4 ΧΡΟΝΙΑ 4 ΚΥΜΜΑΤΑ

 

 

 

Όταν είσαι 4 ετών Γοργόνα βλέπεις τον κόσμο

με άλλα μάτια.

Η θάλασσα είναι πιο γαλανή!

Ο ουρανός φωτίζεται με χρυσούς ήλιους

κι ασημένια φεγγάρια!!

 

Το φως σε γεμίζει χαρά κι αισιοδοξία ακόμα κι

αν τα βάθη των ωκεανών είναι σκοτεινά!!

 

Όταν είσαι  4 ετών περιμένεις με

ανυπομονησία να ξημερώσει

για να κάνεις χιλιάδες πράγματα.

 

Απλά πράγματα. Καθημερινά!!

Γεύεσαι το νερό και ανασταίνεσαι!!

Το φαγητό είναι γεμάτο

 μυρωδιές κι αισθήσεις!!

Το κοχύλι γίνεται καράβι και

σε ταξιδεύει σε κόσμους μακρινούς.

 

Τα φύλλα τα φυσάει το αεράκι και πετούν

με τις σκέψεις σου σε κόσμους μαγικούς.

Η νύχτα δεν σε φοβίζει , σε προκαλεί να ονειρευτείς.

 

Τα αστέρια σκορπούν μαγικές ταινίες που

σε στέλνουν σε άλλους πλανήτες.

Κι η βροχή δεν σε κρυώνει γιατί εσύ

 περιμένεις το Ουράνιο τόξο να βγει μετά.

 

 

Είσαι 4 χρονών Mare !!

 

Σβήσε με δύναμη τα κεράκια της τούρτας σου

και κάνε ευχές για σένα

για μένα

για όλους

που βλέπουμε

τα κεράκια της τούρτας μας

να αυξάνονται

κι οι ευχές μας

δεν έχουν πια

την μαγεία

της παιδικής μας ηλικίας!!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 

@mare 2014

 

 

 



Όταν η φύση σε μαθαίνει!!

 

5 Ιουνίου

 

Ημέρα Περιβάλλοντος

 

Πριν από αρκετά χρόνια δεν γνώριζα πραγματικά ότι μια υποχρέωση θα μου αλλάξει τη ζωή και την φιλοσοφία.

 

Η υποχρέωση ήταν η διπλωματική μου εργασία.

Έπρεπε  να γίνει και έγινε.

Έπρεπε να μάθω και έμαθα.

 

Η αλλαγή δεν ήρθε όταν έμαθα για το περιβάλλον.

 

Η αλλαγή ήρθε όταν ένοιωσα το περιβάλλον.

 

 

Η αλλαγή ήρθε μια αυγή μετά από περπάτημα δίπλα στο κύμα.

 

Συνάντησα ξαφνικά τη Μάνα Γη.

 

Κι ενώ γνώριζα ότι ήθελα να τη γνωρίσω, δεν θα σας κρύψω ότι τη φοβόμουν.

Φοβόμουν τη συνάντησή μας.

Φοβόμουν την αντίδρασή μου.

Φοβόμουν τον εαυτό μου.

Ώσπου να....

 

ξεπροβάλλει στην αμμουδιά, λαμπερή από την ασημόσκονη του φεγγαριού, δυνατή, μεγάλη, σίγουρη για τον εαυτό της.

 

Αδιαφορεί για τους γύρω της, περήφανη.

 

Έχει το σκοπό της.

 

Είναι εκεί για εκείνη.

 

Όχι για μένα.

 

Με κοιτά.

 

Θα με αποδεχτείς, σκέφτεται.

 

Εσύ ήρθες σε μένα.

 

Εγώ ήμουν πάντα εδώ.

 

 

Πράγματι εκεί ήταν πάντα.

 

Η ΜΑΝΑ ΓΗ!!

 

Έσκαψε με υπομονή και ευλαβικά τοποθέτησε με περίτεχνο τρόπο τα παιδιά της.

 

Τα σκέπασε με αγάπη.

 

Τους ψιθύρισε το ΜΥΣΤΙΚΟ.

 

Αποκαμωμένη γύρισε πίσω στον υδάτινο κόσμο της.

 

Στο νερό. Στη μήτρα της ζωής.

 

 

Κι εγώ καθόμουν βουβή. Μαγεμένη.

 

Μικρή μπροστά στο θαύμα.

 

Η ΓΕΝΝΗΣΗ!!

 

Κι όμως ακόμα η ανόητη δεν είχα μάθει.

 

Όταν μετά από μέρες είδα....

 

ΤΟ ΠΑΙΔΙ

 

Έφυγε από την προστατευμένη αγκαλιά.

 

Τρέχει να βρει το δρόμο του νερού.

 

Το δρόμο της ζωής!!

 

Ναι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα.

 

Κι εγώ έμαθα τότε.

Είσαι κι εσύ παιδί.

Είσαι κι εσύ το γέννημα της φύσης.

 

Μην την απορρίπτεις!!

 

Μην την αγνοείς!!

 

Μην την καταστρέφεις!!

 

 

Γνώρισε τα αδέλφια σου.

 

Όλοι είμαστε πλάσματα.

 

Είμαστε γεννήματα της Μάνας Γης!!

 

Γνώρισέ την !!

 

 

Κράτησε ζωντανό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!

 

 

Εγώ το έμαθα τυχαία με αφορμή μια υποχρέωση.

 

Εσύ το βλέπεις σε κάτι άλλο.

 

Αφουγκράσου!!

 

 

Ψιθύρισε τα μαγικά λόγια!!

 

 

Κάντο κάθε μέρα κι η Φύση θα σε μαθαίνει και κάτι καινούργιο.

 

Ξανά και ξανά!!

 

Με μαθαίνει!!

 

Σε μαθαίνει!!

 

 

Ακούραστα!! Σιωπηλά!!

 

 

Όχι σήμερα!!

 

 

Πάντα!!



ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

 

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!!

 

@mare 2014

 



 

 

 

 

 

Σ΄αγαπώ Μαμά!!

 

Για τη μητέρα μου!!

 

 

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που με χάιδευες μέσα στη κοιλιά σου.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που έβαλες όλη τη δύναμή σου

για να γεννηθώ.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που με έμαθες να περπατώ.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου κρατούσες το χέρι

όταν έβγαζα τα πρώτα μου δοντάκια.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου έφτιαξες το πρώτο μου φουστανάκι.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου φόραγες τη ροζ ζακετούλα με το κουμπάκι

για να μην κρυώσω.

 

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου έμαθες  να μιλάω,

να τραγουδάω, να παίζω, να γελώ μe την καρδιά μου.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που τα όνειρά μου ήταν τα παραμύθια σου.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που διαβάζαμε και γράφαμε.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που με πήγαινες στο σχολείο , που μου έφτιαχνες

μοσχομυριστά κουλουράκια για το διάλειμμα.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου πήρες το πρώτο μου ποδήλατο.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου μίλησες πως θα γίνω γυναίκα.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου έδωσες μια αδελφή για να με συντροφεύει.

 

 



Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που  γιορτάσαμε το πρώτο μου πτυχίο.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που πήγα για πρώτη φορά διακοπές μόνη μου.

 



 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που χώρισα από τον πρώτη μου σχέση και χώθηκα

στην αγκαλιά σου.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που μου έμαθες να χάνω.

 

Σ΄ αγαπώ

 

από τη στιγμή που χάρηκες με την επιτυχία μου.

 

Σ΄ αγαπώ

 

που πάντα με περιμένεις.

 

Σ΄ αγαπώ

 

που πάντα νοιάζεσαι.

 

Σ΄ αγαπώ

 

που πάντα ρωτάς.

 

Σ΄ αγαπώ

 

που είσαι εδώ, δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου.

 

 

Σ΄ αγαπώ

 

γιατί

 

απλά Σ΄ αγαπώ!!

 

 

 

@ mare 2014

 

 





ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!

 

 

 

  Ήρθε η ώρα που οι καρδιές

ανοίγουν.

Το κακό σκορπά!!

Το φως πλημυρίζει

το Σύμπαν!!

 

Μακάρι το φως

να γεμίσει

τις ψυχές

όλων των ανθρώπων.

 

 

Υγεία και πνευματική ανάσταση!!

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!



 

@mare 2014



 



8 ΜΑΡΤΗ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ

 

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

 

 

 

Δεν είναι γιορτή.

Δεν είναι συνάντηση γυναικών για διασκέδαση.

Δεν είναι μια ημέρα για να λέμε για το ποιος θα κάνει τι στο σπίτι.

 

Είναι αγώνας οι άνθρωποι να είναι ισότιμοι.

 

Θα απορεί κανείς μα τι θέλετε πια?

Δουλεύετε. Οδηγείται. Κυκλοφορείτε μόνες σας. Είστε παράξενες εσείς οι γυναίκες.

 

 

 

Αυτά δεν είναι τα μόνα πράγματα που κάνουν οι γυναίκες.

 

Αν νομίζουν κι οι ίδιες ότι κατακτήθηκαν αυτά έτσι εύκολα είναι λάθος.

 

Δεν γλεντάμε απόψε τις κατακτήσεις που έκαναν άλλες για μας.

 

Δεν ξεχνάμε αυτές τις γυναίκες που στιγματίστηκαν για να μπορούμε να κάνουμε εμείς όλα αυτά.

 

 

Και δεν παύουμε να παλεύουμε για εκείνες που ακόμα σε όλο τον κόσμο δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από όλα όσα κάνουμε.

 

 

 

Το χέρι μας απλώνεται και στην γυναίκα που ακόμα και σήμερα δεν μορφώνεται.

Στη γυναίκα που είναι κλεισμένη σε τέσσερεις τοίχους και δεν μπορεί να δει το φως της μέρας.

Σε αυτή που δεν την αφήνουν να δουλέψει. Να αποφασίσει για τον εαυτό της.

Να επιλέξει τη ζωή που της ανήκει.

Δίνουμε τον αγώνα για τις γυναίκες που τις χτυπούν, τις παζαρεύουν σε ανθρωποπαζάρια, τις πουλούν σαν τα ζώα, τις τρομοκρατούν, τις βιάζουν στο σώμα και στη ψυχή.

Δεν θέλουμε λουλούδια και ευχές σήμερα.

Δεν θέλουμε παρέες και διασκεδάσεις για την ημέρα μας.

Θέλουμε την σύμπραξη των ανδρών και των γυναικών για μια ισότιμη πορεία σε μια ελεύθερη ζωή.

Η ανάπτυξη κι ο πολιτισμός εξελίσσεται από την δύναμη που ο καθένας γυναίκα και άνδρας βάζει σε τούτο τον κόσμο.

Μπορούμε να γίνουμε καλύτερη.

Μπορούμε να πορευτούμε μαζί!

 

 

Μην ξεχνάμε να σκεφτόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί!!

 

Γυναίκες και άντρες διαφέρουμε. Είμαστε διαφορετικοί και μοναδικοί.

 

Όμως είμαστε  ισότιμοι. Έχουμε ίση αξία.

 

Πρέπει να έχουμε Ίσες ευκαιρίες και επιλογές.

 

Και έτσι σήμερα ας μην ευχηθούμε μόνο στις γυναίκες.

 

Ας ευχηθούμε ο ένας στον άλλον οι άνθρωποι με νοιάξιμο, κατανόηση και ελεύθερη σκέψη για τη ζωή και την πρόοδο.

@mare 2014



 





Ευχές στην άνοιξη!! Έρχεται!!

                                                                            Καλό Μήνα!!

Για να έρθει η άνοιξη χρειαζόμαστε:

 

Μια αμυγδαλιά!!

 

Χαρά στα πρόσωπά μας. Ένα χαμόγελο!!

Χρώματα κι αρώματα γύρω μας!!

 

Χαρταετούς!!

 

Μπαλόνια!!

 

Ελαφρό σώμα και αέρινη καρδιά!!

 

Κίνηση κι ενέργεια!!

Και το κυριότερο συστατικό της επιτυχίας του ερχομού της άνοιξης:

 

ΑΓΑΠΗ!!

Κι έτσι η άνοιξη έρχεται και χτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας!!

@mare 2014

Όταν λέω Αντίο ....πονάει!!

  Αντίο σε ότι πέρασε??

Κάθε φορά που πρέπει να πω " Αντίο" πονάω.
Πολλές φορές στην ζωή μου χρειάστηκε να το κάνω. Ακόμα δεν έχω συνηθίσει να το λέω.

Από μικρή αποχαιρετούσα.

Ο πρώτος αποχαιρετισμός το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μου κρατούσε συντροφιά και του έλεγα τα όνειρά μου. Ώσπου πάει. Το πήρε ο χρόνος....

Κανένα αρκουδάκι δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει την αγάπη μου για κείνο.

Έπειτα φύγαμε. Οι πόλεις αλλάζαν συχνά. Τα σπίτια που αγάπησα χάθηκαν.
Αποχαιρετισμός στις αγαπημένες μου γωνιές που δεν θα ξαναδώ. Τις σκέφτομαι που και που. Προσπαθώ να θυμηθώ που έκρυβα τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
Συχνά τις βλέπω στα όνειρά μου.

Εκείνα τα άδεια σπίτια που πάντα κρύβαν χαρά και λύπη. Καθαρίζονταν πριν φύγουμε και προσπαθούσα να θυμηθώ πόσο τα αγάπησα.
Έπειτα μαζί με αυτά άφηνα ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ κι εκεί και παραπέρα.
Να με θυμάται η πόλη, το σπίτι, οι φίλοι.

Είναι σημαντικό να φεύγεις και να μην κοιτάς πίσω.

Εγώ πάντα κοιτούσα κι έλεγα " Μια μέρα θα ξανάρθω..."

Ίσως για αυτό και να πονούσα τόσο, όταν δεν το κατάφερνα.

Μα κι όταν αυτό γινόταν, οι θύμησες πονούσαν και τα δάκρυα πότιζαν τα νέα τοπία. Γιατί καμιά πόλη όταν γυρνούσα δεν ήταν ίδια. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν ίδιος.
Εγώ δεν ήμουν ίδια.

Τα καράβια είχαν πάρει τα λόγια, τις εικόνες, τις ιδέες τις μορφές, και τα πρόσωπα!
Τα καράβια, τα τρένα, τα λεωφορεία, οι δρόμοι.....
Πως μπορούν και τα αλλάζουν τόσο γρήγορα όλα.
Τρέχουν κι οι στιγμές αλλάζουν.

Από πάντα δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς.
Θυμάμαι τη φίλη μου να με χαιρετά μες το χιόνι με κόκκινη μυτούλα από το κρύο και κόκκινα μάτια από το κλάμα. Φοβόταν ότι με έχασε για πάντα.
Κι όμως συναντιόμαστε από καιρό σε καιρό, τα λέμε, λες και δεν έχει περάσει μια μέρα. Κι όμως εμείς έχουμε αλλάξει.
Η εικόνα του αποχαιρετισμού όμως πάντα μα συνοδεύει κι αυτό δεν αλλάζει.

Δεν μου αρέσει το " Αντίο". Πάντα με πονάει.
Ίσως γιατί " Αντίο " πρέπει να πω στους φίλους που δεν βλέπω, στα σπίτια που δεν ζω, στους αγαπημένους που έφυγαν για πάντα.
Το βασικότερο σε μένα που σκορπίζω τα κομμάτια μου στους πέντε ανέμους και δεν μπορώ να είμαι πια η ίδια.

Όταν λέω " Αντίο" πονάει!! 

Θα τα ξαναπούμε!!!  

@ mare 2014

Στον μικρό μου άγγελο που έφυγε τόσο νωρίς!!

 

 

15 Φεβρουαρίου

 

Παγκόσμια Ημέρα

 

κατά του παιδικού καρκίνου

 

 

 

 

Καθόταν στην άκρη του θρανίου και τον έβλεπα. Μας χώριζαν δύο βήματα.

Γελούσε και πείραζε το διπλανό του.

Ο δάσκαλος τον αιφνιδίαζε, αν πρόσεχε στο μάθημα. Αυτός απαντούσε σοβαρός. Σε λίγο γελούσε πάλι.

 

Κάποια μέρα έλειψε από την τάξη.
Το γέλιο του μου έλειπε.
Η παρουσία του επίσης. Ο δάσκαλος είπε ότι είναι λίγο αδιάθετος και σε λίγες μέρες θα γυρίσει.

Περιμέναμε όλοι αυτή τη μέρα. Και ήρθε....

Δεν ήταν τόσο γελαστός. Κοιτούσε σοβαρός το δάσκαλο.
Δεν πείραζε το συμμαθητή του.
Τα ξανθοκάστανα μαλλιά του χάθηκαν.
Το χαμόγελό του χάθηκε.
Του γελούσαμε αλλά η σκέψη του πουλί που πετούσε αλλού.

Κάτι πρέπει να κάνουμε, σκεφτήκαμε.
Να παίξουμε. Ο δάσκαλος μας εξήγησε πως δεν πρέπει να τον κουράζουμε.
Εμείς προσπαθούσαμε να μην τρέχουμε σαν τα κατσίκια εδώ κι εκεί.
Λέγαμε ανέκδοτα κι ας ξέραμε ότι δεν θα γελούσα φωναχτά όπως πρώτα. Τουλάχιστον χαμογελούσε. Κάτι είναι κι αυτό.

Έπειτα πέρασε λίγος καιρός και πάλι έλειπε από την τάξη.
Ρωτούσαμε και κανείς δεν μας εξηγούσε.
Ο φίλος του πήγε σπίτι του να τον δει. Μόνο εκείνον ήθελε.
Ντρεπόταν να είναι χάλια και να τον βλέπουν οι άλλοι.
Φοβόταν πως δεν θα τον αγαπούσαν πια.

Δεν είχε δίκιο και δεν προλάβαμε να του το πούμε ποτέ.
Τον αγαπάμε.
Το γέλιο του ακόμα ακούγεται στα αυτιά μας.
Η σοβαρότητα στο μάθημα και ύστερα το ξεκάρδισμα από τα γέλια και τα πειράγματα.
Η καρδιά του είναι μέσα μας.
Δεν προλάβαμε να του το πούμε.
Έφυγε σαν το χελιδονάκι για μακρινές χώρες....

Έφυγε και δεν κοίταξε πίσω του!!

Καλό ταξίδι Φίλε μας!!

Να γίνεις χαρά!! Γιορτή!! Χαρά!! Αγάπη!! Γέλιο!!
Να σκορπιστείς απλόχερα παντού!!

Κι αν δεν προλάβαμε να στο πούμε να ξέρεις:: Θα σ΄ αγαπάμε πάντα!!

Τώρα ο παιδικός καρκίνος θεραπεύεται!!



Ας βοηθήσουμε όλοι σε αυτό!!

Τα παιδιά το αξίζουν!!

Τους το οφείλουμε!!

@mare 1014

 

(αφιερωμένο σε σένα άγγελέ μου που δεν προλάβαμε να σ΄ αποχαιρετήσουμε)

 



Κάνε το καλό και μην το ρίχνεις...στο γιαλό!!

 

 

"Κάνε το καλό

 και μην το ρίχνεις...

στο γιαλό!"

 

 

 

 

 

Σήμερα ξημέρωσε με ένα χτύπημα στην πόρτα μου.

Ποιος με θυμήθηκε πρωί -  πρωί?

 

Άνοιξε mare, εμείς είμαστε αγγελιοφόροι από τη στεριά.

 

Και τι ψάχνετε στην Ωκεανούπολη?

 

Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου.

 

Μια στιγμή. Η mare  άνοιξε την πόρτα στους αγγελιοφόρους.

Δυο γλάροι πετούσαν έξω από την πόρτα της.

 

Πρωινοί πρωινοί!! Τι συμβαίνει?

 

Ήρθαμε να σου πούμε ότι χάθηκε το Καλό και μας έστειλαν να το βρούμε.

 

 

Χάθηκε το Καλό? Και πως χάθηκε?

Έλα ντε!! Κάποιος λέει το πήρε και το πέταξε στο γιαλό και πάει.....

Το πέταξε στο γιαλό!! Γιατί?

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι πως από εκείνη τη μέρα παράξενα πράγματα γίνονται στον κόσμο.
Δηλαδή?

Να!! Ο καθένας κάνει το δικό του. Ο ένας αδιαφορεί για τον άλλον.
Οι άνθρωποι πατιόνται και δεν λένε ούτε ¨Καλημέρα".
Πετάνε τα σκουπίδια στους δρόμους.
Τα αυτοκίνητα τα πατάνε και πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο.
Βρίζονται και χτυπιούνται.

Μεγάλη φασαρία!!

Και ποιος θα ήθελε να κάνει κάτι τόσο κακό στον κόσμο?

Που θες να ξέρουμε? Πρέπει να κάνουμε κάτι!! Να ξαναβρούμε το Καλό!!

Χμ!! Δύσκολο!! Και καλά άντε και το βρίσκουμε, που να το βάλουμε για να μην χαθεί πάλι?

Είναι τρομερό!! Άσε να το ξαναβρούμε και μετά βλέπουμε τι να το κάνουμε!

Σωστά!! Στο γιαλό είπατε το ρίξανε?

Ναι!!

Ξέρουμε σε ποιόν γιαλό?

Και τι σημασία έχει? Εσύ μια γοργόνα θα έπρεπε να ξέρεις τους γιαλούς απέξω κι ανακατωτά.

Τι λέτε τώρα ,γιατί εσείς ξέρετε όλο τον ουρανό?

Σωστά και τι θα κάνουμε?

Ας ανοίξουμε το κρυστάλλινο βιβλίο με τους χάρτες του Ωκεανού.

Κάτι μπορεί να μας πει.

 

Ε! Βιβλίοοοο!! Ξύπνα!!

 

Τι θες πρωί πρωί mare?

 

Έχουμε πρόβλημα!! Χάθηκε το Καλό!

 

Ε! κι εγώ τι μπορώ να κάααανωωω!!

 

Να ψάξεις τον ωκεανό σου ζητάμε!

 

Ααααα!! Μια στιγμή να τρίψω τα μάτια μου και να φορέσω τα γυαλιά μου!!

Αμάν πια ούτε καφέ δεν έχω πιεί ακόμα!!

 

Για να δούμε λοιπόν. Καλό! Καλό! Καλό!!

 

Δύσκολο πράγμα μου ζητάτε.

 

Ήταν μικρό? Μεγάλο?

 

Τι λες τώρα ? Τι σημασία έχει?

 

Μικρό ή μεγάλο το Καλό είναι πάντα καλό!!

 

ε! καλά!! Μην φωνάξεις!!

 

Και τι χρώμα είχε!!

 

Α!! αλλάζει χρώματα!!

Είναι πράσινο ήρεμο και χαλαρό όταν δεν κάνει τίποτα!!

Όταν σκέφτεται φωτίζεται αλλά όταν κάνει κάτι γίνεται κόκκινο πορφυρό!!

Με υποχρεώσατε!! Δεν κάνουμε δουλειά έτσι!!

Και ποιος το πέταξε στο γιαλό?

'Άμα το ξέραμε , εσένα θα ρωτούσαμε?

Εγώ το μόνο που βλέπω είναι μια κόκκινη καρδιά να χαλαρώνει σε εκείνο το βραχάκι!!

Γύρνα πίσω το χρόνο να δούμε πως βρέθηκε εκεί!!

Μάλιστα κυρία mare. Θα προσπαθήσω!!

Πόσο και καιρό πριν τη χάσατε?
Δεν ξέρουμε!!

Δεν ξέρουμε το ένα , δεν ξέρουμε το άλλο...χάνεται τα πράγματά σας κι ύστερα άντε να τα βρω εγώ

Να!να! Ένα κοριτσάκι!! Κρατά μια καρδιά και λέει:
" Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό" λέει η γιαγιά μου.
" κι εγώ σε ρίχνω για να φέρεις πίσω τον μπαμπά μου"
" Κάνε γρήγορα!!"
Και τσουπ!! πετά το Καλό στο γιαλό κι άντε βρες το.....

 

 

Το βρήκαμε λοιπόν!! άντε τώρα! Βάλτε ένα χεράκι όλοι μαζί να το βάλουμε στη θέση του.

 

Και θα μείνει εκεί ?

Αν  βάλτε όλοι μαζί ένα χεράκι θα μείνει.

 

Το Καλό είναι κάτι που πρέπει να το φροντίζουν όλοι.

 Και να το προστατεύουν και κυρίως να μην το πετάνε όπου όπου !!

Να το κρατούν ως πολύτιμο πετράδι στην καρδιά τους!! όλοι μαζί!!

 

Καταλάβατε Αγγελιοφόροι?

 

Πες τους και συ κάτι mare!!

 

Εγώ πιστεύω ότι έχουν καταλάβει!! Πάμε να βοηθήσουμε όλοι τώρα τους ανθρώπους!!

 

Ξεχνούν εύκολα!! Και χάνουν Πολύτιμα πράγματα όπως το Καλό!!

 

Φωνάζουμε όλοι μαζί!!

 

Κάνε το καλό και μην το ρίχνεις....στο γιαλό!!

 

Κράτησέ το με αγάπη και νοιάξιμο στη ψυχή σου!!

 

 

 

 

@mare 2014