Γράμμα από την Χώρα της Ποσειδώνιας!!

Η Γοργόνα Mare έλαβε σήμερα ένα γράμμα από την Χώρα της Ποσειδώνιας όπου και μένει η αγαπημένη της αδελφή Μαργαρώ.

"Αγαπημένη μου Mare, σου στέλνω ευχές από την Ποσειδώνια.

  Ελπίζω στην χώρα σου τα πράγματα να πηγαίνουν καλά.

  Εδώ δυσκολευόμαστε πολύ.

Κακός εχθρός χτύπησε την πόρτα του Βασιλείου....

Ύπουλος κατακτητής που προσπαθεί να μας κυριεύσει με κάθε τρόπο.

Χρησιμοποιεί όπλα μυστικά και έχει σπείρει τον πανικό στους κατοίκους.

Ρίχνει το μελάνι του ύπουλα κι απειλητικά.

Όλοι κρύφτηκαν και φοβούνται 

Κι εγώ ως βασίλισσα της χώρας δεν ξέρω τι να κάνω .

Ζητώ τη βοήθειά σου 

Πες μου αδελφή τρόπο να διώξω την απειλεί από την

ήσυχη Ποσειδώνια.

Με όλη μου την αγάπη 

Η αδελφή σου

Μαργαρώ"

Πρέπει γρήγορα να απαντήσει  ηMare  για να βοηθήσει την αδελφή της.Μα και τι να της πει?

Λες και έχει δει ποτέ ύπουλους εχθρούς η Ωκεανοχώρα της.

Πρέπει να σκεφτεί και να το κάνει και γρήγορα...

" Αγαπημένη μου Μαργαρώ,

Διάβασα με προσοχή τα νέα σου και κατάλαβα τον πανικό σου

Να με ακούσεις προσεκτικά πολύ.

Για εχθρούς που δεν κατέχουμε πρέπει να μάθουμε λεπτομέρειες.

Ποιος είναι?

Από που έρχεται?

Τι ζητάει?

Τι γνωρίζει?

Ρώτησε τους σοφούς όλου του κόσμου να μάθεις τα πάντα πριν αρχίσεις να αντιδράς.

Έπειτα προστάτευσε τον κόσμο σου, το λαό σου.

Καθησύχασε τον.

Στείλε ανθρώπους σου σε έναν έναν, να φυλακτούν και να κλειστούν στα σπίτια τους 

μέχρι να δούμε πως θα αμυνθείς

Συμβούλια με τους αρχηγούς της χώρας σου κάνε.

Αποφασίστε μαζί τη δράση

Η συμμαχία, η συνεργασία και η συνοχή είναι τα καλύτερα όπλα σε αυτή την περίσταση.

Πες μου νεώτερα.

Μην φοβηθείτε!!

Μην λυγίστε!!

Είμαστε μαζί σας!!

Με αγάπη 

Η Αδελφή σου "

(συνεχίζεται.......)                                                                                     @ Mare 2020

 

Πάλι μαζί!!

Πάλι μαζί!!

'Ει!!! Είμαστε πάλι εδώ!!

Μέσα στο σπίτι!!

Ζούμε σε μια εποχή που όλα αλλάζουν !!

Ο κίνδυνος παραμονεύει στην  Ωκεανοχώρα !!

ΠΑΝΔΗΜΊΑ !!

ΙΌΣ !!

Τι πρέπει να κάνουμε?

ΜΈΝΟΥΜΕ ΣΠΊΤΙ !!!

Προσέχουμε και φροντίζουμε τον εαυτό μας και 

τους αγαπημένους μας!

Θα προσπαθήσουμε να είμαστε μαζί αλλά χώρια.

Να βρούμε όμορφα πράγματα να κάνουμε

Να δώσουμε άλλο νόημα στη δυσκολία μας.

Να φροντίσουμε όσο μπορούμε την ψυχική μας ισορροπία!!

Μου το ζήτησαν οι μικροί και οι μεγάλοι φίλοι να είμαστε μαζί.

Κι εγώ δεν τους χαλάω χατίρι.

Πάλι μαζί!! Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα μαζί!!

Ας συνεχίσουμε το παραμύθι....

@mare mare 2020

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη!!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη:

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

έχω κάτι χρόνια να σου γράψω κι αυτό όχι γιατί δεν σε πιστεύω αλλά να κάτι μου έλεγε μέσα μου ό,τι έχεις πολύ δουλειά για να ασχοληθείς μαζί μου.

Αυτή τη χρονιά όμως είπα να κάνω κάτι διαφορετικό και σου γράφω.....

Δεν θα σου ζητήσω τίποτα για μένα γιατί αισθάνομαι ό,τι έχω όλα όσα χρειάζομαι.

Ωστόσο αισθάνομαι ένα υπερβολικό άγχος και δεν μπορώ να απολαύσω ό,τι έχω.

Δεν μπορώ να βλέπω τόση δυστυχία γύρω μου.

Δεν μπορώ να βλέπω τη βία να σκεπάζει τον κόσμο.

Δεν αντέχω τη φτώχεια που οδηγεί σε παράνομες πράξεις.

Δεν αντέχω τα σκοτεινά βλέμματα που κοιτούν με μίσος κι αγανάκτηση.

Είναι όλοι σε λάθος δρόμο και σε άλλη διάσταση.

Δεν τους αγγίζει τίποτα.....

Τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα.....Δεν είναι η ψυχική ανάταση, η αγάπη, η προσφορά, η επικοινωνία!!

Ξέρω πως διαβάζεις όλα αυτά κι απορείς....

Θα αναρωτιέσαι τι ακριβώς σου ζητώ!

Ποια είναι η ευχή μου?

Νομίζω πως για σένα αυτό που θέλω δεν είναι δύσκολο.

Ρίξε μια ματιά στο μυαλό των ανθρώπων και δώσε τους τη σπίθα που φωτίζει το νόημα της ζωής.

Το νόημα που μπορούμε χωρίς χρήματα, πράγματα, υλικά αγαθά να βρούμε.

Τη σπίθα που ζεσταίνει και φωτίζει τη ψυχή.

Τη σπίθα που ανοίγει το μυαλό και κάνει την καρδιά να χτυπά δυνατά και χαρούμενα.

Τη σπίθα που φωτίζει τα μάτια.

Τη σπίθα που αγκαλιάζει τον κόσμο,τον ηρεμεί και τον κάνει να σκέφτεται με ήθος, με αγάπη, με δημιουργικότητα.

Τη σπίθα που κάνει τα χέρια να δίνουν με χαρά και να αγκαλιάζουν με ευγνωμοσύνη.

Τη σπίθα που τα αστέρια φωτίζουν με άγιο φως τη Γη

Και τότε όλοι μπορούμε να πούμε πως " Ναι ήρθαν τα Χριστούγεννα!!" 

γιατί είναι όλα πιο φωτεινά!!

 Όχι φωτισμένα με λαμπάκια αλλά φωτεινά από το φως της  καρδιάς μας!!

Μόνο αυτό θα ήθελα!! Δεν ξέρω αν είμαι καλό παιδί.

Εκείνο που μπορώ να σου πω σίγουρα είναι πως θα είμαι για πάντα παιδί!!

@ 2018 mare mare

2018 : Η σφεντόνα!!

Η Σφεντόνα

Μετά από πολύ καιρό( σχεδόν 9 μήνες) αποφάσισα να γράψω. Πραγματικά όλο αυτό τον καιρό δεν ήξερα τι να γράψω. Πολλά γύριζαν στο μυαλό στην καρδιά. Πολλές σκέψεις. Πολλά συναισθήματα. Και πάνω από όλα πολλά γεγονότα.

Καθόλου ευχάριστα. Δεν μπορώ με όλα αυτά να δώσω παραμύθια στα παιδιά.

Παραμύθια που ζεσταίνουν την καρδιά αλλά αποκοιμίζουν το μυαλό.

Δεν μιλούσα λοιπόν.

Η σιωπή είναι πιο τίμια από τα κούφια λόγια.

Ξαφνικά βρήκα ένα διχαλωτό ξύλο στην παραλία. Λες και κάποιος μου το έβαλε εκεί για να θυμηθώ.

Να θυμηθώ ότι υπήρχαν ξένοιαστα χρόνια που ένα ξύλο γινόταν παιχνίδι.

Παιχνίδι που το παιδικό χέρι το δημιουργούσε ενώ η φαντασία του το μεταμόρφωνε σε ένα κόσμο που μπορούσαν να γίνουν τα πάντα.

Να γίνει χαρά, άσκηση, άθλημα, μάθημα, ανταγωνισμός, συνεύρεση, συζήτηση και στόχος.

Κάπου έχω την εντύπωση χάθηκε ο στόχος. Χάθηκε η φαντασία. Χάθηκε το όραμα.

Είπα κι εγώ να φτιάξω το ξύλο σφεντόνα για να δοκιμάσω τη φαντασία μου. Να ασκήσω το μυαλό μου. Να βρω το στόχο μου.

Δεν είναι κι εύκολο όταν δεν είσαι παιδί. Δεν είναι εύκολο όταν γίνονται τόσο δυσάρεστα πράγματα. Σκέφτηκα πως τα παιδιά που έπαιζαν με σφεντόνες και τενεκεδάκια κάποτε, ζούσαν τη φτώχεια και τον πόλεμο. Άρα εγώ που δεν είμαι παιδάκι δεν έχω δικαίωμα να κλαίγομαι για γεγονότα που δεν περιέχουν θάνατο.

Κι αν περιέχουν καταστροφή μήπως μια σφεντόνα θα μου είναι πιο χρήσιμη να πετύχω πετρωμένες καρδιές, σκουργιασμένα μυαλά και κοιμισμένες συνειδήσεις!!

Κάθισα και την έφτιαξα την σφεντόνα. Δεν είναι τόσο επιτυχημένη όσο αν την έφτιαχνε ένα έμπειρο παιδί αλλά κι εγώ η μεγάλη πήρα ένα μάθημα.

Τώρα μένει να βρω το πως να τη χρησιμοποιήσω.....

Σίγουρα η βοήθεια ενός παιδικού μυαλού όλο καθαρότητα και φαντασία θα μου είναι πολύτιμη.

Μα κι εσύ μπορεί να ξέρεις.....

Μίλησέ μου!!

Μπορεί ο στόχος να γίνει κοινός!!

@2018 γοργόνα mare mare

ΓΙΑΤΙ?

Το ΓΙΑΤΙ

είναι ένα μικρό ζωάκι που τριγυρνάει ανάμεσα μας και συνεχώς μας κυνηγάει

Ζει παντού

Στο μυαλό μας: Ρωτά συνεχώς και χωρίς σταματημό. Γιατί έτσι? Γιατί αλλιώς ?

Στην καρδιά μας: Γιατί αυτός? Γιατί εκείνος? Γιατί ο άλλος?

Στο σώμα μας: Γιατί ακούω? Γιατί βλέπω? Γιατί Τρώω? Γιατί πονάω?

Το ΓΙΑΤΙ

Έρχεται και φεύγει.

Και είναι πολύ πονηρό. Κρύβεται κι εκεί που λες έφυγε, νάσου και πάλι μπροστά σου

Ακολουθεί τους πάντες. Α! Δεν κάνει διακρίσεις.

Τους μικρούς τους ακολουθεί μες το στόμα: Γιατί μαμά? Γιατί αυτό? Γιατί εκείνο?

Τους γονείς μες το μυαλό για να απαντούν στις ερωτήσεις των παιδιών

Τους μεγάλους τους τρέχει παντού: στο σπίτι, στη δουλειά, στην παρέα, στις σχέσεις

ΓΙΑΤΙ εδώ?

ΓΙΑΤΙ εκεί?

Γιατί και παραπέρα?

Και πότε φεύγει?

Μμμμ!! Σχεδόν ποτέ!!

Έχει και συναισθήματα. Είναι χαρούμενο: ΓΙΑΤΙ μου αρέσει

Είναι περίεργο: Γιατί γίνεται αυτό?

Είναι θλιμμένο: ωχ!! Γιατί τώρα αυτό?

Και τι κάνουμε για αυτό?

Εγώ  σκέφτηκα κάτι:

Πείτε την  μαγική έκφραση: ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ

@maremare 2017

Το Φως!!

ΤΟ ΦΩΣ !!

Ξημέρωσε η ζωή μας μέσα στο Φως.

Γέμισε η ψυχή μας τη ζέστη της ζωής.

Τα βήματα μας χαράζουν τα μονοπάτια της δημιουργίας

Ανοίγουν τα πέταλά μας στον ήλιο.

Ρουφούν τη δύναμη της ζωής.

Αναπτύσσονται κι ακολουθούν το Φως

Ακτίνες χαράς και ευτυχίας κατακλύζουν το δέντρο της ζωής μας

Περνάει στις φυλλωσιές , στις ρίζες μας , στο χώμα.

Περνάει στην καρδιά μας

Το Φως γυρίζει το Σύμπαν μας

Γλιστράει στον ουρανό μας.

Φιλάει το Φεγγάρι και χορεύει με τα αστέρια μας

Το Φως που γεμίζει τα μάτια μας

το σώμα μας, την καρδιά μας

Το φως που έρχεται μέσα μας

Ο Φάρος της ζωής μας 

ο Οδηγός

η Πυξίδα μας

Το Φως μας είσαι Εσύ

Πηγή ζωής

Πηγή Αγάπης

Πηγή δημιουργίας

@maremare 2017

Αναμνήσεις.....

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Ξεκινώντας η νέα χρονιά όλοι σκέφτονται τα παλιά, τακτοποιούν τα σημερινά και ονειρεύονται τα μελλούμενα.

Δεν μου ήταν και τόσο εύκολο να σκέφτομαι τα παλιά. Όσο και να θέλω να τακτοποιήσω τα σημερινά δεν τα καταφέρνω. Όσο για τα μελλούμενα τα αφήνω να έρθουν από μόνα τους.

Μπερδέματα στο μυαλό κάθε τέλος χρόνου κι αρχή του επόμενου.

Οι εικόνες του χρόνου τρέχουν γρήγορα, και καρέ καρέ θυμίζουν τα χρόνια που πέρασαν και τις αναμνήσεις που μείναν.

Φωτογραφίες που θυμίζουν στιγμές, τοπία και ανθρώπους που ήρθαν στη ζωή μας και πέρασαν αλλά άφησαν ένα κάτι σημαντικό στην ψυχή μας.

Στιγμές που φέρνουν στο νου χαρές, εμπειρίες και αναμνήσεις.

Τοπία με μέρη που είδαμε, που ζήσαμε, που επισκεφτήκαμε και μας δώσαν το άρωμα τους, τη ζωντάνια τους, την παράδοσή τους.

Άνθρωποι που απλά γνωρίσαμε, άνθρωποι που μοιραστήκαμε εμπειρίες, άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας για διαφορετικούς λόγους και άνθρωποι που έμειναν στη ζωή μας κι έγιναν οι δικοί μας άνθρωποι.

Το ρολόι του χρόνου χτύπησε. Το έτος άλλαξε και οι αναμνήσεις ξεπετάχτηκαν στο μυαλό μας. Όμως εμείς συνεχίζουμε να μετρούμε τα λεπτά της ζωής μας και σε λίγο δημιουργούμε νέες αναμνήσεις, όμορφες ή δύσκολες.

Για να ξεπεταχτούν οι αναμνήσεις από το ρολόι μας εμείς εκείνο που σίγουρα πρέπει να κάνουμε είναι να αφεθούμε στο χρόνο και να τις ζήσουμε.

Να ζήσουμε τις στιγμές μας και να φτιάξουμε καινούργιες αναμνήσεις.

Φτιάχνουμε το βαλιτσάκι των αναμνήσεών μας και γι αυτή τη χρονιά.

Τοποθετούμε με σεβασμό και πολύ αγάπη τις στιγμές μας.

Πολύτιμα λεπτά με τον εαυτό μας. Πολύτιμες στιγμές με τους δικούς μας ανθρώπους. Πολύτιμο χρόνο με τοπία και ανθρώπους που μας προσθέτουν εμπειρίες που τον επόμενο χρόνο τέτοια εποχή οι αναμνήσεις μας δίνουν μια νοσταλγία , ένα χαμόγελο ή ένα δάκρυ όταν ανοίξουμε το βαλιτσάκι μας.

Ας αφήσουμε ελεύθερο το χρόνο αυτό να μας ταξιδέψει σε νέα μονοπάτια.

Ας αφήσουμε ελεύθερο τον εαυτό μας να απολαύσει τη στιγμή, τη ζωή μας.

Ας φτιάξουμε κι αυτή τη χρονιά τις αναμνήσεις μας όσο πιο δημιουργικά μπορούμε.

2017@ mare mare

Τίποτα δεν έχει αλλάξει

Τίποτα δεν έχει αλλάξει!!

Παρόλο που οι ζωές μας προχωρούν, γίνονται παράλληλοι οι δρόμοι, τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Συναντηθήκαμε και τα χέρια ενώθηκαν και έγιναν μια αγκαλιά 

Οι μνήμες ξύπνησαν

Τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Είμαστε πολλοί τότε.

Κάποιο λείπουν από την αγκαλιά αυτή

Ωστόσο τίποτα δεν έχει αλλάξει.

Είναι όλοι εδώ.

Με το νου, με τη ψυχή, με την καρδιά

Τίποτα δεν έχει αλλάξει

Ίσως να ψάχνουμε διαφορές στα σώματα, στα πρόσωπα,στις σκέψεις

όμως τίποτα δεν έχει αλλάξει

Οι διαφορές που ψάχνουμε δεν υπάρχουν.

Τα μάτια βλέπουν με τον ίδιο τρόπο

Η καρδιά χτυπά στον ίδιο τόνο

γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει

Αποδημητικά πουλιά που χώρισαν οι δρόμοι τους

Παράλληλοι δρόμοι που ενώθηκαν για να καταλάβουμε πως 

τίποτα δεν έχει αλλάξει

Τίποτα δεν έχει αλλάξει γιατί δεν θέλουμε τίποτα να αλλάξει.

Οι ζωές μας δέθηκαν με λεπτή χρυσή κλωστίτσα για πάντα

Οι μνήμες, οι εμπειρίες, οι λέξεις, οι εικόνες δεν είναι τίποτα μπροστά  σε αυτό που μας ενώνει

Τίποτε δεν έχει αλλάξει 

γιατί η αγάπη δεν θα αλλάξει

γιατί το φως μας ενώνει και μας ζεσταίνει

Τίποτα δεν έχει αλλάξει

γιατί

τίποτα δεν θέλουμε να αλλάξει

Αγαπημένοι μου φίλοι!!

      @mare mare 2016

Τα καλοκαιρινά μεσημέρια της καρδιάς μας!!

Τα καλοκαιρινά μεσημέρια!!

 

 

 

Μέσα στις ζεστές μέρες που διανύουμε έρχονται μνήμες από παλιά...

Τα μεσημέρια στο πατρικό του πατέρα μου.

Με τις μουριές να φυλλώνουν την αυλή.

Δίπλα η κληματαριά να έχει σταφύλια περιμένοντας όπου νά΄ναι να τα δώσει για χρυσό μοσχάτο κρασί.

Πιο δίπλα το περιβόλι με κάθε είδους κηπευτικά.

Η μυρωδιά της ντομάτας ακόμα έρχεται στη μύτη μου.
Θυμάμαι τη γιαγιά αυτές τις μέρες να περιμένει να περάσει ο δεκαπενταύγουστος για να στίψει τις ντομάτες και να φτιάξει ντοματοχυμό για όλο το χειμώνα.

Εκείνο που έρχεται πρώτα από όλα είναι η κούνια κάτω από τις μουριές που κάθε μεσημέρι κουνούσε τα παιδικά μας όνειρα.

Τότε δεν είχαν μεγάλες φιλοδοξίες.
Ήταν απλά. Λιτά.
Η χαρά που μαζευόμαστε όλα τα ξαδέλφια το καλοκαίρι ενώ το χειμώνα σκορπούσαμε σαν τα αποδημητικά πουλιά.

Τις βουτιές που κρατούσαμε την μεγαλύτερη ανάσα μας.

Τα παγωτά χωνάκι που κολλούσαν στα δάκτυλα και δεν φοβόμαστε να τα γλύψουμε

Τα παιδικά μας μεσημέρια, με μουσική από τα τζιτζίκια και τα  Μίκυ μάους στα χέρια.

Και πολλά γέλια όταν οι πατεράδες ροχάλιζαν στο κατώι ενώ οι μαμάδες κουτσομπόλευαν στον ίσκιο.

Κάθε φορά που ξαπλώνω τα καλοκαιρινά μεσημέρια κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω στο τότε και δεν θα το πιστέψετε τα ανοίγω και κρατώ το Μίκυ μάους χαμογελώντας στο καυτό ήλιο!!


                                                               @mare mare 2016

6 ΥΠΈΡΟΧΑ ΧΡΟΝΙΑ!!

 

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!!

 

6 Χρόνια μαζί!! Έχουμε πει πολλά και διάφορα !!

 

Ευχάριστα!! Φανταστικά!! Παραδοσιακά!! Στενάχωρα!! Συγκινητικά!!

 

Πολλά λόγια!! Πολλή συγκίνηση και ευαισθησία!!

 

Αυτή η χρονιά ωστόσο ήταν λιγότερο ομιλητική!!

Κάποτε πρέπει να μαζεύουμε τις σκέψεις μας για να γίνουν λόγια.

Κι όχι όποια λόγια!!

Λόγια ουσιαστικά και δημιουργικά!!

 

Ας ευχηθούμε σε νέα δημιουργικά ξεκινήματα!!

Σε φρέσκιες ιδέες και ζωντανές προτάσεις.

 

Σας φιλώ γλυκά!!

 

Ευχαριστώ για την υποστήριξη!!

 

@Η Γοργόνα  Mare Mare σας!!! 

 

Άνοιξη!!

 

ΑΝΟΙΞΗ!!

 

 

 

 

 

Καλώς Ήρθες!!

 



Ευγένιος Τριβιζάς - Δώδεκα παρά δώδεκα (Βαλτινός - Μουζουράκης)

Το χαμένο Δώρο!!

 

 

Δώρο που χάθηκες?

 

 

 Ένα κουτάκι τόσο δα, που κρύβει πολλά μέσα του.
Δεν είναι τόσο τα αντικείμενα.
Είναι πολλά διαφορετικά συναισθήματα.

Είναι η Ευχή: Ευχήθηκα να έχω ένα Δώρο.

Είναι η Επιβράβευση: Μπράβο μου είμαι καλό παιδί κι αξίζω το Δώρο.

Είναι η Επιθυμία: Δεν θέλω οποιοδήποτε δώρο ...Θέλω αυτό το Δώρο.

Είναι η Έκπληξη: Ουάου είναι αυτό που ήθελα και δεν το περίμενα!!

Είναι η Ελπίδα: Ελπίζω να με αγαπούν τόσο που να έρθει το Δώρο.

Είναι η Χαρά: Η λάμψη που φωτίζει τα μάτια μου όταν το βλέπω και το αγγίζω!

Είναι η Ανάγκη: Το ήθελα πολύ και το χρειαζόμουν.

Είναι η Αγάπη: Αυτό το Δώρο γεμίζει την ψυχή μου ζεστασιά.

Είναι η Σκέψη: Το Δώρο μου μεταφέρει τη σκέψη αυτού που το έστειλε.

Από όλα όσα βρίσκονται γύρω μου ξεχωρίζω εσένα γιατί είσαι μόνο για μένα. Μόνο δικό μου.

Δεν με νοιάζουν οι κορδέλες και τα χρωματιστά χαρτιά.

Εκείνο που με νοιάζει όμως είναι ότι πάνω σου γράφεται το όνομά μου.

Είσαι δικό μου!! Και δεν σε αλλάζω με τίποτα.

Αν μου ζητούσαν να σε ανταλλάξω με κάτι άλλο δεν θα το δεχόμουν.

Γιατί είναι σαν να σε προδίδω. Σαν να πετάω την δύναμή σου.

Σαν να μην θέλω τη θετική σου ενέργεια.

Όχι μην φοβάσαι δεν πρόκειται να σε παραπετάξω. Δεν πρόκειται να σε δώσω αλλού.

Ξέρω ότι χάθηκες στο δρόμο...

Προσπαθείς να με βρεις αλλά δεν ξέρεις που μένω....

Ναι .Έφυγα από το σπίτι που ήξερες....

Βάρκες με πήραν μακρυά.....

Κάνει κρύο εδώ. Που και που βρέχει...Να προσέχεις γιατί μπορεί να λιώσουν τα χαρτιά σου και οι κορδέλες σου να λασπωθούν.

Δεν θα είσαι τόσο γυαλιστερό πια. Μην σε νοιάζει όταν με βρεις εγώ θα σε θέλω το ίδιο. Θα σε περιμένω με λαχτάρα.

Θα σε κρύψω κοντά στην καρδιά μου για να ζεσταθείς και να ξέρεις πως σε αγαπώ το ίδιο!!

Να ΄μια!! Κάθομαι κάτω από τον βουρκωμένο ουρανό και φωνάζω τις ευχές μου!!

Το ξέρω πως με ακούς!! Σε λίγο θα έρθεις!!

Και αν ανοίξω το άδειο μου κουτί ...ακόμα κι αυτό δεν με νοιάζει γιατί από μέσα του θα βγει κάτι φωτεινό, γεμάτο ελπίδα και αγάπη!!

Θα υπάρχει πάντα στο κουτί σου το συναίσθημα ότι

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΊ και φέτος και ΔΙΚΑΙΟΎΜΑΙ ΤΗΝ ΛΆΜΨΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΎ!!

@MARE MARE 2015