3 Χρόνια!! Πως περάσαν!!

Να Ζήσεις mare

και

Χρόνια Πολλά

 

Να γίνεις μεγάλη

 

να γράφεις πολλά!!

 

Και με παραμύθια

 

και άλλα πολλά

 

να λες τις αλήθειες

 

με λόγια απλά!!

 

mare 2013



Μια Καλημέρα με άλλον τρόπο.

 

 

 

 

Περπατώ πρωί αργά και νυσταγμένα.

 

Ποιος θέλει να σηκωθεί να πάει στη δουλειά

 

με τέτοια ζέστη....

 

Σκέφτομαι τις υποχρεώσεις

 

και κουράζομαι από τώρα.

 

Και να που κάτι μπορεί να συμβεί

 

και να δεις τα πάντα με άλλη ματιά.

 

 

Στο στενάκι που κόβω δρόμο για το γραφείο

 

ένα αυτοκίνητο παρκαρισμένο....

 

Δεν ήταν αυτό που μου άλλαξε τη μέρα.

 

 

Στο τζάμι του οδηγού κρεμόταν

 

ένα πλαστικό ποτηράκι με  ένα γεράνι.

 

 

Ένα κόκκινο μικρό γεράνι.

 

 

Να περιμένει με υπομονή

 

να έρθει ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου

 

να το παραλάβει.

 

Μια άλλη μέρα!!

 

Μια Καλημέρα!!

 

Ένας άλλος τρόπος!!

 

 

Με ένα γεράνι από μια γλάστρα

 

κομμένο ή από έναν κήπο "κλεμμένο"

 

για σένα!!

 

 

Μια χειρονομία θετικής ενέργειας!!

 

Μια προσφορά απλή και λιτή!!

 

'Ενα δώρο του πρωινού!!

 

 

Μια αγάπη που βλέπεις αλλά δεν ξέρεις!!

 

Μια αγάπη που ξέρεις αλλά δεν βλέπεις!!

 

Μια αγάπη που ξέρεις και βλέπεις!!

 

 

Μια σκηνή του δρόμου που σου φτιάχνει τη μέρα

 

@ mare 2013

 





 





Την ίδια ώρα κάποτε......

 

 

Τώρα μπορώ και κάθομαι...

 

Θυμάμαι...

 

την ίδια ώρα...

 

Την ώρα της χαράς...

 

την ίδια ώρα της λύπης...

 

την ίδια ώρα του φόβου...

 

 

 

Τότε ζούσα...

 

Ζούσα την προσδοκία!

 

Ζούσα την ελπίδα!!

 

Ζούσα για το αύριο!!

 

Ζούσα και φοβόμουν!!

 

Ξύπνια περασμένη ώρα

 

αγωνιούσα πάνω σε μια καρέκλα...

 

Μόνη!!

 

Την ίδια ώρα....

 

 

Τώρα σε μια καρέκλα

 

απλά θυμάμαι!!

 

Την ίδια ώρα...

 

 

Τότε και Τώρα...

 

Πόσα τότε και τώρα θα υπάρξουν...

 

Δεν ξέρω!!

 

Δεν με νοιάζει!!

 

Δεν πρέπει να με νοιάζει!!

 

 

Γιατί αυτή η ώρα

 

κάποτε θα είναι

 

 

"η ίδια ώρα κάποτε"

 

@mare 2013

 

(μετά από 5 χρόνια την ίδια ώρα τότε...)

 





 

 

 



 



5 Ιουνίου : Παγκόσμια Ημέρα για την Προστασία του Περιβάλλοντος!!

 

 

 

 

Σήμερα είναι μια ιδιαίτερη μέρα!!

 

Παρόλο που δεν πιστεύω τις Παγκόσμιες Ημέρες και το έχω ξαναπεί, η Ημέρα για την Προστασία του Περιβάλλοντος σηματοδοτεί για μένα πολλά!!

 

Σαν σήμερα μια κοπελίτσα 20 ετών παίρνει το πτυχίο της με θέμα το περιβάλλον πριν αρκετά χρόνια.

Με χαρά διαπιστώνει ότι η προσπάθεια για μάθηση και δράση αμείβεται.

 

Τότε.

Αρχίζει να εργάζεται σκληρά για όσα έμαθε κι ανακάλυψε για το περιβάλλον.

 

Τα υποστήριζε με πάθος και συνέπεια.

Μιλούσε για το νερό όταν το νερό ήταν ακόμα καθαρό.

Μιλούσε για τη θάλασσα όταν ήταν ακόμα καθαρή.

Μιλούσε για το βουνό όταν είχε ακόμα δέντρα.

Μιλούσε για την ανακύκλωση όταν ακόμα τα πλαστικά δεν μας σκέπαζαν.

Μιλούσε για τα πουλιά όταν πετούσαν ελεύθερα.

Μιλούσε για τα σπάνια θαλάσσια είδη όταν υπήρχαν στις θάλασσές μας.

Μιλούσε...

Μιλούσε...

Μιλούσε...

 

Σήμερα θυμήθηκε ότι αυτό το κάνει για κοντά 20 χρόνια!!

 

Κι όμως κοιτάς από το παράθυρο και βλέπεις το τσιμέντο να σε κλείνει.

Τα σκουπίδια πεταμένα εδώ κι εκεί.

Ο αέρας σκονισμένος σε πνίγει αντί να σε δροσίζει.

Το νερό έχει μια γεύση περίεργη.

Το βουνό απέναντι έχει χτιστεί.

Όσο για τη θάλασσα αγναντεύει απέραντη, άδεια και μόνη από τη ζωή που την γέμιζε.

 

Κι όλοι μιλάνε....

Μιλάνε...

Μιλάνε...

 

Αλλά δεν δρουν.

Δεν κάνουν τίποτα.

Εκδηλώσεις.

Ντοκιμαντέρ.

 

Σταματήστε!!

 

Κοιτάξτε!!

 

Αφουγκραστείτε!!

 

Κάντε κάτι και σταματήστε να μιλάτε!!

 

Ώρα για πράξη!!

 

Το περιβάλλον δεν είναι θέμα για συζήτηση!!

 

ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΜΕΊΣ!!

 

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΜΑΣ!!

 

@mare 2013

 

    

 

 

 

 



Τρέχει ο χρόνος!!



Ο χρόνος είναι ένα περίεργο παιδί.

Τρέχει εδώ και τρέχει εκεί.

Κυνηγάει τη ζωή.

Προσπαθεί να εξελιχθεί.

 

 

Τρέχει πάνω στο ρυάκι.

Τρέχει απαλά στο συννεφάκι.

Τρέχει στης γης τα πέρατα.

Τρέχει και βρίσκει απέραντα.

 

 

Ο χρόνος λέει σήμερα.

Μας δείχνει όλα τα εφήμερα.

Τρέχει πάνω στην πλαγιά.

Μας αγκαλιάζει από παιδιά.

 

 

Δεν ξέρουμε τι θέλει αυτός.

Μας δείχνει που είναι ο εαυτός.

Μας παει κοντά, μας πάει μακριά.

Ακολουθεί με ανθρωπιά.

 

 

Δείχνει στον άνθρωπο ζωή.

Αυτός την ψάχνει σε άλλη γη.

Δείχνει αγάπη, δείχνει φως.

Μα ο άνθρωπος είναι κουτός.

 

 

Τον κυνηγά για να τον βρει.

Εκείνος στέκεται εκεί.

Τον ψάχνει πάντα και παντού.

Εκείνος δεν είναι αλλού.

 

 

Εδώ στο σήμερα μπορείς

Κοίταξε γύρω θα με βρεις

Πιάσε του ήλιου μια αχτίδα

και θα ζεστάνεις την ελπίδα.

 

 

Ελπίδα, φως, είμαι αδελφός

Ο χρόνος φίλος σου πιστός

Μην τρέχεις πίσω μου εσύ.

Χάνεις το φως απ΄τη ζωή.

 

@mare 2013

 

Το νανούρισμα της μάνας!!

Ποιος δεν θυμάται την αγκαλιά της μαμάς του?

Ποιος τοχάδι και το νανούρισμα που τον κοίμιζε?

 

Όταν αποζητάμε τη μάνα μας,

 

αυτό ακριβώς ζητάμε

 

Μια αγκαλιά

 

και ένα απαλό τραγούδι!!

 

 

"Nάνι το παιδί μου νάνι που δεν ήθελε νερό,
τ' άλογό μας το μεγάλο. Αχ καρδούλα μου ποιος ξέρει
τι να λέει το ποταμάκι στο λιβάδι το χλωρό.

Κι έχει πόδια λαβωμένα, τραχηλιά κρουσταλλιασμένη,
έχει ένα ασημένιο λάζο καρφωμένο μες στα μάτια.
Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
αχ μαράζι μες στο χιόνι. Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.

Μην έρχεσαι μη μπαίνεις, το παρεθύρι κλείστο
με φυλλωσιές ονείρου, μ' όνειρα φυλλωσιάς.
Κοιμάται το παιδάκι μου, σωπαίνει το μωρό μου.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
άλογο της χαραυγής."

 

 

 

 

Ας χαιρόμαστε τις μανούλες

 

κι αν τις έχουμε κοντά μας

 

ας τις ευχαριστήσουμε

 

για το απαλό τους χάδι

 

και τον καλό τους λόγο!!

 

Στις μανούλες όλου του κόσμου!!

 

Στη μαμά μου!!

 

mare@

Παράξενη Πρωτομαγιά!!



ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!

 

 

ΧΡΟΝΙΑ

 

ΠΟΛΛΑ!!

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!





Ημέρα για τα παιδιά με Αυτισμό.

ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΗΜΈΡΑ ΑΥΤΙΣΜΟΎ!!

ΜΗΝ ΤΟ ΘΥΜΆΣΑΙ ΜΌΝΟ ΣΉΜΕΡΑ!!

ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ

ΕΙΝΑΙ 

ΠΑΙΔΙΆ ΜΑΣ!!!

Ημέρα Θεάτρου

"Ο μικρός Πρίγκιπας "

από το

Θέατρο Τέχνης 1996

 

Το χελιδόνι.

Το χελιδόνι

 Το χελιδόνι είναι το αγαπημένο μου πουλί!!

Μου θυμίζει την ζωή μου.

Μια εδώ μια εκεί!!

Ο μετανάστης που αναγκάζεται να φύγει. Που πάλι γυρίζει!!

Που είναι ξένος εκεί που πάει. Που ξέρει πως θα είναι ξένος κι όταν γυρίσει.

Τον περιμένουν γιατί κουβαλά ένα μήνυμα. Κάτι αλλάζει.

Για άλλους είναι καλό: Η άνοιξη!!

Για άλλους ουδέτερο: επανάληψη! κάθε χρόνο τα ίδια !!

Για άλλους άσχημο!! Ωχ!! Αλλαγή!! Εαρινή κόπωση!!

Το χελιδόνι όμως θέλει δεν θέλει πρέπει να φύγει και να ξανάρθει.

Να αφήσει το σπίτι που έχτισε με κόπο και τέχνη.

Να φτιάξει καινούργιο.

Να γυρίσει και να επισκευάσει το παλιό αν δεν βρέθηκε ένα χέρι να το γκρεμίσει. Και πάλι από την αρχή!!

Το χελιδόνι είναι δίχρωμο. Άσπρο – Μαύρο!! Δεν έχει αποχρώσεις!!

Καθαρά πράγματα!!

Μαύρο, αν λυπάται!!

Άσπρο, αν χαίρεται!!

Μαζί και τα δύο!!

Και λυπάται και χαίρεται!! Άσπρο – Μαύρο !! Η ζωή στην πραγματικότητα. Η ζωή που πετάει!!

Που πάει κι έρχεται. Που χαίρεται και λυπάται!! Που αφήνει και φτιάχνει ξανά!!

Τα αγαπάω τα χελιδόνια!! Μου μοιάζουν!!

Άσπρο -  Μαύρο!!

Χαρά -  Λύπη!!

Εδώ -  Εκεί!!

Η ΆΝΟΙΞΗ !!  Η ΖΩΗ!!

μια όμορφη εικόνα!

Δεν υπάρχει καλύτερο πρωινό ξύπνημα από το να αντικρίζεις τον ήλιο και να σου ζεσταίνει την ψυχή και το σώμα.

Σήμερα όμως μαζί με αυτό  έζησα μια μικρή υπέροχη στιγμή.

Περπατώντας για να πάω στη δουλειά μια μανούλα έβγαινε από το σπίτι της με την κορούλα της. Το κοριτσάκι ήταν γύρω στα 8.

Με φορτωμένη την τεράστια τσάντα στην πλάτη του κρατούσε το χέρι της μαμάς και βγαίνοντας από το σπίτι τραγουδούσαν μαζί.

 Ήταν μια όμορφη και μελωδική εικόνα!!

Να ξεκινά η μέρα αισιόδοξα.

Άλλαξα το καθημερινό δρομολόγιο και από απόσταση παρακολουθούσα την μαμά και την κόρη να συνεχίζουν να τραγουδούν περπατώντας ως την πόρτα του σχολείου.

Συνέχισα να προχωρώ προς τη δουλειά και το τραγούδι τους με κράτησε ζωντανή όλη τη μέρα.

Φαντάζομαι πόσο τυχερό είναι αυτό το κοριτσάκι αν ξεκινά κάθε μέρα έτσι.

Πιο πολύ αισθάνθηκα εγώ τυχερή που μέσα στις τόσες δυσκολίες της καθημερινότητας είδα αυτή την όμορφη εικόνα!!

Μου θύμισε λιγάκι την παιδική μου ηλικία.

Εσάς?



Ο Αγώνας της Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Ο Αγώνας της  Χώρας του «Έχω» και της Χώρας του « Είμαι»

Απόψε θα παρακολουθήσουμε ένα αθλητικό γεγονός.

Με κάλεσαν λοιπόν να παρακολουθήσω τον αγώνα ανάμεσα στην Χώρα του «Έχω» και στη Χώρα του «Είμαι».

Η Χώρα του «Έχω» είναι μια χώρα  που τα έχει… και θέλει να τα έχει…όλα.

Όταν την επισκέφτηκα οι άνθρωποι δουλεύανε πρωί βράδυ για να έχουν. Ήταν συνεχώς σε κίνηση.

Από το πρωί τα ξυπνητήρια τους χτυπούσαν για να προλάβουν οι «Έχω» να έχουν…

Τρέχαν εδώ. Τρέχαν εκεί.  Μάζευαν για να έχουν…Και Είχαν…Και έχουν…Και θα Έχουν….

Από την άλλη η Χώρα του « Είμαι» ήταν μια πιο χαλαρή χώρα.

Όταν την επισκέφτηκα κι αυτήν, οι άνθρωποι της δούλευαν πιο χαλαρά. Ήταν κι αυτοί σε κίνηση αλλά είχαν και μια σιγουριά ότι θα τα καταφέρουν. «Είμαι» άκουγα εδώ, «Είμαι» άκουγα εκεί.

Δεν πολυκαταλάβαινα τι είναι…. «Είμαι» έλεγαν οι άξιοι και δουλευταράδες. «Είμαι» λέγαν κι εκείνοι που κάθονταν αραχτοί και καλοπερνούσαν.  «Είμαι» λέγαν οι σοφοί τους «Είμαι» λέγαν κι αυτοί που κουβαλούσαν την ανοησία πάνω τους. «Είμαι» και πάλι «Είμαι».

Όταν έμαθα για τον αγώνα απόρησα πως οργανώθηκε.

Μου είπαν ότι οι άρχοντες των «Έχω» και οι άρχοντες των «Είμαι» συναντήθηκαν σε μια σύσκεψη στη Χώρα του «Μπορώ», για να κανονίσουν συνεργασίες μεταξύ τους.

Πάνω όμως στην κουβέντα μάλωσαν άσχημα. Ζήτησαν λοιπόν από τους άρχοντες του «Μπορώ» να πουν ποιοι είναι οι καλύτεροι: οι «Έχω» ή οι « Είμαι»?

Άντε τώρα στα καλά καθούμενα οι άρχοντες του «Μπορώ» να αποφασίσουν…

Έτσι για να γλιτώσουν τα χειρότερα οργάνωσαν αθλητικούς αγώνες κι όποιος νικούσε θα ήταν ο καλύτερος και θα ησύχαζε κι αυτών το κεφαλάκι από την γκρίνια τους.

Έτσι βρεθήκαμε απόψε να μεταδίδουμε τον αγώνα των «Έχω» και των « Είμαι».

Κι οι δύο μπήκαν στο στάδιο δυνατοί και κορδωτοί.

Στις κερκίδες οι οπαδοί της κάθε χώρας ζητωκραύγαζαν την ομάδα τους και γιουχάιζαν την αντίπαλη ομάδα.

Υπήρχε ένταση και κάτι πραγματάκια έπεφταν από δω κι από κει, παρόλο που οι διοργανωτές, οι «Μπορώ», είχαν καθίσει ανάμεσα στους οπαδούς της κάθε χώρας με κίνδυνο να φάνε κανένα μπουκάλι ή ζαρζαβατικό στο κεφάλι.

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι καλεσμένοι κάναμε την πάπια… διότι είπαμε δεν φορούσαμε κρανάκια στα κεφαλάκια μας.

Ο αγώνας άρχισε αλλά νικητής δεν έβγαινε.

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Και φτου κι από την αρχή…

Οι διοργανωτές «Μπορώ» δεν το πίστευαν.

Πόσο πια να κρατήσει όλο αυτό.

Οι Αρχηγοί των «Έχω» και οι αρχηγοί των «Είμαι» δεν δέχονταν να σταματήσουν το χρόνο και να είναι ισόπαλοι.

Κι ο αγώνας συνεχίζονταν….

Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Οι θεατές άρχισαν να κουράζονταν, να βαριούνται και κάποιοι να χασμουριούνται… «Ε!! είπαμε να δούμε έναν αγώνα…όχι να βγάλουμε και ρίζες στο στάδιο….»

Οι οπαδοί πετούσαν τα διάφορα πραγματάκια και επειδή τους τελείωναν οι προμήθειες πετούσαν κι ότι άλλο είχαν πάνω τους.

Να τώρα μόλις πέρασε ένα κλειδί ξυστά από το μάτι μου…

Άρχισε να βραδιάζει κι ο αγώνας ατελείωτος….

 Φώναζαν λοιπόν οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Φώναζαν οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα Είμαι νικητής!!»

Κάποια στιγμή δεν άντεξαν άλλο οι « Μπορώ»…

Σηκώθηκαν πάνω στις κερκίδες και φώναζαν όλοι μαζί με μια φωνή.

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

Οι «Μπορώ» ήταν τόσο ενωμένοι και δυνατοί που όλοι πάγωσαν και σταμάτησαν να κάνουν ότι έκαναν….

Τους κοίταξαν!! (άλλοι με χαρά!! άλλοι με μίσος!! άλλοι με μισό μάτι…!!)

 Και φίλοι μου δεν ξέρω αν ήταν η κούραση….αν ήταν η ταλαιπωρία…αν ήταν η ψυχολογία του πλήθους….ή κάτι βαθύτερο….αλλά ότι κι αν ήταν….Όλοι κατάλαβαν τον Νικητή του αγώνα!!

Και δεν ήταν ούτε: οι «Έχω» :

« Έχω τα πάντα Έχω και τη νίκη!!»

Ούτε οι « Είμαι»:

«Είμαι καλός σε όλα. Είμαι νικητής!!»

 Ο Αγώνας τους έληξε άδοξα!!!

Ναι ήταν οι «Μπορώ»!!

«Δεν με νοιάζει αν Έχεις!!

Αδιαφορώ ποιος Είσαι!!

Εγώ ξέρω πως τα πάντα Μπορώ!!»

@mare