμος να τον πάει.

Του εξηγούσαν το δρόμο αλλά δεν ήταν εύκολο να καταλάβει πως πηγαίνει στην σπηλιά κανείς.

Μόνο ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά και γαλαζοπράσινα μάτια είπε στον ταξιδευτή

« Εγώ θα σε πάω!! Ο Δράκος είναι φίλος μου»

Στον δρόμο τον ταξιδευτή τον έτρωγε η περιέργεια να ρωτήσει τη μικρή πως γίνεται όλοι να φοβούνται το Δράκο κι εκείνη να το έχει φίλο της.

Δεν κρατήθηκε λοιπόν και τη ρώτησε: « Δεν φοβάσαι το Δράκο;»

«Τον Δράκο; Γιατί να τον φοβηθώ;»

«Γιατί όλοι λένε ότι είναι τρομακτικός;»

«Θα αστειεύεσαι βέβαια!! Ο Δράκος εμένα μου έσωσε τη ζωή!»

« Δηλαδή;», ρώτησε ο ταξιδευτής.

Το κοριτσάκι του εξήγησε:

« Όταν ήμουν πιο μικρή είχα έναν φόβο!! Κανείς δεν ήξερε τι να κάνει να με βοηθήσει. Η μητέρα μου έλεγε πως ήμουν μικρή κι όταν θα μεγαλώσω λίγο θα μου περάσει. Ο πατέρας μου έλεγε πως κι αυτός είχε ένα φόβο όταν ήταν μικρός αλλά του έμαθαν πως οι άντρες δεν φοβούνται και δεν φοβήθηκε ξανά.
Ο γιατρός έλεγε πως δεν υπάρχει θεραπεία αλλά έτσι είναι η κοινωνία μας κι αν δεν υπάρχει ο φόβος οι γιατροί δεν θα έχουν δουλειά…»
« Και τι σχέση έχει ο Δράκος με όλα αυτά;» είπε ο ταξιδευτής.

« Μου φαίνεται ότι θες να τον συναντήσεις αλλά δεν τον ξέρεις καλά. Ίσως να μην πρέπει να σε πάω σπίτι του»

«Πράγματι δεν τον ξέρω. Όμως ο Βασιλιάς της χώρας μου με έστειλε να τον πάρω μαζί μου ως εκεί για να σώσει την περιοχή από τις καταστροφές. Κάνει κάτι μαγικά!!»
« Μαγικά ο Δράκος μου; Χα!χα! Ας γελάσω !! Μα δεν είναι μάγος!! Ένας απλός Δράκος είναι!!»
« Κι εσένα πως σε έσωσε;»

« Τώρα που το λες ούτε και που το κατάλαβα ποτέ. Τον βρήκα να ποτίζει τις ανεμώνες του και να τις τραγουδά ένα τραγούδι μαγευτικό. Με κοίταξε και λες κι όλος ο φόβος μου μαζεύτηκε στο βλέμμα του κι έπειτα ξεφύσησε βαθιά.

Ένα ζεστό κύμα αγάπης με πλημμύρισε και αισθανόμουν υπέροχα δυνατή και άφοβη»

« Είδες λοιπόν που το βλέμμα του είναι μαγικό;»

« Δεν νομίζω αλλά που ξέρεις πάλι….»

Και με τούτη την κουβέντα έφτασαν στη σπηλιά του Δράκου.

Υπέροχα γαλαζοπράσινα φωτάκια και λάμψεις υπήρχαν παντού και μια μελωδία καταπληκτική.

Ο ταξιδευτής χτύπησε το κοχύλι που είχε για κουδούνι ο Δράκος μας.
Εκείνος του άνοιξε. Του χαμογέλασε με τα κοφτερά του δόντια που ήταν λίγο φοβιστικά στην αρχή αλλά άμα τα συνήθιζες ήταν χαριτωμένα.

« Ξέρω τι θες» , είπε ο Δράκος καθώς τον κοίταξε.

«Είδες Ξέρει Είναι Μάγος…» ψιθύρισε στο κοριτσάκι ο ταξιδευτής.

«Πάμε δεν έχουμε πολύ καιρό, στη χώρα σου ήδη σκοτώνονται οι άνθρωποι.»

« Κι εσύ που το ξέρεις ακόμα δεν σου είπα τίποτα»

«Τα μάτια σου έχουν το φόβο της βίας. Πάμε.»

Γρήγορα ο Δράκος του ανέβασε στα φτερά του και πέταξαν ως τη χώρα του ταξιδευτή.

Εκεί ψηλά από το λόφο φαίνονταν ο πόλεμος, η βία και η αναστάτωση που επικρατούσε στη χώρα.

Οι άνθρωποι είχαν τρελαθεί…
Ο Δράκος κοιτούσε πολύ ώρα και δεν μιλούσε.
« Έλα λοιπόν κάνε κάτι….Τι ήρθαμε τόσο δρόμο;»
Ο Δράκος δεν του μίλησε και εξακολουθούσε να κοιτάει τη χώρα.

Μετά από ώρα φύσηξε δυνατά και η ανάσα του έφτασε στα πέρατα της χώρας.
Όταν πια έβγαλε όλο τον αέρα από το σώμα του κάθισε στο χορτάρι να ξεκουραστεί.
«Και λοιπόν; Τι ήταν αυτό; Τώρα νομίζεις πως βοήθησες;» τον ρώτησε ανήσυχος ο ταξιδευτής.
Ο Δράκος γέλασε και του είπε: « Κοίταξε προσεκτικά και πες μου»

Η χώρα ήσυχη και λαμπερή. Οι άνθρωποι χαρούμενοι αγκαλιάζονταν και χαιρετιούνταν. Τα παιδιά έπαιζαν ανέμελα στους δρόμους. Και να ο Βασιλιάς είχε βγει βόλτα και μιλούσε με τους ανθρώπους.

«Δεν καταλαβαίνω τίποτα» είπε ο ταξιδευτής.

« Δεν χρειάζεται να καταλάβεις. Απλά νοιώσε!! Αφουγκράσου τη δύναμη της αγάπης!!

Γέμισε τα πνευμόνια σου με τα άσχημα του κόσμου σου και δώστους μια ανάσα αγάπης.

Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο ο κόσμος.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΑΓΑΠΗΣ»

mare@

το αγόρι με τα μαγικά δάκτυλα!!

3η Δεκεμβρίου

Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με αναπηρία

Γιατί όλα τα παιδιά

είναι

παιδιά μας!!

Καλό Μήνα!!!

Ο Δεκέμβριος ή Δεκέμβρης ή Χριστουγεννάρτς (ποντιακά) ή Σινιντρέ (Αρβανίτικα) είναι ο δωδέκατος και τελευταίος μήνας του έτους κατά το Γρηγοριανό Hμερολόγιο και είναι ένας από τους 7 μήνες με διάρκεια 31 ημερών. Στα Λατινικά, decem σημαίνει δέκα, αφού ο Δεκέμβρης ήταν α 10ος μήνας σύμφωνα με το Ρωμαϊκό ημερολόγιο. Με την άφιξη του Δεκεμβρίου το κρύο αρχίζει να είναι αρκετά τσουχτερό ανακοινώνοντάς μας έτσι τον ερχομό του Χειμώνα και την επέλαση του χιονιού. Γι’ αυτό, άλλωστε ο Δεκέμβριος λέγεται και «Άσπρος μήνας», «Ασπρομηνάς» αλλά και «χιονιάς».

Τα λουλούδια του Δεκεμβρίου είναι ο νάρκισσος και ο ελαιόπρινος. Οι ζωδιακές πέτρες του είναι τουρκουάζ, λάπις λάζουλι, ζιρκόνιο και τανζανίτης. Ο Δεκέμβριος είναι ο μήνας με τις λιγότερες ώρες φωτός στο βόρειο ημισφαίριο και τις περισσότερες ώρες φωτός στο νότιο ημισφαίριο. Ο Δεκέμβρης πάντα ξεκινά την ίδια μέρα της εβδομάδας με τον Σεπτέμβριο.

Ο Δεκέμβριος, πάντως, όπως κι αν το δει κάποιος, είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένος με τον εορτασμό των Χριστουγέννων στις 25 του μήνα. Ο κύριος, μάλιστα, λόγος που έκανε την Εκκλησία να προσδιορίσει τον εορτασμό των Χριστουγέννων στις 25 Δεκεμβρίου είναι η προσπάθεια των Πατέρων, όπως αναφέρει ο Πάπας Γρηγόριος Α΄ «να μετατραπούν βαθμιαίως αι εορταί των εθνικών εις Χριστιανικάς», αφού η 25η Δεκεμβρίου ήταν για τη Ρώμη η κεντρική εορτή των Σατουρναλίων και της γέννησης του «αηττήτου ηλίου», η γνωστή ως Dies Natalis Invicti Solis. Παράλληλα οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν τα Κρόνια (αφιερωμένα στον Κρόνο) και τα Διονύσια, καθώς επίσης και τα θεοφάνια ή επιφάνεια του ηλιακού θεού Φοίβου-Απόλλωνα.

Ο εορτασμός της 25ης Δεκεμβρίου από τους αρχαίους είχε μία σπουδαία αστρονομική σημασία. Στην εποχή μας, δηλαδή, ο Ήλιος βρίσκεται στο νοτιότερο ύψος του στις 22 Δεκεμβρίου. Επί έξι μήνες, κάθε μέρα χαμηλώνει όλο και περισσότερο στον ουρανό ανατέλλοντας όλο και πιο αργότερα και δύοντας καθημερινά ενωρίτερα. Μετά τις 22 Δεκεμβρίου όμως, ο Ήλιος αρχίζει σιγά-σιγά να αναρριχάται και πάλι στον ουρανό, και οι μέρες αρχίζουν να μεγαλώνουν. Έτσι, τα μεσημέρια ο Ήλιος φαίνεται όλο και πιο ψηλότερα στον ουρανό. Ονομάζουμε την 22α Δεκεμβρίου ημέρα της «χειμερινής τροπής του Ηλίου», οπότε ο Ήλιος σταματάει την προς Νότο κίνησή του και τρέπεται στην αντίθετη φορά, προς Βορρά. Επειδή μάλιστα για μερικές ημέρες πριν και μετά τη «χειμερινή τροπή» ο Ήλιος φαίνεται να αργοστέκεται πάνω στην εκλειπτική σαν να είναι έτοιμος να σταματήσει, η χειμερινή τροπή ονομάζεται επίσης και «χειμερινό ηλιοστάσιο». Η ημέρα αυτή επισημαίνει επίσης την αρχή της εποχής του Χειμώνα.

"Η αγάπη και ο Χρόνος!!



19 Νοεμβρίου : Όχι στην Παιδική Κακοποίηση!!

19 Νοεμβρίου !! Λέμε ΟΧΙ στην κακοποίηση των παιδιών!!

Γιατί τα παιδιά είναι άνθρωποι
που εμείς φέραμε στον κόσμο!!
Γιατί τα παιδιά έχουν δικαιώματα!!
Γιατί τα παιδιά θα γίνουν ενήλικες
που θα συνεχίσουν τη ζωή!!
Γιατί τα παιδιά είναι οι μελλοντικοί
δικαστές μας!!



Πείτε ΟΧΙ στην παιδική κακοποίηση!! ΤΩΡΑ!!

«Η Παραλία»

" η Παραλία"

 

"Παραλία με όστρακα

Και όμορφα κοχύλια"

"Παραλία με γαλανά νερά

Παραλία με τέλεια αμμουδιά"

 

"Ο ήλιος το πρωί σε βάφει

Χρυσαφιά!"

"Το βράδυ ασημιά

τα σκοτεινά νερά."

Μαρία Γεωργούσογλου

(9 ετών, Γ΄Δημοτικού

Πάτρα, 12/11/2012)

«Η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση»

Απόψε ήρθαν στην Ωκεανούπολη δύο πολύ γνωστές αδελφές, η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση.

Ήρθαν για να μείνουν για λίγο στην πόλη μας και να επισκεφτούν τα αξιοθέατά μας.

Η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση, ψηλόλιγνη κι προσεγμένη «γέμισε» την πόλη με μια λάμψη από την ομορφιά και την παρουσία της.

Αμέσως προσπάθησε να γνωριστεί με όλους.

Ρωτούσε για τα πάντα και απαιτούσε να έχει τις απαντήσεις που χρειαζόταν.

Ήθελε το καλύτερο για τον εαυτό της.

Το καλύτερο δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Τον καλύτερο ξεναγό.

Το καλύτερο φαγητό. Φυσικά ζήτησε να γνωριστεί με τον Ποσειδώνα και τις αρχές του τόπου.

Η κ Χαμηλή Αυτοεκτίμηση, όμορφη και συγκρατημένη, ελαφρώς ατημέλητη, κρυβόταν πίσω από την αδελφή της.

Δεν την απασχόλησε που θα μείνει και τι θα δει.

Την ένοιαζε περισσότερο μήπως και την χαρακτηρίσουν αγενή κι ενοχλητική.

Σκεφτόταν πολύ τις κινήσεις της.

Δεν διεκδικούσε και τις αρκούσαν οι παραχωρήσεις που της παρείχε η αδελφή της.

Σεργιάνιζαν στους δρόμους και η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση επισκίαζε την κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση. Δεν έδινε σημασία η μία στην άλλη, λες και δεν ήταν αδελφές. Λες κι ήταν ξένες.

Παρόλο που η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση έγινε γνωστή αμέσως δεν μπορώ με σιγουριά να πω ότι ήταν συμπαθής σε όλους.

Τους θάμπωνε η σιγουριά κι η αυτοπεποίθηση αλλά τους ενοχλούσε ο δυναμισμός και η αυτάρκεια που έδειχνε. Κάπου μέσα τους όλοι την φοβούνταν.

Από την άλλη η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση δεν ενοχλούσε κανέναν και φυσικά κανέναν δεν φόβιζε. Μην πω ότι οι περισσότεροι ταυτίζονταν βαθιά μέσα τους με εκείνη ή κάποιοι την λυπόταν κι ήθελαν να την φροντίζουν.

Μια μέρα έφτασαν στην Πηγή της Αυτογνωσίας. Ξεναγός τους ήταν η κ. Ζωή .

Τους εξηγούσε πως βρέθηκε η Πηγή στην Ωκεανούπολη και πως οι κάτοικοι φρόντιζαν να την επισκέπτονταν συχνά. Υπήρχε έναν μύθος που έλεγε πως η Πηγή σου έδειχνε στα νερά της τον πραγματικό πηγαίο εαυτό σου. Κάποιοι λένε ότι την ακούν να μιλά όταν θέλει.

Όταν οι αδελφές πλησίασαν η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση αμέσως θέλησε να πιει νερό.

Η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση όπως άκουγε την ιστορία της Πηγής φοβήθηκε. Σκέφτηκε μήπως και δει τον πραγματικό της εαυτό και τρομάξει περισσότερο.

Η κ. Ζωή προέτρεψε την κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση να πιει λέγοντας της « Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να ανακαλύψει για τον εαυτό του!!»

Όταν ήπιαν το νερό ξεκουράστηκαν στο γρασίδι. Ο ήλιος λαμπύριζε στην Πηγή.

Και τότε η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση άκουσε « Πρόσεχε!! Το χάρισμα της σιγουριάς και της εκτίμησης του εαυτού σου να το κρατάς σαν φυλακτό!! Μην σπαταλάς την ενέργειά του στην προβολή και στη δύναμη που σου δίνει!! Κάνε τη δύναμη αυτή ασπίδα προστασίας του εαυτού σου!! Μην σκορπίζεσαι!! Και μην ξεχνάς τους άλλους!!»

Η φωνή σώπασε και η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση κοιμήθηκε στον ήλιο.

  Η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση κρυμμένη κάτω από το καπέλο της άκουσε κι εκείνη
« Που είσαι? Τι κρύβεσαι αφού όλοι σε βλέπουν? Και πιο πολύ από όλους ο εαυτό σου!! Είσαι εδώ!! Υπάρχεις!! Να χαίρεσαι για αυτό!! Τι φοβάσαι? Τις σκέψεις σου? Οι σκέψεις σου είναι δικές σου!! Εσύ τις φτιάχνεις!! Αλλιώς δεν υπάρχουν, χάνονται!! Είσαι συγκρατημένη, έξυπνη, αξιοπρεπής !! Δείξτο !! Μοιράσου το με τους άλλους!! Σε έχουν ανάγκη!! Σε προσέχουν και εσύ περιμένεις κάτι….Τι? Ευχαρίστησέ τους που υπάρχουν στη ζωή σου!! Ευχαρίστησε για τα ταλέντα σου και τότε θα δεις μια δύναμη που σου χαρίστηκε και την αρνήθηκες!! Δέξου τα δώρα…Δώσε δώρα…»

Η φωνή σώπασε και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση αποκοιμήθηκε στον ήλιο.

Όταν ο ήλιος έπεσε ξύπνησαν. Το παράξενο είναι ότι η κ. Ζωή είχε εξαφανισθεί. Βρήκαν το δρόμο και γύρισαν στην πόλη πιασμένες χέρι – χέρι.

Κάτι άλλαξε μέσα τους. Ένας μαγνήτης τις ένωνε και το ήξεραν.

Και μια φωνή να πορευτούν μαζί και να προσφέρουν στον κόσμο τα δώρα της Αυτογνωσίας.