Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2011

στο σεντούκι του παππού το "ΟΧΙ"




Μες το σεντούκι ψάχνω

μήπως και βρω μια απάντηση

η θύμηση πολύ αχνή

ξέρω πως χάνω…

 


Βλέπω παλιούς να δίνουν

ψυχές που πάνω από τα ανθρώπινα περνούν

οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν

πως είναι εκείνοι που σήμερα μας ξεπερνούν






Μες την αχνή την μνήμη περισσεύει

η αξία της ζωής δεν κυβερνά

καράβι σήμερα που κινδυνεύει

τα ιδανικά πουλήθηκαν ακριβά


 

Περνάνε γρήγορα οι μνήμες

που μας κρατούσαν λίγο πιο ψηλά

σερνάμενοι πιανόμαστε σε δίνες

και μας πετούν σε βράχια κοφτερά


 



Δεν την θυμάμαι πια καλά την ιστορία

την ξέχασες κι εσύ παππού θαρρώ

να διηγηθώ και πάλι την πορεία

μες τα βουνά που πάλεψες μπορώ

 

Θέλω να φτάσω και πάλι στην κορφή σου

που πάτησες και στάθηκες ψηλά

κι εκεί πάνω πέταξες για πάντα την ψυχή σου

μήπως μπορέσω να ζήσω εγώ καλά



 


Ξέρω κοιτάζεις και πονάς όπως μας βλέπεις

αισθάνομαι πως κλαις καμιά φορά

το δάκρυ σου περήφανα κι αν κρύβεις

στο αίμα σου κυλάει η λευτεριά.



 


Ίσως μπορέσω κάποια μέρα να σε φτάσω

να σου αποδείξω πως δεν χάθηκες εσύ

Κι αν βλέπεις στο ηρώον το όνομα σου

Το «ΟΧΙ» σου φωνάζει στη ψυχή!



 
(αφιερωμένο στον παππού Διαμαντή που χάθηκε στα βουνά για να μην κάψουν οι Γερμανοί το χωριό του που ήταν Πρόεδρος κι άφησε μια γυναίκα 25 ετών μόνη με δυο μικρά παιδιά που δεν γνώρισαν πατέρα αλλά έμαθαν να τιμούν τις αξίες της ζωής και να τις μαθαίνουν στα παιδιά τους.
Όπως και σε όλους αυτούς που ξεπερνούν τα καθημερινά και δίνουν τη ζωή τους για να θυμόμαστε ότι είμαστε Άνθρωποι και κυρίως Έλληνες!! Χρειάζεται να το θυμόμαστε αυτές τις εποχές περισσότερο από ποτέ)






Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Ήρθα...!! Είδα...!! Και....


Με ένα καραβάκι  χωρίς πανί
χωρίς κουπί
χωρίς ζωή
ήρθα


Η γέννηση μου ασήμαντο γεγονός
μες στο πλήθος
που φώναζε αγριεμένο.
Γυμνό κορμί
Ψυχή αγνή


Φύλλο ταξιδεμένο
σε καθαρό νεράκι της βροχής
σε άκρη ποταμού
στη μέση του πελάγους
η καρδιά μου
φλέγεται


Κι ως κάθε ξημέρωμα σηκώνομαι
από τα βάθη του ωκεανού
υψώνω το κορμί
κι ανεβάζω την ψυχή
πέρα από τα κύματα
στην άκρια των πελάγων

Ήρθα..!!
Είδα...!!
Και πιάστηκα από τις νότες της ζωής
για να περάσω
πέρα από την καθημερινότητα
πέρα από τον μαύρο ορίζοντα
Ψηλά στους αιθέρες....

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Κάποτε και τα μικρά ψάρια τρώνε το μεγάλο….!





Στην Ωκεανούπολη η ζωή κυλάει ήσυχα.



Όλοι μοιάζουν ευχαριστημένοι.


Με τα μεγάλα κοχυλένια σπίτια τους.


Τους αυτοκινούμενους ιππόκαμπους.


Τα γλέντια στο μεγάλο παλάτι.


Η θεία Νώα βέβαια το είχε πει (για όσους διαβάζατε τα παραμύθια από την αρχή)


« Θα έρθει μια μέρα που κάτι θα αλλάξει και δεν θα είναι η ροή των νερών…η ίδια»


Η θεία καλή χρυσή αλλά με κάτι τέτοιες δυσνόητες για μας προφητείες έφτασε στο σημείο να μην της πολυδίνουν σημασία.
 



Απόψε όμως παρουσιάστηκε ο «Ξένος» ξαφνικά εκεί που τα χταπόδια έφτιαχναν το Σαββατιάτικο γλέντι….


Επιβλητικός και πάνω στην ασπίδα του, Αυτοκινούμενη δεν ήταν γιατί την κρατούσαν κάτι παράξενα πλάσματα από κάτω και τον φέρνανε.






Ζήτησε να μιλήσει με τον Πατέρα Ποσειδώνα.


Δεν μου φάνηκε και πολύ ευχαριστημένος με όλα αυτά.


Ο «Ξένος» λέει θα μας αναβαθμίσει.


Αναβαθμίσει? Τι είναι αυτό?


Τα θαλάσσια πλάσματα δεν γνωρίζουν και πολύ καλά τις σύνθετες λέξεις και συχνά πυκνά μπερδεύονται…
 
Να είναι κάτι για το καλό μας!!


Για το καλό μας?


Και που το ξέρει αυτός το καλό μας αφού είναι «ξένος»


Χμ!! Κανείς δεν απάντησε στην ερώτηση….


Και σε λίγο ήρθε ο σοφός του, που είχε και μια φάτσα αρπακτική καθώς μετρούσε τα θαλάσσια οικόπεδα, τα κοχύλια, τις πηγές και τα κοράλια…κι ότι έβρισκε μπροστά του.
 Η γυναίκα του ξένου άραξε στην αμμουδιά και ζήτησε να της φέρουν υπέροχη «γοργονάδα» , λικέρ που μόνο εμείς το φτιάχνουμε με μυστική συνταγή.


«Σε λίγο όλα αυτά θα είναι δικά μας», είπε και το χαμόγελό της άστραψε στο λαμπύρισμα του βυθού.

 

Το όλο θέμα συνεχίστηκε για καιρό…


Μετρούσαν. Συζητούσαν. Έτρωγαν. Έπιναν και την Άρτα φοβέριζαν (παλιό γνωμικό)



Οι κάτοικοι της Ωκεανούπολης δεν ήταν πια χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι. Γκρίζοι, σκυθρωποί και σκυφτοί προχωρούσαν αργά στα βάθη του Ωκεανού, μουρμουρίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά και κάτι πρέπει να γίνει.


Διαμαρτύρονταν που και που μπροστά στο παλάτι του Ποσειδώνα, αλλά κι αυτός ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση, ανεξάρτητα αν δεν τους έλεγε τίποτα.




 
Ώσπου πήγαινε όλοι στην Θεία Νώα, αφού θυμήθηκαν τα λόγια που είχε πει.


Η θεία το σκέφτηκε το ξανασκέφτηκε και….


« Τα ψάρια !! τα ψάρια είναι η λύση!!»


Τα ψάρια? Μα τι λέει τώρα, ξεκούτιανε, τα ψάρια έχουν το Νόμο «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό»

 
Ναι αλλά είναι πολλά, μικρά και έχουν τα ίδια συμφέροντα.
Αν πάρουν τους ψαρότοπους τους θα πεθάνουν ή θα πιαστούν στα δίχτυα τους. Γιατί να μην θελήσουν να βοηθήσουν….

Κι έτσι από στόμα σε στόμα και από πλάσμα της θάλασσας έφτασαν τα νέα παντού, σε κάθε ψάρι .


Σούσουρο μεγάλο έγινε ….






Και να πως ο Νόμος, η στάση, η παροιμία, τα στερεότυπα μπορούν κι αλλάζουν…

Τελικά δεν τρώνε πάντα τα μεγάλα ψάρια τα μικρά…