Όταν λέω Αντίο ....πονάει!!

  Αντίο σε ότι πέρασε??

Κάθε φορά που πρέπει να πω " Αντίο" πονάω.
Πολλές φορές στην ζωή μου χρειάστηκε να το κάνω. Ακόμα δεν έχω συνηθίσει να το λέω.

Από μικρή αποχαιρετούσα.

Ο πρώτος αποχαιρετισμός το αγαπημένο μου παιχνίδι. Μου κρατούσε συντροφιά και του έλεγα τα όνειρά μου. Ώσπου πάει. Το πήρε ο χρόνος....

Κανένα αρκουδάκι δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει την αγάπη μου για κείνο.

Έπειτα φύγαμε. Οι πόλεις αλλάζαν συχνά. Τα σπίτια που αγάπησα χάθηκαν.
Αποχαιρετισμός στις αγαπημένες μου γωνιές που δεν θα ξαναδώ. Τις σκέφτομαι που και που. Προσπαθώ να θυμηθώ που έκρυβα τα αγαπημένα μου παιχνίδια.
Συχνά τις βλέπω στα όνειρά μου.

Εκείνα τα άδεια σπίτια που πάντα κρύβαν χαρά και λύπη. Καθαρίζονταν πριν φύγουμε και προσπαθούσα να θυμηθώ πόσο τα αγάπησα.
Έπειτα μαζί με αυτά άφηνα ένα κομμάτι του εαυτού μου εδώ κι εκεί και παραπέρα.
Να με θυμάται η πόλη, το σπίτι, οι φίλοι.

Είναι σημαντικό να φεύγεις και να μην κοιτάς πίσω.

Εγώ πάντα κοιτούσα κι έλεγα " Μια μέρα θα ξανάρθω..."

Ίσως για αυτό και να πονούσα τόσο, όταν δεν το κατάφερνα.

Μα κι όταν αυτό γινόταν, οι θύμησες πονούσαν και τα δάκρυα πότιζαν τα νέα τοπία. Γιατί καμιά πόλη όταν γυρνούσα δεν ήταν ίδια. Κανένας άνθρωπος δεν ήταν ίδιος.
Εγώ δεν ήμουν ίδια.

Τα καράβια είχαν πάρει τα λόγια, τις εικόνες, τις ιδέες τις μορφές, και τα πρόσωπα!
Τα καράβια, τα τρένα, τα λεωφορεία, οι δρόμοι.....
Πως μπορούν και τα αλλάζουν τόσο γρήγορα όλα.
Τρέχουν κι οι στιγμές αλλάζουν.

Από πάντα δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς.
Θυμάμαι τη φίλη μου να με χαιρετά μες το χιόνι με κόκκινη μυτούλα από το κρύο και κόκκινα μάτια από το κλάμα. Φοβόταν ότι με έχασε για πάντα.
Κι όμως συναντιόμαστε από καιρό σε καιρό, τα λέμε, λες και δεν έχει περάσει μια μέρα. Κι όμως εμείς έχουμε αλλάξει.
Η εικόνα του αποχαιρετισμού όμως πάντα μα συνοδεύει κι αυτό δεν αλλάζει.

Δεν μου αρέσει το " Αντίο". Πάντα με πονάει.
Ίσως γιατί " Αντίο " πρέπει να πω στους φίλους που δεν βλέπω, στα σπίτια που δεν ζω, στους αγαπημένους που έφυγαν για πάντα.
Το βασικότερο σε μένα που σκορπίζω τα κομμάτια μου στους πέντε ανέμους και δεν μπορώ να είμαι πια η ίδια.

Όταν λέω " Αντίο" πονάει!! 

Θα τα ξαναπούμε!!!  

@ mare 2014

Στον μικρό μου άγγελο που έφυγε τόσο νωρίς!!

 

 

15 Φεβρουαρίου

 

Παγκόσμια Ημέρα

 

κατά του παιδικού καρκίνου

 

 

 

 

Καθόταν στην άκρη του θρανίου και τον έβλεπα. Μας χώριζαν δύο βήματα.

Γελούσε και πείραζε το διπλανό του.

Ο δάσκαλος τον αιφνιδίαζε, αν πρόσεχε στο μάθημα. Αυτός απαντούσε σοβαρός. Σε λίγο γελούσε πάλι.

 

Κάποια μέρα έλειψε από την τάξη.
Το γέλιο του μου έλειπε.
Η παρουσία του επίσης. Ο δάσκαλος είπε ότι είναι λίγο αδιάθετος και σε λίγες μέρες θα γυρίσει.

Περιμέναμε όλοι αυτή τη μέρα. Και ήρθε....

Δεν ήταν τόσο γελαστός. Κοιτούσε σοβαρός το δάσκαλο.
Δεν πείραζε το συμμαθητή του.
Τα ξανθοκάστανα μαλλιά του χάθηκαν.
Το χαμόγελό του χάθηκε.
Του γελούσαμε αλλά η σκέψη του πουλί που πετούσε αλλού.

Κάτι πρέπει να κάνουμε, σκεφτήκαμε.
Να παίξουμε. Ο δάσκαλος μας εξήγησε πως δεν πρέπει να τον κουράζουμε.
Εμείς προσπαθούσαμε να μην τρέχουμε σαν τα κατσίκια εδώ κι εκεί.
Λέγαμε ανέκδοτα κι ας ξέραμε ότι δεν θα γελούσα φωναχτά όπως πρώτα. Τουλάχιστον χαμογελούσε. Κάτι είναι κι αυτό.

Έπειτα πέρασε λίγος καιρός και πάλι έλειπε από την τάξη.
Ρωτούσαμε και κανείς δεν μας εξηγούσε.
Ο φίλος του πήγε σπίτι του να τον δει. Μόνο εκείνον ήθελε.
Ντρεπόταν να είναι χάλια και να τον βλέπουν οι άλλοι.
Φοβόταν πως δεν θα τον αγαπούσαν πια.

Δεν είχε δίκιο και δεν προλάβαμε να του το πούμε ποτέ.
Τον αγαπάμε.
Το γέλιο του ακόμα ακούγεται στα αυτιά μας.
Η σοβαρότητα στο μάθημα και ύστερα το ξεκάρδισμα από τα γέλια και τα πειράγματα.
Η καρδιά του είναι μέσα μας.
Δεν προλάβαμε να του το πούμε.
Έφυγε σαν το χελιδονάκι για μακρινές χώρες....

Έφυγε και δεν κοίταξε πίσω του!!

Καλό ταξίδι Φίλε μας!!

Να γίνεις χαρά!! Γιορτή!! Χαρά!! Αγάπη!! Γέλιο!!
Να σκορπιστείς απλόχερα παντού!!

Κι αν δεν προλάβαμε να στο πούμε να ξέρεις:: Θα σ΄ αγαπάμε πάντα!!

Τώρα ο παιδικός καρκίνος θεραπεύεται!!



Ας βοηθήσουμε όλοι σε αυτό!!

Τα παιδιά το αξίζουν!!

Τους το οφείλουμε!!

@mare 1014

 

(αφιερωμένο σε σένα άγγελέ μου που δεν προλάβαμε να σ΄ αποχαιρετήσουμε)

 



Κάνε το καλό και μην το ρίχνεις...στο γιαλό!!

 

 

"Κάνε το καλό

 και μην το ρίχνεις...

στο γιαλό!"

 

 

 

 

 

Σήμερα ξημέρωσε με ένα χτύπημα στην πόρτα μου.

Ποιος με θυμήθηκε πρωί -  πρωί?

 

Άνοιξε mare, εμείς είμαστε αγγελιοφόροι από τη στεριά.

 

Και τι ψάχνετε στην Ωκεανούπολη?

 

Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σου.

 

Μια στιγμή. Η mare  άνοιξε την πόρτα στους αγγελιοφόρους.

Δυο γλάροι πετούσαν έξω από την πόρτα της.

 

Πρωινοί πρωινοί!! Τι συμβαίνει?

 

Ήρθαμε να σου πούμε ότι χάθηκε το Καλό και μας έστειλαν να το βρούμε.

 

 

Χάθηκε το Καλό? Και πως χάθηκε?

Έλα ντε!! Κάποιος λέει το πήρε και το πέταξε στο γιαλό και πάει.....

Το πέταξε στο γιαλό!! Γιατί?

Δεν ξέρουμε. Εκείνο που βλέπουμε όμως είναι πως από εκείνη τη μέρα παράξενα πράγματα γίνονται στον κόσμο.
Δηλαδή?

Να!! Ο καθένας κάνει το δικό του. Ο ένας αδιαφορεί για τον άλλον.
Οι άνθρωποι πατιόνται και δεν λένε ούτε ¨Καλημέρα".
Πετάνε τα σκουπίδια στους δρόμους.
Τα αυτοκίνητα τα πατάνε και πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο.
Βρίζονται και χτυπιούνται.

Μεγάλη φασαρία!!

Και ποιος θα ήθελε να κάνει κάτι τόσο κακό στον κόσμο?

Που θες να ξέρουμε? Πρέπει να κάνουμε κάτι!! Να ξαναβρούμε το Καλό!!

Χμ!! Δύσκολο!! Και καλά άντε και το βρίσκουμε, που να το βάλουμε για να μην χαθεί πάλι?

Είναι τρομερό!! Άσε να το ξαναβρούμε και μετά βλέπουμε τι να το κάνουμε!

Σωστά!! Στο γιαλό είπατε το ρίξανε?

Ναι!!

Ξέρουμε σε ποιόν γιαλό?

Και τι σημασία έχει? Εσύ μια γοργόνα θα έπρεπε να ξέρεις τους γιαλούς απέξω κι ανακατωτά.

Τι λέτε τώρα ,γιατί εσείς ξέρετε όλο τον ουρανό?

Σωστά και τι θα κάνουμε?

Ας ανοίξουμε το κρυστάλλινο βιβλίο με τους χάρτες του Ωκεανού.

Κάτι μπορεί να μας πει.

 

Ε! Βιβλίοοοο!! Ξύπνα!!

 

Τι θες πρωί πρωί mare?

 

Έχουμε πρόβλημα!! Χάθηκε το Καλό!

 

Ε! κι εγώ τι μπορώ να κάααανωωω!!

 

Να ψάξεις τον ωκεανό σου ζητάμε!

 

Ααααα!! Μια στιγμή να τρίψω τα μάτια μου και να φορέσω τα γυαλιά μου!!

Αμάν πια ούτε καφέ δεν έχω πιεί ακόμα!!

 

Για να δούμε λοιπόν. Καλό! Καλό! Καλό!!

 

Δύσκολο πράγμα μου ζητάτε.

 

Ήταν μικρό? Μεγάλο?

 

Τι λες τώρα ? Τι σημασία έχει?

 

Μικρό ή μεγάλο το Καλό είναι πάντα καλό!!

 

ε! καλά!! Μην φωνάξεις!!

 

Και τι χρώμα είχε!!

 

Α!! αλλάζει χρώματα!!

Είναι πράσινο ήρεμο και χαλαρό όταν δεν κάνει τίποτα!!

Όταν σκέφτεται φωτίζεται αλλά όταν κάνει κάτι γίνεται κόκκινο πορφυρό!!

Με υποχρεώσατε!! Δεν κάνουμε δουλειά έτσι!!

Και ποιος το πέταξε στο γιαλό?

'Άμα το ξέραμε , εσένα θα ρωτούσαμε?

Εγώ το μόνο που βλέπω είναι μια κόκκινη καρδιά να χαλαρώνει σε εκείνο το βραχάκι!!

Γύρνα πίσω το χρόνο να δούμε πως βρέθηκε εκεί!!

Μάλιστα κυρία mare. Θα προσπαθήσω!!

Πόσο και καιρό πριν τη χάσατε?
Δεν ξέρουμε!!

Δεν ξέρουμε το ένα , δεν ξέρουμε το άλλο...χάνεται τα πράγματά σας κι ύστερα άντε να τα βρω εγώ

Να!να! Ένα κοριτσάκι!! Κρατά μια καρδιά και λέει:
" Κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό" λέει η γιαγιά μου.
" κι εγώ σε ρίχνω για να φέρεις πίσω τον μπαμπά μου"
" Κάνε γρήγορα!!"
Και τσουπ!! πετά το Καλό στο γιαλό κι άντε βρες το.....

 

 

Το βρήκαμε λοιπόν!! άντε τώρα! Βάλτε ένα χεράκι όλοι μαζί να το βάλουμε στη θέση του.

 

Και θα μείνει εκεί ?

Αν  βάλτε όλοι μαζί ένα χεράκι θα μείνει.

 

Το Καλό είναι κάτι που πρέπει να το φροντίζουν όλοι.

 Και να το προστατεύουν και κυρίως να μην το πετάνε όπου όπου !!

Να το κρατούν ως πολύτιμο πετράδι στην καρδιά τους!! όλοι μαζί!!

 

Καταλάβατε Αγγελιοφόροι?

 

Πες τους και συ κάτι mare!!

 

Εγώ πιστεύω ότι έχουν καταλάβει!! Πάμε να βοηθήσουμε όλοι τώρα τους ανθρώπους!!

 

Ξεχνούν εύκολα!! Και χάνουν Πολύτιμα πράγματα όπως το Καλό!!

 

Φωνάζουμε όλοι μαζί!!

 

Κάνε το καλό και μην το ρίχνεις....στο γιαλό!!

 

Κράτησέ το με αγάπη και νοιάξιμο στη ψυχή σου!!

 

 

 

 

@mare 2014









Τα σύννεφα κάνουν πάρτι !!

 

 

Τα σύννεφα κάνουν πάρτι !!

 

Να μια όμορφη μέρα για να κάνουμε γιορτή!! Αποφάσισαν τα σύννεφα!!
Απλώθηκαν στον ουρανό κι άρχισαν να σεργιανίζουν, μια εδώ, μια εκεί.

Αυτό τα έκανε πολύ χαρούμενα!! Ωστόσο στη γη ένα κοριτσάκι, η Ελπίδα καθόταν μόνη της στο σπίτι και κοιτούσε από το παράθυρο.

Ήταν ανάγκη σήμερα Κυριακάτικα να κάνει κατακλυσμό. Τώρα είμαι αναγκασμένη να κλειστώ στο σπίτι και να μην έχω τι να κάνω....
Βαριέμαι!! Βαριέμαι.

Εκεί που το σκεφτόταν αυτό, τσουπ και εμφανίστηκε με το αστραφτερό της υπερποδήλατο η Μάγισσα Συννεφούλα.

Καλημέρα Ελπίδα!!

Καλημέρα!! Ποια είσαι εσύ?

Είμαι η Μάγισσα Συννεφούλα!!

Και τι ζητάς στο δωμάτιό μου?

Δεν δέχεσαι επισκέψεις σήμερα?

Δεν ξέρω!! Απλά βαριέμαι!! Δεν βλέπεις τι κάνει έξω!!

Τι κάνει δηλαδή?

Πανικό!! Βροχή!! Σύννεφα!! Πάει η βόλτα με το ποδήλατο!!

Μου φαίνεται ότι κάτι δεν βλέπεις καλά, είπε η Μάγισσα Συννεφούλα.

Σαν τι να δω, δηλαδή? Και καλά με αυτό τον καιρό εσύ πως έφτασες ως εδώ με ποδήλατο?

Α!!Δεν έχεις δίκιο. Το ποδήλατό μου με πάει παντού. Και σήμερα είναι μια υπέροχη μέρα αν βλέπεις λίγο πιο προσεκτικά τον ουρανό.

Δεν καταλαβαίνω. Δείξε μου.

Ωραία!! Τι βλέπεις?

Σύννεφα!!

 

Πολύ σωστά!! Σύννεφα παντού!! 
ε!! Ναι. Αυτό δεν σου λέω τόση ώρα.

Είναι τα ίδια σύννεφα?

χμ! έτσι νομίζω.

Για δες καλύτερα. Κοίταξε εκεί πέρα!!

Ένα σύννεφο κάνει τούμπες και φυλάει το άλλο!!

μμμ!! Βλέπεις καλύτερα!! και μετά!!

Ααααα!! καλέ κι εκείνα έχουν πιαστεί χέρι με χέρι!!

Πολύ καλά!! Μπράβο Ελπίδα!! Είδες καλύτερα!!

Ναι? Και σε τι αλλάζει η βροχή και το κλείσιμο το δικό μου?

Να σε ρωτήσω Ελπίδα? Χαίρεσαι όταν οι άλλοι χαίρονται.

Φυσικά!! Μη σου πω χαίρομαι περισσότερο!!

Για κοίτα ξανά τον ουρανό λοιπόν.

Μπα!! Καλέ τα σύννεφα μου στέλνουν μια καρδούλα!!

Και βέβαια χαίρονται γιατί έχουν γιορτή!! Πάρτι!!

Χορεύουν!! Αγκαλιάζονται!! Φιλιούνται!!

Και γιατί βρεχόμαστε εμείς?

Αχ!! Ελπίδα μου!!

Έτσι είναι η ζωή. 'Όταν αγκαλιάζονται τα σύννεφα στη γη βρέχει!!

Και ξαφνικά ως να γυρίσει η Ελπίδα τα μάτια της από το παράθυρο η Μάγισσα Συννεφούλα είχε φύγει.

Τουλάχιστον τώρα χαίρομαι, σκέφτηκε η Ελπίδα.

Ελπίδα!! Ελπίδα!! που είσαι? Έλα λοιπόν!! Έλα θα φτιάξουμε μαζί το αγαπημένο σου γλυκό.

Αλήθεια μαμά? Θα έχει και σοκολάτα!!

Βέβαια. Σκέφτηκα σήμερα που βρέχει να μαζευτείτε εδώ οι φίλες σου και να κάνετε ένα πάρτι χωρίς λόγο!!

Τέλεια!! Θα κάνω ένα πάρτι χωρίς λόγο!!

Γιούπι!!

Μαμά εγώ λέω να του δώσουμε ένα όνομα.

Ναι, Ποιο?

 

" Τα σύννεφα κάνουν πάρτι!!"

Η Ελπίδα έκλεισε το μάτι στα σύννεφα κι άρχισε να χορεύει.......

 

(Αφιερωμένο στην Μαρία και στην Κατερίνα

που πάντα πιστεύουν.... όσα χρόνια να έχουν περάσει,

 ότι η βροχή πέφτει

όταν τα σύννεφα φιλιούνται και κάνουν πάρτι)

 



@ mare 2014

 



Σε ένα παραμύθι όλοι έχουν δικαίωμα!!

                                                           " η γάτα η κουμπάρα"

 

 

 

@ mare 2014

 



Καλώς μας ήρθες 2014!!

Καλή Χρονιά!!

 

Καλή αρχή!!

 

Και 2014 ευχές για να

 

πραγματοποιηθούν αυτή την χρονιά!!

 

                                             @ mare 2014

 

 



Η Παραμυθού που έχασε την έμπνευση....

 

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή......

Και......

Μετά τι να έγινε?

 

Έλα Παραμυθού μου!! Μετά....Μετά....

Μες τα μάτια με κοιτούν να τους πω το "μετά..." αλλά εγώ δεν θυμάμαι τίποτα...

 

Τι να έγινε?

Κόλλησε το μυαλό μου.

 

Προσπαθώ να δω όμορφες εικόνες αλλά δεν βλέπω.

Προσπαθώ να ακούσω μουσικές αλλά δεν ακούω.

Προσπαθώ να δω χρώματα αλλά ένα ασπρόμαυρο τοπίο με κυνηγά.

 

 

Ας το πάρω από την αρχή. Να σκεφτώ πως το έκανα κάποτε.

 

Είχα έναν ήλιο. Ναι. Νάτος εκεί ψηλά. Χμ!! Έχω καιρό να τον κοιτάξω και μου θάμπωσε τα μάτια.

 

Είχα ένα φεγγάρι. Πόσο καιρό έχω να του μιλήσω και να ακούσω τον ασημένιο ήχο του στα φύλλα των δέντρων.

 

Ήταν ένας γαλάζιος ουρανός. Ναι μα τώρα λίγο μουντός φαντάζει και δεν βοηθάει την έμπνευση να έρθει....

Λες να χάθηκε στα μονοπάτια του δάσους. Μπα!! Έχω τόσο καιρό να πατήσω στα πεσμένα φύλλα. Να μυρίσω το βρεγμένο χώμα. Να πιάσω ένα μαγικό βελανίδι.

Τα λουλουδάκια του αγρού δεν μου μιλούν πια γιατί έχω καιρό να τα επισκεφτώ.

 

 

Μα να που αν κλείσω τα μάτια θα αφήσω την ασχήμια που με περιβάλλει.

Ας κλείσω την πόρτα στο άγχος, την ρουτίνα, το καθημερινό τρέξιμο χωρίς λόγο.

Ποια πόρτα όμως?

Τα βλέφαρα μου!!

Και βέβαια!! Να το λοιπόν!! Κλείσε τα βλέφαρα και ψάξε την έμπνευση!!

 

Να κάτι ακούω να έρχεται!! Ένα ποδήλατο που κουδουνίζει στην κατηφόρα!!

Και παιδιά !! Τρέχουν με φόρα να προλάβουν τη ζωή!!

 

Κοιτούν τον ήλιο στα μάτια και δεν θαμπώνονται.

Κοιτούν τον ουρανό και γελούν!! Πετούν ψηλά τον χαρταετό τους και κάνουν ευχές!!

 

Και ναι λοιπόν!! Κρατούν από το χέρι την έμπνευση!!

 

Να την η πονηρή εκεί πήγε και κρύφτηκε μέσα στην παρέα των παιδιών.

 

 

Έλα εδώ μαζί μου!!

Που?

Στη χώρα της φαντασίας!! Στη χώρα των παραμυθιών!!

Χωρίς εσένα είμαι μια Παραμυθού χωρίς έμπνευση!!

Δεν είσαι αφού με βρήκες.

Κλείσε και πάλι τα βλέφαρά σου και μπες στη χώρα των παιδιών.

Στη χώρα των χρωμάτων.

Δεν μου αρέσουν τα ασπρόμαυρα χρώματα, η ρουτίνα, το σκυφτό κεφάλι στην άσφαλτο.

Κοίτα ψηλά!! Φαντάσου!! Δημιούργησε!! Και πάντα θα είμαι εκεί!!

 

@ mare 2013

Τα χρώματα του φθινοπώρου.

 

 

 

Μετά από πολύ καιρό κοίταξα γύρω μου.

Είναι πολύ διαφορετικό το "κοιτάζω" από το "βλέπω"

 

'Εχουμε μάθει να "βλέπουμε "αλλά να μην" κοιτάζουμε",

να μην "παρατηρούμε"

να μην "αφουγκραζόμαστε"

το χώρο,

το δρόμο,

τους ανθρώπους....

 

Είδα το φθινόπωρο να με κοιτάζει....

 

 

Συνειδητοποίησα ότι από το καλοκαίρι και μετά,

δεν κοιτούσα ότι ήρθε το φθινόπωρο.

 

Έμεινε το καλοκαίρι γύρω μου και μέσα μου.

Αρνιόμουν το φθινόπωρο.

Ο καιρός ακόμα είναι ηλιόλουστος.

Βρέχει σπάνια.

 

Τα καλοκαιρινά ρούχα υπάρχουν γύρω στο δωμάτιο

και πεισματικά δεν παραχωρούν τη θέση τους στα χειμωνιάτικα.

 

 

Η πόλη δεν βοηθά να δεις τα χρώματα.

 

Έξω η φύση οργιάζει...Ζει!!

 

Κι εγώ μέσα σε γκρι δρόμους και μουντά κτίρια

 

φαντάζομαι τι γίνεται εκεί έξω...

 

τα νερά!

 

τα βουνά!

 

τα δέντρα!

 

τα λουλούδια!

 

Κι αν ρωτάς " γιατί δεν περπατάς;"

 

δεν θα τη λύσεις την απορία σου.

 

Γιατί αν περπατούσα δεν θα καθόμουν να σου λέω για

τα χρώματα του φθινοπώρου...

 

Θα τα είχα κλείσει στη ψυχή μου, στο σώμα μου....

 

 

Η φύση είναι όμως πάντα εδώ!!

 

Ακόμα κι εγώ που ξέχασα το φθινόπωρο.

 

Εκείνο με έκανε να το κοιτάξω κατάματα.

 

Με χτύπησε στον ώμο με το χρωματιστό του φύλλο

 

και μου είπε

" Είμαι εδώ!! Κοίτα με !! Αύριο δεν θα υπάρχω...

 

Σε λίγο θα έρθει ο χειμώνας!!"

 

 





 

@mare 2013



 



Το τραγούδι της ευτυχίας!!

                                   

 

 

Με ένα βιβλίο μουσικής και φιλοσοφίας μπορεί κανείς να δημιουργήσει το δικό του τραγούδι.

Το τραγούδι της δικής του ευτυχίας!.

Το τραγούδι της δικής του ζωής!

 

Χρειάζεται νότες!!

Η Sallee Beverly,μουσικός,επιχειρηματίας, συγγραφέας, μας προτείνει μια σειρά από μουσικές νότες που μας δείχνουν δρόμους για νέες συνθέσεις.

 

 

 

Για τη Sallee κάθε νοτα έχει ένα δικό της όνομα που μας κατευθύνει να φτιάξουμε μια μελωδία.

Μιλάμε για τη μελωδία της ζωής μας.

Κάθε νότα τη χρησιμοποιούμε ξανά και ξανά με κάποια άλλη που μας δίνουν το καλύτερο αποτέλεσμα.

Έτσι κερδίζουμε τα κομματάκια από την "πίτα της ζωής μας"

και τα κρατάμε και σε τέτοια ισορροπία που μας συνθέτουν μια αρμονική καθημερινότητα.

 

 

 

Μια ιδέα μας δίνει  η Sallee στο βιβλίο της " Η καλύτερη σας μελωδία" από κει και πέρα στο χέρι μας είναι να φτιάξουμε το δικό μας τραγούδι της ευτυχίας.

 

Γιατί όχι αρχίζοντας από ΤΩΡΑ!!

 

 

 

 

 

 

Τα κρινάκια της θάλασσας!!

 

 Κάθε Αύγουστο τα κρινάκια της θάλασσας με περίμεναν εκεί.

Πάνω στην χρυσή άμμο υπομονετικά μου έδειχναν μια ιδιαίτερη νότα του καλοκαιριού.

Δεν είχε σημασία σε ποια παραλία βρισκόμουν....

 

 

 

Την πρώτη φορά μικρό κοριτσάκι τα είδα στην αμμουδιά του Καΐάφα.

Ανάμεσα στις αμμοθίνες ξεπετάγονταν γοητευτικά για να μου πουν:

" Καλό καλοκαίρι!!"

 

 

 

 

Μετά οι αμμουδερές παραλίες της Πελοποννήσου γέμιζαν με ευωδιά και όμορφες ζωντανές πινελιές κάτω από τον καυτό ήλιο του Αυγούστου.

 

 

 

 

Το αποκορύφωμα η Ζάκυνθος. Περπατώντας στην παραλία του Λαγανά (όταν η παραλία ήταν παραλία κι όχι αυτοκινητόδρομος από άμμο...)συντρόφευαν τις σκέψεις μου στο πρωινό ξύπνημα και ευώδιαζαν τα όνειρά μου όταν μετρούσα τα αστέρια μυρίζοντας το λεπτό άρωμά τους.

 

 

 

Τα κρινάκια ευγενικά και ταπεινά ομόρφαιναν τη μέρα και την νύχτα μου.

Απορούσα που μέσα σε τόση απεραντοσύνη άμμου άνθιζαν κι έδιναν το μήνυμα ότι παντού υπάρχει ζωή.

 

Παντού ανοίγει σαν κρινάκι η καρδιά και γεμίζει αγνότητα, φως και δημιουργία.

 

Τα κρινάκια που η θάλασσα τρέφει με τον αλμυρό αεράκι και τη δροσιά του κύματός της.

 

 

 

Τα κρινάκια που ένα "κακό" χέρι τα κόβει για να στολίσει για λίγο τη ματαιοδοξία του.

Τα κρινάκια της άμμου που  έχουν ρίζες αιώνιες  θα ξαναβγούν  και πάλι για να θυμίζουν ότι ο Αύγουστος είναι εδώ!! Το καλοκαίρι είναι εδώ!!

Η ζωή είναι εδώ!!

 Υπάρχει παντού!! Πάντα συνεχίζεται!!

Μέσα σε μια μικρή ομορφιά σε μια αμμοθίνη!!

 

 

 

 

mare@ 2013