«Η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση»

Απόψε ήρθαν στην Ωκεανούπολη δύο πολύ γνωστές αδελφές, η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση.

Ήρθαν για να μείνουν για λίγο στην πόλη μας και να επισκεφτούν τα αξιοθέατά μας.

Η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση, ψηλόλιγνη κι προσεγμένη «γέμισε» την πόλη με μια λάμψη από την ομορφιά και την παρουσία της.

Αμέσως προσπάθησε να γνωριστεί με όλους.

Ρωτούσε για τα πάντα και απαιτούσε να έχει τις απαντήσεις που χρειαζόταν.

Ήθελε το καλύτερο για τον εαυτό της.

Το καλύτερο δωμάτιο στο ξενοδοχείο. Τον καλύτερο ξεναγό.

Το καλύτερο φαγητό. Φυσικά ζήτησε να γνωριστεί με τον Ποσειδώνα και τις αρχές του τόπου.

Η κ Χαμηλή Αυτοεκτίμηση, όμορφη και συγκρατημένη, ελαφρώς ατημέλητη, κρυβόταν πίσω από την αδελφή της.

Δεν την απασχόλησε που θα μείνει και τι θα δει.

Την ένοιαζε περισσότερο μήπως και την χαρακτηρίσουν αγενή κι ενοχλητική.

Σκεφτόταν πολύ τις κινήσεις της.

Δεν διεκδικούσε και τις αρκούσαν οι παραχωρήσεις που της παρείχε η αδελφή της.

Σεργιάνιζαν στους δρόμους και η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση επισκίαζε την κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση. Δεν έδινε σημασία η μία στην άλλη, λες και δεν ήταν αδελφές. Λες κι ήταν ξένες.

Παρόλο που η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση έγινε γνωστή αμέσως δεν μπορώ με σιγουριά να πω ότι ήταν συμπαθής σε όλους.

Τους θάμπωνε η σιγουριά κι η αυτοπεποίθηση αλλά τους ενοχλούσε ο δυναμισμός και η αυτάρκεια που έδειχνε. Κάπου μέσα τους όλοι την φοβούνταν.

Από την άλλη η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση δεν ενοχλούσε κανέναν και φυσικά κανέναν δεν φόβιζε. Μην πω ότι οι περισσότεροι ταυτίζονταν βαθιά μέσα τους με εκείνη ή κάποιοι την λυπόταν κι ήθελαν να την φροντίζουν.

Μια μέρα έφτασαν στην Πηγή της Αυτογνωσίας. Ξεναγός τους ήταν η κ. Ζωή .

Τους εξηγούσε πως βρέθηκε η Πηγή στην Ωκεανούπολη και πως οι κάτοικοι φρόντιζαν να την επισκέπτονταν συχνά. Υπήρχε έναν μύθος που έλεγε πως η Πηγή σου έδειχνε στα νερά της τον πραγματικό πηγαίο εαυτό σου. Κάποιοι λένε ότι την ακούν να μιλά όταν θέλει.

Όταν οι αδελφές πλησίασαν η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση αμέσως θέλησε να πιει νερό.

Η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση όπως άκουγε την ιστορία της Πηγής φοβήθηκε. Σκέφτηκε μήπως και δει τον πραγματικό της εαυτό και τρομάξει περισσότερο.

Η κ. Ζωή προέτρεψε την κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση να πιει λέγοντας της « Ποτέ κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να ανακαλύψει για τον εαυτό του!!»

Όταν ήπιαν το νερό ξεκουράστηκαν στο γρασίδι. Ο ήλιος λαμπύριζε στην Πηγή.

Και τότε η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση άκουσε « Πρόσεχε!! Το χάρισμα της σιγουριάς και της εκτίμησης του εαυτού σου να το κρατάς σαν φυλακτό!! Μην σπαταλάς την ενέργειά του στην προβολή και στη δύναμη που σου δίνει!! Κάνε τη δύναμη αυτή ασπίδα προστασίας του εαυτού σου!! Μην σκορπίζεσαι!! Και μην ξεχνάς τους άλλους!!»

Η φωνή σώπασε και η κ. Υψηλή Αυτοεκτίμηση κοιμήθηκε στον ήλιο.

  Η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση κρυμμένη κάτω από το καπέλο της άκουσε κι εκείνη
« Που είσαι? Τι κρύβεσαι αφού όλοι σε βλέπουν? Και πιο πολύ από όλους ο εαυτό σου!! Είσαι εδώ!! Υπάρχεις!! Να χαίρεσαι για αυτό!! Τι φοβάσαι? Τις σκέψεις σου? Οι σκέψεις σου είναι δικές σου!! Εσύ τις φτιάχνεις!! Αλλιώς δεν υπάρχουν, χάνονται!! Είσαι συγκρατημένη, έξυπνη, αξιοπρεπής !! Δείξτο !! Μοιράσου το με τους άλλους!! Σε έχουν ανάγκη!! Σε προσέχουν και εσύ περιμένεις κάτι….Τι? Ευχαρίστησέ τους που υπάρχουν στη ζωή σου!! Ευχαρίστησε για τα ταλέντα σου και τότε θα δεις μια δύναμη που σου χαρίστηκε και την αρνήθηκες!! Δέξου τα δώρα…Δώσε δώρα…»

Η φωνή σώπασε και η κ. Χαμηλή Αυτοεκτίμηση αποκοιμήθηκε στον ήλιο.

Όταν ο ήλιος έπεσε ξύπνησαν. Το παράξενο είναι ότι η κ. Ζωή είχε εξαφανισθεί. Βρήκαν το δρόμο και γύρισαν στην πόλη πιασμένες χέρι – χέρι.

Κάτι άλλαξε μέσα τους. Ένας μαγνήτης τις ένωνε και το ήξεραν.

Και μια φωνή να πορευτούν μαζί και να προσφέρουν στον κόσμο τα δώρα της Αυτογνωσίας.

 

Ο σπόρος που δεν σπείραμε…

Την δημιουργία την χάσαμε φίλε μου.

Κι η υπομονή την ακολουθεί από πίσω.

Τίποτα δεν μας έμαθε η μάνα – γη

Τίποτα δεν πήραμε στο δισάκι μας μαζί

 

Δεν είδαμε ποτέ τi είχε εκείνο το πουγκί

που μέσα το πετάξαμε στα γρήγορα.

Δεν ήθελες να το ανοίξεις αλλά κι εγώ

Το κοίταζα αδιάφορα.

 

Όταν τον βρήκαμε ήταν αργά….

Έπρεπε να το είχα κάνει εγώ

Όχι σε μένα δόθηκε…

Γελιέσαι….

Δεν ήξερα πώς να το κάνω. Εσύ?

Κάτι είχα δει από τους παλιούς.

Αυτά είναι περασμένα είπα μέσα μου

Και το έκρυψα πιο βαθειά.

 

Κι είναι εδώ. Περίμενε με υπομονή

Χρόνια ολόκληρα περίμενε.

Δυο χέρια με σεβασμό να τον πιάσουν

Να του δώσουν ζωή.

Δυο χέρια που με υπομονή θα σκάψουν το χώμα.

Θα βάλουν με αγάπη το σπόρο και θα τον σκεπάσουν

Με τρυφερότητα και φροντίδα.

Θα του μιλούν με αγάπη.

 

Το νερό θα πέφτει απαλά να δροσίσει το σώμα του.

Ο ήλιος θα ζεσταίνει την ελπίδα.

Η ψυχή θα καρτερεί τη γέννηση.

Προσμονή κι ελπίδα.

 

Κι ύστερα η γέννηση

Ξεκινά μ΄ ένα μίσxο

Ένα τρυφερό φυλλαράκι

Απαλό σαν νεογέννητο βρέφος.

 
 

Είναι εκεί υπάρχει.

Θυμίζει την αρχή.

Η ζωή αρχίζει.

Συνεχίζεται!!

Κι όταν γεμίσει η ζωή το χώμα

Μπορούμε όλοι να ελπίζουμε

Να χαιρόμαστε

 Να γευόμαστε

Να είμαστε υπερήφανοι που σπείραμε

Που δουλέψαμε που φροντίσαμε

Που είμαστε εκεί.

Που ζούμε…

Γιατί δεν το κάναμε?

Γιατί την θάψαμε την ελπίδα?

Γιατί δεν ζούμε?

Μήπως είναι η ώρα?

Ο σπόρος είναι εδώ, περιμένει!!

Το κόλπο της μαγειρικής!

Θέλεις να κάνεις πίττα

Να γίνει νόστιμη πολύ

Να γεμίσουνε τα σπίτια

Και να φάνε οι πολλοί?

Εύκολο είναι φίλοι μου

Πάρτε μολύβι και χαρτί

Να γράψετε τη συνταγή

 

Φέρε τη χύτρα τη βαθειά

Και βάλε της τα υλικά:

 

Λίγο αλεύρι από αυτό

που δούλεψε όλο το χωριό

Νεράκι από τον ποταμό

που τον κρατήσαν καθαρό

Αλάτι από θάλασσα και ήλιο στεγνωμένο

Αυγά από την στρουμπουλή

την άσπρη κόττα την καλή

 

Και γάλα από την αγελάδα

που βόσκει χόρτα στη λιακάδα.

Βούτυρο που ΄ναι χτυπητό

Άσπρο, αφράτο, μυριστό

Τυρί από κατσίκα

που δάγκωσε τα σύκα

Φαίνεται λίγο δύσκολο?

Τι είναι που το κάνει?

Δεν έχεις καθαρό νερό?

Δεν δούλεψε όλο το χωριό?

Το αλάτι είναι χημικό?

Το γάλα μοιάζει πιο τρελό κι απ΄την τρελή αγελάδα?

Το γάλα έχει Έψιλον

Και το τυρί ποιος ξέρει?

Τι να σου κάνω φίλε μου?

Που να σου πω

Το τελευταίο συστατικό της συνταγής ετούτης

Η Αγάπη και το νοιάξιμο

Αν μέσα της δεν πέσουν τότε

Πικρό είναι το φαί

και λιγοστό για όλους.

 

«ΞΕΝΩΝΑΣ»

Η ζωή είναι σαν ξενώνας

Κάθε πρωί νέα άφιξη

 

Χαρά, κατάθλιψη, μοχθηρία,

Χτυπούν απρόσμενα την πόρτα

 

Καλωσόρισε και ψυχαγώγησέ τις!!

Ακόμη κι αν η συσσωρευμένη θλίψη

Σαρώνει βίαια το άδειο σπιτικό σου

 

Τίμα κάθε καλεσμένο.

Μπορεί να σε προετοιμάζει

Για νέες απολαύσεις.

 

Τις σκοτεινές σκέψεις, την ντροπή, την κακία,

Αντάμωσέ τις στο κατώφλι με χαμόγελο

Και κάλεσέ τις μέσα.

Να είσαι ευγνώμων για κάθε επισκέπτη

Επειδή είναι ο οδηγός που

Έχει σταλθεί από ψηλά.

Τζελαντίν Ρουμί (13ος αιώνας)

επιτέλους!! τέλος?

Μεγάλο όνειρο που διαρκεί μες του μυαλού μου

το φιλμ που κυλάει στο καρούλι του

βλέπω να τρέχει η ζωή σου

Ζωή χαμένη η δική σου

Ζωή χαμένη η δική μου

Πάτα το κουμπί να ξεκινήσεις

να δεις να τρέχει το "παιχνίδι"

μην περιμένεις να αρχίσεις

μην αισθανθείς ποτέ σκουπίδι

Δες!!το "παιχνίδι" είναι ιδέα...

πιο φωτεινή και πιο μεγάλη...

για να κερδίσεις την "παρέα"

πρέπει να σκύψεις το κεφάλι!!

Δεν θες να "παίξεις"

αλλά σε "παίζουν"...

δεν θες να "ψάξεις"

αλλά "ζητάς "....

Κλείσε επιτέλους το κουμπί τους

πες τους το ΟΧΙ που λαχταράς!!

Τα χέρια μας δεμένα μένουν

μόνο αν δεν θέλεις να λυθούμε!

Αν επιμένεις στην "παρτίδα"

να ξέρεις

μόνοι μας θα πουληθούμε!!

Ήρθα...!! Είδα...!! Και....

Με ένα καραβάκι  χωρίς πανί

χωρίς κουπί

χωρίς ζωή

ήρθα

Η γέννηση μου ασήμαντο γεγονός

μες στο πλήθος

που φώναζε αγριεμένο.

Γυμνό κορμί

Ψυχή αγνή

Φύλλο ταξιδεμένο

σε καθαρό νεράκι της βροχής

σε άκρη ποταμού

στη μέση του πελάγους

η καρδιά μου

φλέγεται

Κι ως κάθε ξημέρωμα σηκώνομαι

από τα βάθη του ωκεανού

υψώνω το κορμί

κι ανεβάζω την ψυχή

πέρα από τα κύματα

στην άκρια των πελάγων

Ήρθα..!!

Είδα...!!

Και πιάστηκα από τις νότες της ζωής

για να περάσω

πέρα από την καθημερινότητα

πέρα από τον μαύρο ορίζοντα

Ψηλά στους αιθέρες....

Μια ομορφιά που στέκοταν δίπλα μου…

Στα ταξίδια μου η γοργόνα, πολλά είδα κι άκουσα….

(κάτι έχετε καταλάβει, αφού δεν βάζω γλώσσα μέσα μου και σας τα λέω…)

 Σε ένα από αυτά λοιπόν γνώρισα έναν φίλο.

Αν σας τον έδειχνα, θα καταλαβαίνατε ότι δεν ήταν και πολύ συνηθισμένος (θα μου πεις, γιατί ως τώρα όσα μας λες τα θεωρείς συνηθισμένα…Έλα ντε!!)

 Ας δώσουμε ένα όνομα σε αυτόν τον φίλο, φανταστικό (οικογένειες δεν θίγουμε…Άσε που αν με διαβάζει…μαύρο φίδι που μ΄έφαγε…)

Θα σας άρεσε να τον λέμε Πολύκαρπο?

Όχι…..?

Ε! Εγώ τώρα, Πολύκαρπο θα τον πω γιατί του ταιριάζει, αν και δεν τον βάπτισαν έτσι.

Ο Πολύκαρπος λοιπόν είναι ψηλός, με μακρύ μαλλί μαύρο, λεπτός και υπερδραστήριος. (όχι δεν τον προξενεύω, έχει σημασία που το λέω….)

Που τον θυμήθηκα? Απλά ο Πολύκαρπος είχε δυο χρυσά χέρια….

Ότι έπιανε γινόταν δημιουργία.

Τον γνώρισα σε μια παραλία να μαζεύει πέτρες.

Γοργόνα mare, του λέω.

Το βλέπω!(ξεχνώ ότι καρφώνομαι με την ουρά!!) Πολύκαρπος, μου απαντά

Τι ψάχνεις?

Ε! δεν πιστεύω να μην έχετε πέτρες στη χώρα σου.

Και πέτρες έχουμε κι από όλα έχουμε…

Γιατί μαζεύεις πέτρες?

Ο Πολύκαρπος με κοίταξε περίεργα και συνέχισε να μαζεύει πέτρες διαλέγοντας τες με πολύ προσοχή.

Μου έκανε όμως την τιμή και μου μίλησε.

Μ΄αρέσει!!

Τι?

Οι πέτρες…..?

Δεν είναι οποιεσδήποτε πέτρες!!

Δηλαδή?

Κοίταξε καλύτερα!!

Κοιτούσα και έβλεπα πέτρες.

Δεν κοιτάς σωστά γι΄αυτό δεν βλέπεις.

Με έστειλε…., ο Πολύκαρπος.

Ε!όχι και δεν βλέπω.

Πολύκαρπε εξηγήσου, δεν το έχω….

Παρατήρησε.

Τι? Τις πέτρες?

Κοίτα το σχήμα!!

Μωρέ, σαν να χει δίκιο δεν είναι όλες ίδιες….

Κοίτα το χρώμα!!

Χμ! ναι και σ΄αυτό διαφέρουν.

Νοιώσε την υφή!!

Αχά! Φοβερό!!

Μέτρησε το βάρος!!

Α!!καλά Πολύκαρπε!! Ζωγραφίζεις! Είσαι φοβερός!!

Και εκεί ήρθε η ώρα που ο Πολύκαρπος με αποτέλειωσε.

Ναι !! Ζωγραφίζω, που το ξέρεις!!

Η μαγική γοργόνα!! Ποια μαγική γοργόνα, έτσι χαριτολογώντας το είπα και μέσα έπεσα.

Ο Πολύκαρπος με πάει στην τέντα του (γιατί σκηνή με την έννοια που το λέμε σήμερα, δεν θα το έλεγα)

Μια αιώρα, το κρεβάτι του.

Μια πέτρα, το τραπέζι του

Μια τέντα, η στέγη του

Ο κόσμος όλος, δικός του.

Και ο Παράδεισός του.

Ρίζες σε σχήματα απίστευτα. Ξύλα λειασμένα από τα κύματα.

Βότσαλα!! Κοχύλια και πέτρες!!

Μικρές και μεγαλύτερες

Και μετά με έμαθε να σκαλίζω σε μια πετρούλα τόση δα μονογράμματα και ιερογλυφικά από τα ταξίδια του.

Ένας κόσμος μου ανοίχτηκε…..

Μια πηγή δημιουργίας κι αγάπης.

Ο Πολύκαρπος τις αγαπά τις πέτρες του, τα βότσαλά του, τις ρίζες του.

Φάγαμε ψάρια που τα είχε ψαρέψει με ένα βαζάκι με  ένα κομμάτι ψωμί στον πάτο του ( μην το κάνετε, δεν είστε ο Πολύκαρπος).

Είπαμε για χώρες που πήγε και άλλες που θα ήθελε να πάει.

Έφτασε η ώρα του δειλινού και έπρεπε να φύγω πια.

Mare, πολύ χάρηκα που σε γνώρισα και πάρε αυτά να με θυμάσαι.

 Και βγάζει από το σάκο του ένα ζευγάρι σκουλαρίκια με τις πιο όμορφες μαύρες πέτρες που έχω δει γεμάτες φλεβίτσες και νερά που λαμποκοπούν στο φως και αστράφτουν στο σκοτάδι.

Δεν είχα κάτι να του δώσω να με θυμάται

Πάντα με θυμόταν.

Πάντα τον θυμάμαι και εγώ.

Όχι από τις μαγικές πέτρες του.

Όχι από το μάθημα πώς να σκαλίζω

Όχι από την κουβέντα την υπέροχη

Από το μάθημα του Πολύκαρπου.

Με έμαθε:

Την  ομορφιά που στέκοταν δίπλα μου…!!