Δευτέρα, 8 Δεκεμβρίου 2014

Τι έγινε αφού η Σταχτοπούτα παντρέφτηκε τον Πρίγκιπα?

 
Η συνέχεια του παραμυθιού της Σταχτοπούτας.....
 
 
 
 
 
Κι όλοι μείναμε ευχαριστημένοι με το τέλος του παραμυθιού.
 
Μπορεί η Σταχτοπούτα να ταλαιπωρήθηκε κομματάκι,καθάριζε εδώ κι εκεί τις στάχτες κι υπηρετώντας τη μητριά και τις κόρες της, κτλ, κλπ...αλλά το πήρε το παλικάρι " δόξα και τιμή".
 
Και να χοροί και τραγούδια!! Και έρεε η σαμπάνια και βουνό το χαβιάρι κι άλλα τέτοια παραδοσιακά!!
 
 
Και τους χορέψαμε!! και τους ρίξαμε κι ένα τσουβάλι ρύζι και να τα κουφέτα!!
 
Kαι το ζεύγος πήγε Βενετία - Φλωρεντία γιατί είναι πολύ ρομαντικά τέτοια εποχή!!
 
Και γυρίζοντας φέραν και το κατιτίς τους στους συγγενείς ως δεύτερη συγγένεια διότι Πριγκιπικό ζευγάρι είστε στο κάτω κάτω , μην  είστε καρμίρηδες...
 
Κι όλα μέλι και γάλα....
 
Και επέστρεψαν στον Πύργο...
 

Παλατάκι της είχε ο Πρίγκιψ, μην πουν ότι δεν έχει....

Ε!! πως να το κάνουμε!! Μοναχογιός!! ΄Όλα πάνω του γραμμένα!!

Βέβαια και η Σταχτοπούτα δεν ήταν και καμιά ότι κι ότι... Και τα φουστανάκια της τα είχε. Και τα γοβάκια της τα είχε!! Και κάτι λιρίτσες του εξαφανισθέντος πατρός βρέθηκαν .
Αλλά το κυριότερο ήταν πτωχή (όχι στον εγκέφαλο) πλην τίμια!!

Ααααα!! όλα κι όλα πριν τον Πρίγκιπα κανείς δεν της έπιασε ούτε το χεράκι...( που να βρεθεί κιόλας εκεί που την είχαν καταχωνιασμένη, εδώ που τα λέμε...)



Ο Πρίγκιψ όταν γυρίσανε στον Πύργο της λέει: ¨Κουκλίτσα μου καλά πήγαμε, καλά ήρθαμε, να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα, γιατί καλή η εξουσία αλλά άμα δεν την δουλεύεις, σε αφήνει"
 
Ναι ,λέει κι η άλλη χαρωπή, λες κι ήξερε περί εξουσίας κι άλλων εργασιών.
Εσύ, της λέει ο καλός της ,για να περνάς την ώρα σου ...κάνε και κανένα φαγητό της προκοπής γιατί τόσο ντιλίβερι σουβλάκι " τα 7 αδέλφια" έπηξα....
 

Φιλότιμη κι ερωτευμένη η δικιά μας, πλακώθηκε και να οι πίτες και να τα γλυκά και κολλαριστά τα πουκάμισα ( γιατί είχε και στο χωριό του ο καλός της...) και να τα σεμεδάκια στην πλάσμα TV και έρχεται ξαφνικά ο Πρίγκιψ και τα παίρνει ανάποδες...

Τι είν τούτο? Δαντέλα καλέ μου!! Χειροποίητη!!!
Και τη δουλειά έχει πάνω στην τηλεόραση άσχετη....

Και τη στόλισε...καταλαβαίνετε πως...
Τι να πει και η καλή μας... Κουβέντα!!
Συνηθισμένη ήταν στο βρίσιμο κι από τη μητριά, δεν το θεώρησε καθόλου πρωτότυπο.

Έλα όμως που ο Πρίγκιψ δεν έμεινε στα λόγια κι όταν είδε το κουμπί να λείπει από το καλό του το σακάκι και πως θα πάει να παίξει Σκάκι ε?

 
Της ρίχνει λοιπόν ένα ωραιότατο " μπουκέτο" και της κάνει το ματάκι ακόμα πιο ωραίο.
Τα χάνει η άλλη και ψέλλισε τα πρώτα της λογάκια
" Τι πράγματα είναι αυτά Πρίγκιψ?" 
 Άντε από κει άφραγκη χωριάτισσα, της πετάει ο καλός... της και βροντάει και την πόρτα.

Μένει η δικιά μας αμανάτι και ποιον θα φωνάξει που κανείς δεν την ακούει?


Τη Νονά!! Έρχεται κι εκείνη συνάμενη κουνάμενη. Κι ελαφρώς ανίδεη....

Το και το, της λέει η Σταχτοπούτα. Αχ!! Τι καλά θα έχουμε μωρό?

Τι μωρό καλέ!! Το μάτι που μου το έκανε μπλε μαρέν, δεν το βλέπεις?

Ε!! καλά παιδί μου, Άντρας είναι!!

Κι επειδή είναι Άντρας κάθε τρεις και δύο, εγώ θα παστώνομαι με όλη την Max Factor  για να βγιαίνω έξω?
Τώρα δηλαδή το πρόβλημα αυτό ήταν : μην και βγει έξω και την κουτσομπολέψουν οι φίλες της.... Οι οποίες άλλες τρισευτυχισμένες...

Δέστε τα χάλια της Χιονάτης για να καταλάβετε

 
Της τα είπε η Νονά και τα νέα της Χιονάτης, Μαύρο μάτι και σπασμένο δόντι ( τουλάχιστον γλιτώσαμε τον ορθοδοντικό...)

Και δηλαδή έτσι θα το πάμε τώρα?

Θα τον χωρίσω!!!

Μα ακόμα δεν νυμφευθήκατε!! Κρίμα τα έξοδα, τα δώρα, το ταξίδι....

Τι λες μωρέ Νονά?
Και πότε να τον χωρίσω άμα με στείλει να κάνω παρέα στην Ωραία Κοιμωμένη?

Α!! μην το λες!! Τουλάχιστον εκείνη όταν ξύπνησε το πήρε το τεκνό με διαφορά 200 ετών...Κάτι είναι κι αυτό!!
Ναι!! και το κεράτωμα που έφαγε στη συνέχεια δεν το λέει κανείς!!
Αφού να σκεφτείς της πρότεινε δουλειά ο Αη Βασίλης όταν αρρώστησε ο Ρούντολφ !!




Οπότε η Σταχτοπούτα το είδε από εδώ... Το είδε από εκεί...( από εκεί ήταν το καλό μάτι, έβλεπε καλύτερα) και πήρε απόφαση να κάνει το κορόιδο.....

Και δεν ήταν τίποτα!!
Και ήταν τυχαίο ( αλλά καθόλου ωραίο...)

Και άμα είμαι καλό κορίτσι δεν θα ξαναγίνει και άλλα τέτοια ....

Και τα χρόνια περνούσαν.....
 Και ο Πρίγκιπας πάχυνε στο σώμα, γέμισε τα κασόνια του λίρες, και το κινητό του γυναικεία ονόματα.
Πετούσε που και που σε κανένα χορό " Κοριτσάκι μου" στην Σταχτοπούτα

Κι όλοι τους έφτιναν μην τους ματιάσουν.
Τέλειο ζευγάρι!!


Και η Σταχτοπούτα που έγινε " μύθος", " κούκλα", " ταινία" και φημισμένη πετυχημένη, αποφάσισε την Ιστορία να την διατηρήσει με το γνωστό κλασσικό τρόπο που όλοι ξέρουμε κι αγαπάμε. " Στάχτες - Χορός - Γοβάκι - Πρίγκιπας - Γάμος"
Τώρα αν ζήσανε καλά..., αν νομίζουνε ότι ζούνε καλά...., αν ζήσανε και ζούνε χάλια...., αν ήρθαν τα πάνω κάτω....Ποιος νοιάζετε? Και το κυριότερο: δεν πουλάει η καθημερινότητα!! Το θέλουμε το παραμύθι μας!!

Το πιστεύουμε??

@mare mare 2014




 
 



Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Ο Γνωστός Άγνωστος Στρατιώτης.

                                                               
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
 
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014
 
 
 

 
 
 
Ξημέρωσε μια ιστορική μέρα. Τι σκέφτεται ο καθένας ποιος να ξέρει...
 
Υπάρχουν άνθρωποι όμως σήμερα που ξαναζούν την Ιστορία.
 
Δεν είναι η Εθνική μας Ιστορία μόνο, είναι η προσωπική τους Ιστορία.
 
Μια απλή ιστορία που είναι κλεισμένη σε σκονισμένα ενθυμήματα, σε κιτρινισμένα γράμματα, σε λιωμένα αμπέχονα, σε σκουριασμένα προσωπικά αντικείμενα.
 
 

Ο στρατιώτης ο άγνωστος που βλέπεις στο Ηρώο στην πλατεία και στις στήλες που μνημονεύουν τους πεσόντες δεν "άγνωστος".

Αυτός ο άγνωστος σε κάποιους ήταν ο πατέρας της μάνας μου, ο  άντρας της γιαγιάς μου, ο παππούς μου, ο προπάππος της ανιψιάς μου, ο πρόεδρος του χωριού, ο προστάτης της οικογένειας και του τόπου.

Αυτός ο άγνωστος για μένα ήταν ο δικός σου θείος, ήταν ο αδελφός του πατέρας σου που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα για να έχεις εσύ το δικό σου σήμερα.



Ξεκολλάει από το Ηρώο και μου λέει Ιστορίες, τις δικές του Ιστορίες, τις ζωντανές, την πραγματική Ιστορία της Ελλάδας.
Το μαρμάρινο στόμα του περιγράφει τις βουνοπλαγιές που αγκομαχώντας ανέβαιναν με τους συντρόφους του με σκισμένα άρβυλα και κοκκαλωμένες χλαίνες. Με παγωμένα δάκτυλα κρατούσαν το όπλο και τα εφόδια για να φτάσουν στο στόχο.
Η πείνα τους τρυπούσε το σώμα μα δεν την φοβήθηκαν. Εκεί στα κρυμμένα χωριά βρέθηκαν χέρια που έδιναν απλόχερα από το φτωχό τους ψωμί.  Οι άνθρωποι που έδωσαν βοήθεια και εγώ σήμερα μπορεί να τους φέρομαι ρατσιστικά και να τους χαρακτηρίζω επαίτες.


Και προχωρούσαμε μες τα βουνά και το σώμα παγωμένο έλεγε " Γύρνα πίσω" , η Ψυχή - Αετός φώναζε " Προχώρα !! Πρέπει να πεθάνεις για να ζήσεις!!"

Και προχωρούν και περνάνε χρόνια που προχωρούν στα σύννεφα για να μας δείχνουν ότι πρέπει ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!


Σήμερα λοιπόν που σήμερα σου αρκεί ένα δάφνινο στεφάνι και μια σημαία σε αυτόν τον άγνωστο στρατιώτη, για μένα και όσους ακούν τα μαρμάρινα στόματα των Ηρώων  δεν φτάνουν δάκρυα να τρέχουν από μάγουλα που δεν πρόλαβαν να χαρούν το τρυφερό χάδι από το τραχύ χέρι του Άγνωστου - Γνωστού στρατιώτη. Δεν φτάνουν τραγούδια παιδικά και παραμύθια που δεν ειπώθηκαν.
Γιατί τα τραγούδια γίναν τραγούδια για τη λευτεριά και τα παραμύθια Ιστορία με πόλεμο και αίμα.

Σε σένα τα παραμύθια μου μπορεί να μην λένε τίποτα αλλά για μένα είναι η προσωπική μου ιστορία, η Ιστορία της οικογένειάς μου και της πατρίδας μου.


Στο Ηρώο υπάρχουν ονόματα, ψυχές, πνεύματα ελεύθερα, νους που ψήλωσε από τα ανθρώπινα για να μπορείς εσύ και εγώ να βάζουμε ένα δάφνινο στεφάνι στο σύμβολο της Ελευθερίας.

Δεν είναι Άγνωστος ο Στρατιώτης Είναι Γνωστός!! Είναι Η ελληνική Ψυχή!!
Η Ιδέα!! Οι Αξίες !! Τα δικαιώματα του ανθρώπου!! Η πατρίδα!! Η Ελευθερία!!

ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΑΞΙΕΣ!!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!
 
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!


@Μare 2014
 
***Στην μνήμη των παππούδων μου!!


Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2014

Παιδικές αναμνήσεις!!

 
 
 
Καλημέρα σας παιδιά!!
 
Κάθε πρωί μια αγαπημένη θεία μας κρατούσε συντροφιά στα χρόνια της ξεγνοιασιάς.
 
Η Αντιγόνη Μεταξά (1905-16 Οκτωβρίου 1971) ήταν συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, καθώς και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, που έμεινε γνωστή ως η "Θεία Λένα".
 
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του εκπαιδευτικού Γεωργίου Μεταξά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ΄ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.
Το
1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο "Η ώρα του παιδιού" χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Θεία Λένα", το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.
 
 
 
Μια ήρεμη γλυκιά φωνή που όλα τα παιδιά της γενιάς μου περιμέναμε να μας ταξιδέψει σε κόσμους
 
μαγικούς και παραμυθένιους όπως εκείνη ήξερε.
 
Η θεία Λένα ήταν η θεία όλης της Ελλάδας. Με εργαλείο την αγάπη για τα παιδιά, την φαντασία και την συνέπεια σε αυτό που ήξερε καλά να κάνει μας έστελνε ταξίδια στη χώρα της φαντασίας.
 
 
 
 
Η θεία Λένα τραγουδούσε, περνούσε μηνύματα αγάπης για τη ζωή, άνοιγε τους δρόμους της φαντασίας.
 
 
 
 
Υπέροχα πρωϊνά ξυπνήματα!!
Υπέροχα χρόνια!!
 
Ευχαριστούμε Θεία Λένα!!
Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας!!
 
@mare 2014
 



Τρίτη, 8 Ιουλίου 2014

4 ΧΡΟΝΙΑ 4 ΚΥΜΜΑΤΑ

 
 
 
Όταν είσαι 4 ετών Γοργόνα βλέπεις τον κόσμο
με άλλα μάτια.
Η θάλασσα είναι πιο γαλανή!
Ο ουρανός φωτίζεται με χρυσούς ήλιους
κι ασημένια φεγγάρια!!
 
Το φως σε γεμίζει χαρά κι αισιοδοξία ακόμα κι
αν τα βάθη των ωκεανών είναι σκοτεινά!!
 
Όταν είσαι  4 ετών περιμένεις με
ανυπομονησία να ξημερώσει
για να κάνεις χιλιάδες πράγματα.
 
Απλά πράγματα. Καθημερινά!!
Γεύεσαι το νερό και ανασταίνεσαι!!
Το φαγητό είναι γεμάτο
 μυρωδιές κι αισθήσεις!!
Το κοχύλι γίνεται καράβι και
σε ταξιδεύει σε κόσμους μακρινούς.
 
Τα φύλλα τα φυσάει το αεράκι και πετούν
με τις σκέψεις σου σε κόσμους μαγικούς.
Η νύχτα δεν σε φοβίζει , σε προκαλεί να ονειρευτείς.
 
Τα αστέρια σκορπούν μαγικές ταινίες που
σε στέλνουν σε άλλους πλανήτες.
Κι η βροχή δεν σε κρυώνει γιατί εσύ
 περιμένεις το Ουράνιο τόξο να βγει μετά.
 
 
Είσαι 4 χρονών Mare !!
 
Σβήσε με δύναμη τα κεράκια της τούρτας σου
και κάνε ευχές για σένα
για μένα
για όλους
που βλέπουμε
τα κεράκια της τούρτας μας
να αυξάνονται
κι οι ευχές μας
δεν έχουν πια
την μαγεία
της παιδικής μας ηλικίας!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
 
@mare 2014
 
 
 


Πέμπτη, 5 Ιουνίου 2014

Όταν η φύση σε μαθαίνει!!

 
5 Ιουνίου
 
Ημέρα Περιβάλλοντος
 
Πριν από αρκετά χρόνια δεν γνώριζα πραγματικά ότι μια υποχρέωση θα μου αλλάξει τη ζωή και την φιλοσοφία.
 
Η υποχρέωση ήταν η διπλωματική μου εργασία.
Έπρεπε  να γίνει και έγινε.
Έπρεπε να μάθω και έμαθα.
 
Η αλλαγή δεν ήρθε όταν έμαθα για το περιβάλλον.
 
Η αλλαγή ήρθε όταν ένοιωσα το περιβάλλον.
 
 
Η αλλαγή ήρθε μια αυγή μετά από περπάτημα δίπλα στο κύμα.
 
Συνάντησα ξαφνικά τη Μάνα Γη.
 
Κι ενώ γνώριζα ότι ήθελα να τη γνωρίσω, δεν θα σας κρύψω ότι τη φοβόμουν.
Φοβόμουν τη συνάντησή μας.
Φοβόμουν την αντίδρασή μου.
Φοβόμουν τον εαυτό μου.
Ώσπου να....
 

ξεπροβάλλει στην αμμουδιά, λαμπερή από την ασημόσκονη του φεγγαριού, δυνατή, μεγάλη, σίγουρη για τον εαυτό της.
 
Αδιαφορεί για τους γύρω της, περήφανη.
 
Έχει το σκοπό της.
 
Είναι εκεί για εκείνη.
 
Όχι για μένα.
 
Με κοιτά.
 
Θα με αποδεχτείς, σκέφτεται.
 
Εσύ ήρθες σε μένα.
 
Εγώ ήμουν πάντα εδώ.
 

 
Πράγματι εκεί ήταν πάντα.
 
Η ΜΑΝΑ ΓΗ!!
 
Έσκαψε με υπομονή και ευλαβικά τοποθέτησε με περίτεχνο τρόπο τα παιδιά της.
 
Τα σκέπασε με αγάπη.
 
Τους ψιθύρισε το ΜΥΣΤΙΚΟ.
 
Αποκαμωμένη γύρισε πίσω στον υδάτινο κόσμο της.
 
Στο νερό. Στη μήτρα της ζωής.
 

 
Κι εγώ καθόμουν βουβή. Μαγεμένη.
 
Μικρή μπροστά στο θαύμα.
 
Η ΓΕΝΝΗΣΗ!!
 
Κι όμως ακόμα η ανόητη δεν είχα μάθει.
 
Όταν μετά από μέρες είδα....
 
ΤΟ ΠΑΙΔΙ
 
Έφυγε από την προστατευμένη αγκαλιά.
 
Τρέχει να βρει το δρόμο του νερού.
 
Το δρόμο της ζωής!!
 
Ναι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα.
 
Κι εγώ έμαθα τότε.
Είσαι κι εσύ παιδί.
Είσαι κι εσύ το γέννημα της φύσης.
 
Μην την απορρίπτεις!!
 
Μην την αγνοείς!!
 
Μην την καταστρέφεις!!
 

 
Γνώρισε τα αδέλφια σου.
 
Όλοι είμαστε πλάσματα.
 
Είμαστε γεννήματα της Μάνας Γης!!
 
Γνώρισέ την !!
 
 
Κράτησε ζωντανό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!
 

 
Εγώ το έμαθα τυχαία με αφορμή μια υποχρέωση.
 
Εσύ το βλέπεις σε κάτι άλλο.
 
Αφουγκράσου!!
 
 
Ψιθύρισε τα μαγικά λόγια!!
 
 
Κάντο κάθε μέρα κι η Φύση θα σε μαθαίνει και κάτι καινούργιο.
 
Ξανά και ξανά!!
 
Με μαθαίνει!!
 
Σε μαθαίνει!!
 
 
Ακούραστα!! Σιωπηλά!!
 
 
Όχι σήμερα!!
 
 
Πάντα!!



ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ
 
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ!!
 
@mare 2014
 

 


 
 
 
 

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Σ΄αγαπώ Μαμά!!

 
Για τη μητέρα μου!!
 
 

 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που με χάιδευες μέσα στη κοιλιά σου.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που έβαλες όλη τη δύναμή σου
για να γεννηθώ.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που με έμαθες να περπατώ.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου κρατούσες το χέρι
όταν έβγαζα τα πρώτα μου δοντάκια.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου έφτιαξες το πρώτο μου φουστανάκι.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου φόραγες τη ροζ ζακετούλα με το κουμπάκι
για να μην κρυώσω.
 

 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου έμαθες  να μιλάω,
να τραγουδάω, να παίζω, να γελώ μe την καρδιά μου.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που τα όνειρά μου ήταν τα παραμύθια σου.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που διαβάζαμε και γράφαμε.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που με πήγαινες στο σχολείο , που μου έφτιαχνες
μοσχομυριστά κουλουράκια για το διάλειμμα.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου πήρες το πρώτο μου ποδήλατο.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου μίλησες πως θα γίνω γυναίκα.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου έδωσες μια αδελφή για να με συντροφεύει.
 

 

Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που  γιορτάσαμε το πρώτο μου πτυχίο.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που πήγα για πρώτη φορά διακοπές μόνη μου.
 

 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που χώρισα από τον πρώτη μου σχέση και χώθηκα
στην αγκαλιά σου.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που μου έμαθες να χάνω.
 
Σ΄ αγαπώ
 
από τη στιγμή που χάρηκες με την επιτυχία μου.
 
Σ΄ αγαπώ
 
που πάντα με περιμένεις.
 
Σ΄ αγαπώ
 
που πάντα νοιάζεσαι.
 
Σ΄ αγαπώ
 
που πάντα ρωτάς.
 
Σ΄ αγαπώ
 
που είσαι εδώ, δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου.
 
 


Σ΄ αγαπώ
 
γιατί
 
απλά Σ΄ αγαπώ!!
 
 
 
@ mare 2014
 
 



Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

 
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!!
 
 
 
  Ήρθε η ώρα που οι καρδιές
ανοίγουν.
Το κακό σκορπά!!
Το φως πλημυρίζει
το Σύμπαν!!
 
Μακάρι το φως
να γεμίσει
τις ψυχές
όλων των ανθρώπων.
 

 
Υγεία και πνευματική ανάσταση!!
 
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 
@mare 2014

 


Σάββατο, 8 Μαρτίου 2014

8 ΜΑΡΤΗ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ

 
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ
 
 
 
Δεν είναι γιορτή.
Δεν είναι συνάντηση γυναικών για διασκέδαση.
Δεν είναι μια ημέρα για να λέμε για το ποιος θα κάνει τι στο σπίτι.
 
Είναι αγώνας οι άνθρωποι να είναι ισότιμοι.
 
Θα απορεί κανείς μα τι θέλετε πια?
Δουλεύετε. Οδηγείται. Κυκλοφορείτε μόνες σας. Είστε παράξενες εσείς οι γυναίκες.
 
 
 
Αυτά δεν είναι τα μόνα πράγματα που κάνουν οι γυναίκες.
 
Αν νομίζουν κι οι ίδιες ότι κατακτήθηκαν αυτά έτσι εύκολα είναι λάθος.
 
Δεν γλεντάμε απόψε τις κατακτήσεις που έκαναν άλλες για μας.
 
Δεν ξεχνάμε αυτές τις γυναίκες που στιγματίστηκαν για να μπορούμε να κάνουμε εμείς όλα αυτά.
 
 
Και δεν παύουμε να παλεύουμε για εκείνες που ακόμα σε όλο τον κόσμο δεν μπορούν να κάνουν τίποτα από όλα όσα κάνουμε.
 
 
 

Το χέρι μας απλώνεται και στην γυναίκα που ακόμα και σήμερα δεν μορφώνεται.

Στη γυναίκα που είναι κλεισμένη σε τέσσερεις τοίχους και δεν μπορεί να δει το φως της μέρας.

Σε αυτή που δεν την αφήνουν να δουλέψει. Να αποφασίσει για τον εαυτό της.

Να επιλέξει τη ζωή που της ανήκει.

Δίνουμε τον αγώνα για τις γυναίκες που τις χτυπούν, τις παζαρεύουν σε ανθρωποπαζάρια, τις πουλούν σαν τα ζώα, τις τρομοκρατούν, τις βιάζουν στο σώμα και στη ψυχή.


Δεν θέλουμε λουλούδια και ευχές σήμερα.

Δεν θέλουμε παρέες και διασκεδάσεις για την ημέρα μας.

Θέλουμε την σύμπραξη των ανδρών και των γυναικών για μια ισότιμη πορεία σε μια ελεύθερη ζωή.

Η ανάπτυξη κι ο πολιτισμός εξελίσσεται από την δύναμη που ο καθένας γυναίκα και άνδρας βάζει σε τούτο τον κόσμο.

Μπορούμε να γίνουμε καλύτερη.

Μπορούμε να πορευτούμε μαζί!

 
 
Μην ξεχνάμε να σκεφτόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί!!
 
Γυναίκες και άντρες διαφέρουμε. Είμαστε διαφορετικοί και μοναδικοί.
 
Όμως είμαστε  ισότιμοι. Έχουμε ίση αξία.
 
Πρέπει να έχουμε Ίσες ευκαιρίες και επιλογές.
 
Και έτσι σήμερα ας μην ευχηθούμε μόνο στις γυναίκες.
 
Ας ευχηθούμε ο ένας στον άλλον οι άνθρωποι με νοιάξιμο, κατανόηση και ελεύθερη σκέψη για τη ζωή και την πρόοδο.

@mare 2014

 



Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Ευχές στην άνοιξη!! Έρχεται!!


                                                                            Καλό Μήνα!!


Για να έρθει η άνοιξη χρειαζόμαστε:
 
Μια αμυγδαλιά!!
 
Χαρά στα πρόσωπά μας. Ένα χαμόγελο!!


Χρώματα κι αρώματα γύρω μας!!
 
Χαρταετούς!!
 
Μπαλόνια!!

 

Ελαφρό σώμα και αέρινη καρδιά!!
 
Κίνηση κι ενέργεια!!


Και το κυριότερο συστατικό της επιτυχίας του ερχομού της άνοιξης:
 
ΑΓΑΠΗ!!




Κι έτσι η άνοιξη έρχεται και χτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας!!

@mare 2014

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Όταν λέω Αντίο ....πονάει!!


  Αντίο σε ότι πέρασε??


Κάθε φορά που πρέπει να πω " Αντίο" πονάω.
Πολλές φορές στην ζωή μου χρειάστηκε να το κάνω. Ακόμα δεν έχω συνηθίσει να το λέω.

Από μικρή αποχαιρετούσα.

Ο πρώτος αποχαιρετισμός το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μου κρατούσε συντροφιά και του έλεγα τα όνειρά μου. Ώσπου πάει. Το πήρε ο χρόνος....

Κανένα αρκουδάκι δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει την αγάπη μου για κείνο.

Έπειτα φύγαμε. Οι πόλεις αλλάζαν συχνά. Τα σπίτια που αγάπησα χάθηκαν.
Αποχαιρετισμός στις αγαπημένες μου γωνιές που δεν θα ξαναδώ. Τις σκέφτομαι που και που. Προσπαθώ να θυμηθώ που έκρυβα τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
Συχνά τις βλέπω στα όνειρά μου.


Εκείνα τα άδεια σπίτια που πάντα κρύβαν χαρά και λύπη. Καθαρίζονταν πριν φύγουμε και προσπαθούσα να θυμηθώ πόσο τα αγάπησα.
Έπειτα μαζί με αυτά άφηνα ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ κι εκεί και παραπέρα.
Να με θυμάται η πόλη, το σπίτι, οι φίλοι.


Είναι σημαντικό να φεύγεις και να μην κοιτάς πίσω.

Εγώ πάντα κοιτούσα κι έλεγα " Μια μέρα θα ξανάρθω..."

Ίσως για αυτό και να πονούσα τόσο, όταν δεν το κατάφερνα.

Μα κι όταν αυτό γινόταν, οι θύμησες πονούσαν και τα δάκρυα πότιζαν τα νέα τοπία. Γιατί καμιά πόλη όταν γυρνούσα δεν ήταν ίδια. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν ίδιος.
Εγώ δεν ήμουν ίδια.


Τα καράβια είχαν πάρει τα λόγια, τις εικόνες, τις ιδέες τις μορφές, και τα πρόσωπα!
Τα καράβια, τα τρένα, τα λεωφορεία, οι δρόμοι.....
Πως μπορούν και τα αλλάζουν τόσο γρήγορα όλα.
Τρέχουν κι οι στιγμές αλλάζουν.

Από πάντα δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς.
Θυμάμαι τη φίλη μου να με χαιρετά μες το χιόνι με κόκκινη μυτούλα από το κρύο και κόκκινα μάτια από το κλάμα. Φοβόταν ότι με έχασε για πάντα.
Κι όμως συναντιόμαστε από καιρό σε καιρό, τα λέμε, λες και δεν έχει περάσει μια μέρα. Κι όμως εμείς έχουμε αλλάξει.
Η εικόνα του αποχαιρετισμού όμως πάντα μα συνοδεύει κι αυτό δεν αλλάζει.


Δεν μου αρέσει το " Αντίο". Πάντα με πονάει.
Ίσως γιατί " Αντίο " πρέπει να πω στους φίλους που δεν βλέπω, στα σπίτια που δεν ζω, στους αγαπημένους που έφυγαν για πάντα.
Το βασικότερο σε μένα που σκορπίζω τα κομμάτια μου στους πέντε ανέμους και δεν μπορώ να είμαι πια η ίδια.

Όταν λέω " Αντίο" πονάει!! 

Θα τα ξαναπούμε!!!  
@ mare 2014