ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ: ΝΕΑ ΑΡΧΗ!!

Ο Σεπτέμβρης είναι η «Πρωτοχρονιά» του φθινοπώρου!!

Η αρχή σχεδίων για το χειμώνα:

Ας κάνουμε ευχές!

 

Θέλω να κάνω νέες αρχές!!

 

Θέλω να βάζω στόχο και να τον πετυχαίνω!!

 

Θέλω να κάνω δημιουργική τη δουλειά μου !!

 

Θέλω να μάθω καινούργια πράγματα!!

Θέλω να ξαναδώ τους φίλους που χαθήκαμε!!

 

Θέλω να περπατήσω την πόλη μου και να την δω με άλλα μάτια!!

 

Θέλω να φορέσω τα μποτάκια μου !!

 

Θέλω να διαβάσω νέα βιβλία!!

 

Θέλω να χαίρομαι με τους αγαπημένους μου ανθρώπους!!

 

Θέλω να ανοίξω την κόκκινη ομπρέλα μου και να τραγουδώ στη βροχή!!

"Ιθάκη"

Εκδρομή στο θαλάσσιο πάρκο Αλοννήσου

Ας κάνουμε μια βόλτα στα νησάκια

που κρύβουν

υπέροχη ζωή!!

Πλάσματα της θάλασσας!!

Πλάσματα της φύσης!!

Πλάσματα του Πολιτισμού!1

Αξίζει να τα γνωρίζουμε1!

Η πηγή που στέρεψε….

Μέσα στον Ωκεανό υπάρχουν τέσσερεις πηγές.


Η πηγή της ζωής!!

Η πηγή της γνώσης!!

Η πηγή της χαράς!!

Η πηγή της συγχώρεσης!!

Αυτές οι πηγές υπάρχουν αιώνες για να πηγαίνουν οι άνθρωποι της Ωκεανούπολης να δροσίζονται και να φωτίζονται…

Δεν είναι απλά πηγές.

Είναι το μαγικό νερό για κάθε άνθρωπο.

Στην πηγή της ζωής πίνουν τα μωρά όταν έρχονται στον κόσμο για να έχουν δύναμη και θάρρος.

Και όταν οι μεγάλοι πίνουν από εκεί όλα είναι πιο δυνατά και σίγουρα.
Στην πηγή της γνώσης πηγαίνουν τα παιδιά όταν γίνονται 12 ετών και παίρνουν την σοφία της ζωής μαζί τους στο δρόμο τους.

Κι οι μεγάλοι καταφεύγουν όταν βλέπουν ότι οι λύσεις τους στερεύουν και οι δυνάμεις τους μειώνονται.
Στη πηγή της χαράς πλατσουρίζουν μικροί μεγάλοι και χαίρονται.

Η πηγή δίνει τη δύναμή της σε όλους απλόχερα για να είναι ευχαριστημένοι και γελαστοί.
Στην πηγή της συγχώρεσης πηγαίνουν οι πονεμένοι, οι απαισιόδοξοι, αυτοί που έχασαν το στόχο τους να πιούν και να βρουν πάλι το κουράγιο να συνεχίσουν. Ή εκείνοι που θέλουν να αφήσουν το παρελθόν στο χάος των νερών να φύγει και να αρχίσουν από την αρχή.

Σήμερα με τρόμο χτυπήσαν την πόρτα της Mare οι ιππόκαμποι, οι φρουροί των πηγών και ανακοίνωσαν με γουρλωμένα μάτια ότι η πηγή της συγχώρεσης στέρεψε!!
Είναι τρομερό!!

Τι θα κάνει η Ωκεανούπολη τώρα?

Χωρίς τη μια πηγή χάνεται όλη η μαγεία των νερών.

Χωρίς την συγχώρεση χάνεται όλη η δύναμη της ζωής!!
Η Mare έτρεξε γρήγορα στον Ποσειδώνα και στη θεία Νόα να δώσουν μια σοφή λύση.

«Γρήγορα κάτι πρέπει να κάνουμε!!»
Οι άνθρωποι ήδη έχουν επηρεαστεί.

Φέρονται περίεργα. Εγωιστικά κινούνται στη χώρα και πατούν ο ένας τον άλλον μέσα στη γκρίνια, τη μιζέρια και το χάος.

Μιλούν με πίκρα κι η χαρά μειώνεται παντού.

Τα παιδιά βρίζονται και σπρώχνονται στο παιχνίδι χωρίς να χαίρονται και να γελούν.

Όλοι τα θέλουν όλα για τον εαυτό τους.
Πάμε στην πηγή, είπαν με ένα στόμα.

Η πηγή της συγχώρεσης είχε αρχίσει να στερεύει και λίγες σταγόνες σαν δάκρυα έτρεχαν στα νερά της.

« τι συμβαίνει? Μίλα μας Πηγή!! Ξέρεις πως αν στερέψεις θα ακολουθήσουν κι αδελφές σου κι έτσι η ισορροπία της χώρας θα χαθεί»

Η πηγή δεν απαντούσε κι εξακολουθούσε να στάζει δάκρυα.

Τέλος είπε: « Οι άνθρωποι πια δεν με χρειάζονται!!

Είμαι άχρηστη. Δεν θα λείψω σε κανέναν»

« Μα τι λες τώρα!!»

«Μου το είπαν. Πέτρες πετούσαν στα νερά μου και φώναζαν πως δεν μπορώ να αλλάξω πια τις ζωές τους!! Πως είμαι άχρηστη!!»

Πηγή μου δεν είναι έτσι. Σκέψου πόσους βοήθησες να αλλάξουν τη ζωή τους Σκέψου σε πόσους έδειξες νέους δρόμους.

Σκέψου τα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα και πίνουν νερό από όλες τις πηγές και σε λίγο αυτή τη μαγεία θα την χάσουν αν στερέψεις.

Το μέλλον της χώρας κρέμεται από σένα.

Άρα είσαι πολύ χρήσιμη.
Πρέπει το νερό σου να σου δώσει και σένα τη χαμένη σου δύναμη.

Τότε όλα τα πλάσματα που ακολούθησαν τη Mare άρχισαν να παίρνουν στις χούφτες τους νερό και να βρέχουν την πηγή!!

Τραγουδούσαν και την ευχαριστούσαν για τα δώρα της.

Μετά από λίγο το νερό άρχισε να τρέχει πάλι καθαρό και γάργαρο.

Οι άνθρωποι το άκουγαν από μακριά και έτρεχαν κοντά του.

Όλοι κατάλαβαν ότι:

« Η δύναμη της συγχώρεσης μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας!!»

Το σώμα φωνάζει......

Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.

Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις: ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,

μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,

μια καλή ασφάλιση που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ,

άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται...ΕΣΥ!

Κείμενο του Nelson Torres (Dr στη Ψυχιατρική (UCV)

και ειδικός σε ψυχο-νευρo-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα.



Να ζήσεις Γοργόνα!!

Για όλα φταίνε κάποιοι πριν 2 χρόνια.
Εκεί που είσαι μια "αθώα" κι ανυποψίαστη με την τεχνολογία...σε πιάνουν στο μπιρι μπιρι και να που "τσιμπάς" και το κάνεις...
Είμαι και ελαφρώς επιρεπής.
Άσχετη.Άγχωμένη.Αθώα ...πλην Τίμια, είχατε δεν είχατε με διαβάζετε δύο χρόνια.
Τι καταλάβατε?
Τίποτα...
τι έλεγα κι εγώ η Γοργόνα και δεν το καταλαβαίνετε...Είναι κι αυτό το "γλουπ γλπουπ.." του βυθού.
Η σύνδεση έχει ένα θεματάκι...
Τι να κάνουμε τώρα....
Γενήθηκα.Μεγάλωσα.
Δύο χρονών!! Φτου!!Μη σε ματιάσω έριξες μπόι, λέει η θεία Νόα περνώντας (από πότε είχε να φτύσει...)

Παραμύθια Ιστορίες κι άλλα επίκαιρα. Που τα σκέφτηκα κι εγώ....Έλα μου ντε....
Κι εσείς εκεί....Επίμονοι!! Να με ενισχύεται με τα σχόλιά σας!!

Ε!! τα θέλει...ο οργανισμός σας!!

Να με χαίρεστε λοιπόν!! Να γίνω νταρντανογοργόνα και σάψαλο σαν τη θεία Νόα...

Εντάξει θα το πείτε και το τραγουδάκι!! Αμάν πια!!πείτε το!!

"Να ζήσεις

Γοργόνα

Και χρόνια πολλά

Ιδέες να έχεις

Και

Λόγια καλά.

Η θάλασσα να έχει

Τις σκέψεις πολλές

Να φέρνει στο κόσμο

Γλυκές μουσικές

 

Οι φίλοι να έρχονται

Μες τον ωκεανό

Να λες παραμύθια

Με κάθε καιρό

Κι όταν φοβάσαι

Κι όταν αγαπάς

Ενέργεια να παίρνεις

Κι αυτή να σκορπάς

Παιδάκια μεγάλα

Παιδάκια μικρά

Να ακούν παραμύθια

Να χαίρονται απλά"

 

 

Ο βασιλιάς και το αλάτι

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας μεγάλος βασιλιάς που

είχε τρεις γιους και τους αγαπούσε πολύ.

Μια μέρα αποφάσισε να δει πόσο τον αγαπούσαν κι εκείνοι.

Φώναξε λοιπόν τον καθένα και τον ρώτησε πόσο τον αγαπάει.

"Σ' αγαπώ όσο αγαπώ το χρυσάφι και τα κοσμήματα", είπε ο πρώτος γιος και

ο βασιλιάς ευχαριστήθηκε πολύ.

"Σ' αγαπώ όσο αγαπώ τα λεφτά", είπε ο δεύτερος γιος και πάλι ο βασιλιάς ευχαριστήθηκε πολύ.

"Σ' αγαπώ όσο αγαπώ το αλάτι", είπε ο τρίτος γιος.

Ο βασιλιάς τότε θύμωσε πολύ και έδιωξε τον τρίτο γιο από το παλάτι.

Εκείνος περιπλανήθηκε σε πόλεις και χωριά, έκανε πολλές δουλειές και κατάφερε με την εξυπνάδα του να γίνει βασιλιάς σε μια άλλη πολιτεία.

 

Τα χρόνια πέρασαν, ο πατέρας του είχε πια γεράσει πολύ και είχε

σχεδόν ξεχάσει τον τρίτο του γιο.

Εκείνος όμως πάντα θυμόταν τον πατέρα του και τον άδικο διωγμό του από το παλάτι, αλλά δεν του κρατούσε κακία. Έτσι, μια μέρα αποφάσισε να κάνει ένα γιορταστικό τραπέζι και κάλεσε σ' αυτό βασιλιάδες από κοντά κι από μακριά.

Ανάμεσά τους ήταν και ο πατέρας του.

Το τραπέζι ήταν πολύ πλούσιο.

Είχε όλων των ειδών τα φαγητά, τα φρούτα και τα γλυκά.

Μόνο που όλα τα φαγητά ήταν ανάλατα.

Έτσι είχε συμφωνήσει ο τρίτος γιος με το μάγειρα.

Όταν όλοι κάθισαν στο γιορτινό τραπέζι, ο βασιλιάς πατέρας του

πήρε το πιρούνι και άρχισε να τρώει.

Με τις πρώτες όμως πιρουνιές παραπονέθηκε ότι το φαγητό

δεν είχε καθόλου αλάτι και σταμάτησε να τρώει.

Καθόταν περίλυπος μπροστά σ' αυτό, το τόσο πλούσιο... με άγευστα φαγητά τραπέζι.

Τότε ο τρίτος του γιος, που στεκόταν δίπλα του, αλλά ο γερο-βασιλιάς δεν είχε αναγνωρίσει, γύρισε και του είπε:

"Πατέρα, όταν πριν από πολλά χρόνια σου είπα ότι σ' αγαπώ όσο το αλάτι, με έδιωξες από το παλάτι σου. Τώρα, γιατί είσαι τόσο λυπημένος επειδή δεν μπορείς να φας το ανάλατο φαγητό σου;".

Ο γερο-βασιλιάς, έκπληκτος, αναγνώρισε το γιο του και κατάλαβε το λάθος του. "Συγνώμη, γιε μου, ήμουν τόσο άδικος μαζί σου..." του είπε.

Τότε ο γιος αγκάλιασε τον πατέρα του

και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα...

Αυτό το καλοκαίρι

Αυτό το καλοκαίρι θέλω να συναντήσω όσους έχω χάσει.

Θέλω να τραγουδήσω τα τραγούδια που έλεγα παιδί.

Θέλω να ακούσω το νερό να πέφτει από ψηλά στους καταρράκτες.

Θέλω να περπατήσω με γυμνά πόδια στην άμμο.

Θέλω να δω τον ήλιο να ανατέλλει και να δύει.

Θέλω το αεράκι να παίζει μουσική στα μαλλιά μου.

Θέλω η θάλασσα να με τραβάει στο απέραντο γαλάζιο της.

Θέλω οι γλάροι να τρώνε από το χέρι μου στο πλοίο.

 

Θέλω τα κύματα να νανουρίζουν τα όνειρά μου.

Θέλω η γεύση από τα φρούτα να γεμίζουν το στόμα μου.

Θέλω να προλάβω να φάω το παγωτό χωνάκι πριν λιώσει

στα χέρια μου

Θέλω να ακούγεται το γέλιο ως τα πέρατα του ουρανού.

Τελικά αυτό το καλοκαίρι έχω πολλά να κάνω….

Πάω να προλάβω…..!!!

η χώρα των πουλιών!!

Οι Όρνιθες είναι κωμωδία του Αριστοφάνη που παρουσιάσθηκε το 414 π.Χ. στα Διονύσια, χαρίζοντας στον δημιουργό της το δεύτερο βραβείο. Ο Αριστοφάνης έγραψε τους «Όρνιθες» απογοητευμένος από την τροπή του Πελοποννησιακού Πολέμου. Με το μεγάλο αυτό έργο, ο Αριστοφάνης βρίσκει την ευκαιρία να διακωμωδήσει τους συκοφάντες και τους κόλακες του δήμου, καθώς και τις θεωρίες για νέα πολιτεύματα.

Δύο Αθηναίοι φίλοι, ο πονηρός Πεισθέταιρος και ο αγαθός Ευελπίδης επιθυμούν να βρουν το πουλί Τσαλαπετεινό (που άλλοτε ήταν άνθρωπος, ο βασιλιάς Τηρέας) για να το ρωτήσουν σε ποια πόλη μπορεί κανείς να ζήσει ήσυχα, πλούσια και ειρηνικά. Στην εισαγωγή του έργου λοιπόν εμφανίζονται οι δύο φίλοι να πετούν μέσα από το δάσος ο ένας πάνω σε μια κουρούνα και ο άλλος σε μια καλιακούδα δηλώνοντας ότι μεταναστεύουν επειδή βαρέθηκαν τη δικομανία των Αθηναίων.

Όταν πια βρίσκουν τον Τσαλαπετεινό, εκείνος τους απογοητεύει καθώς δεν έχει να προτείνει καμία πόλη που να τους αρέσει. Τότε όμως ο Πεισθέταιρος συλλαμβάνει την ιδέα να ιδρύσουν μαζί με τον Τσαλαπετεινό-Τηρέα την πόλη των πουλιών στους αιθέρες, στο μεσοδιάστημα δηλαδή μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και του κόσμου των θεών. Ο Τσαλαπετεινός πείθεται και καλεί τα πουλιά γιανα τους ανακοινώσουν μαζί το σχέδιο του Πεισθαίτερου.

Τα πουλιά εμφανίζονται αγριεμένα από την εισβολή των ανθρώπων και θεωρώντας ότι ο Τσαλαπετεινός τους πρόδωσε, ετοιμάζονται να επιτεθούν στους εισβολείς. Για άλλη μιά φορά όμως ο Πεισθέταιρος παίρνοντας το λόγο, φουσκώνει τα μυαλά των πουλιών και μαγεύει σταδιακά το ακροατήριό του. Στο τέλος πείθει τα πουλιά να ιδρύσουν τη Νεφελοκοκκυγία (= κατοικία των κούκων στα σύννεφα, την πόλη δηλαδή των πουλιών) με στόχο να αναδειχτούν σε ρυθμιστές της θεϊκής εξουσίας λειτουργώντας ως ενδιάμεσοι των θεών με τους ανθρώπους.

 

Έτσι τα πουλιά χωρίζονται σε ομάδες εργασίας και ξεκινάει το χτίσιμο του τείχους που θα περιβάλλει τη χώρα των πουλιών και θα εμποδίζει έτσι την τσίκνα από τις θυσίες των ανθρώπων να ανεβαίνει στους θεούς.

Πριν ακόμα καλά καλά χτιστεί η πόλη και με πρώτον από όλους τον ιερέα που έρχεται για να κάνει θυσία, καταφθάνουν διάφοροι εκμεταλλευτές και καλοθελητές που προσπαθούν να αποκομίσουν οφέλη από την ίδρυση της Νεφελοκοκκυγίας. Ο Πεισθέταιρος όμως τους ξεφορτώνεται όλους και σιγά σιγά το τείχος ολοκληρώνεται.

Εν τω μεταξύ οι Θεοί αρχίζουν να πεινάνε και να ανησυχούν γιατί δεν φτάνει πια στους ουρανούς η κνήσσα των σφαχτών. Αρχικά στέλνουν την Ίριδα ως αγγελιοφόρο, την οποία όμως εκδιώκει βίαια ο Πεισθέταιρος. Έπειτα εμφανίζεται ο -πάντα αντιεξουσιαστής- Προμηθέας για να ενημερώσει μυστικά τον Πεισθέταιρο για τις αποφάσεις των θεών και να τον συμβουλεύσει τι να κάνει για να τους πάρει την εξουσία.

 

Πραγματικά όπως έχει προειδοποιήσει ήδη ο Προμηθέας φτάνει αντιπροσωπεία των θεών για να διαπραγματευτεί την ελεύθερη διακίνηση της τσίκνας. Η αντιπροσωπεία απαρτίζεται από τον διπλωμάτη Ποσειδώνα, τον φοβερό φαγά Ηρακλή και τον αγροίκο Τριβαλλό, που είναι εκπρόσωπος των βαρβαρικών θεών. Οι διαπραγματεύσεις - οι οποίες διεξάγονται δίπλα από ένα σφαχτό που ψήνεται- καταλήγουν, πάντα σύμφωνα με τις συμβουλές του Προμηθέα, στο γάμο της όμορφης νεαρής θεάς Βασίλειας με τον Πεισθέταιρο. Έτσι το έργο τελειώνει με τη γαμήλια ένωση του Πεισθέταιρου και της ουράνιας θεάς.

Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη! Εσείς?

Τα γεγονότα λαμβάνουν μέρος κυρίως στη Βαγδάτη, αλλά και στις γύρω περιοχές, ενώ δεν λείπουν καθόλου και τα ταξίδια στο χρόνο.
Ο Ιζνογκούντ είναι ο Μεγάλος Βεζίρης του χαλιφάτου κι έχει βάλει ως μοναδικό στόχο στη ζωή του να εκθρονίσει τον Χαρούν Ελ Πασάχ (Haroun El Poussah), ο οποίος και είναι ο Χαλίφης.
Είναι αρκετά γνωστή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση του Ιζνογκούντ,

"Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη!" ("Je veux devenir calife à la place du calife !").

Ο Ιζνογκούντ έχει επίσης στο πλάι του έναν πιστό και ελαφρώς ηλίθιο (αν και όχι και τόσο ηλίθιο μερικές φορές) βοηθό, ονόματι Μπλιαχ Χαχάτ (Dilat Larat στο πρωτότυπο), ο οποίος τον βοηθά στην προσπάθεια εκπλήρωσης των σχεδίων του.

Τι λέτε θα τα καταφέρει αυτή τη φορά?