Εποχή της χαράς! Έτσι θα έπρεπε να΄ναι.....

το καλοκαιράκι της καρδιάς μας.....!!

σας το χαρίζω με αγάπη!!

πετώντας στην χαρά !!!

Αρχίζοντας ξανά από την αρχή

 με το κλειδί της αισιοδοξίας στο χέρι!!

Δέστο στο αετό σου να πάει ψηλά στα ουράνια,

να βρει την ευτυχία και

να στην επιστρέψει!!

Πες το παντού να ακουστεί στα πέρατα του κόσμου!!

Περίμενέ την  και θα έλθει!!

Τα ουράνια είναι ανοιχτά για σένα!!

Ένα χρόνο μετά…….

Πριν ένα χρόνο η Γοργόνα Mare δεν είχε ιδέα ότι θα «γεννηθεί».



Ανυποψίαστη ανέβηκε σε ένα μικρό γραφικό χωριουδάκι να γνωρίσει κάποιους σημαντικούς ανθρώπους.

Μια παρέα που γνωρίζονταν στο σύμπαν του διαδικτύου και αποφάσισε να γνωριστεί και προσωπικά.


Η Γοργόνα περίεργη θέλησε να μάθει για το μαγικό κόσμο τους.


Έναν κόσμο που δεν γνώριζε και τον κοιτούσε με δέος.


Όμως παρατήρησε κάτι πολύ ουσιαστικό.

 Μια παρέα ανθρώπων συναντήθηκαν γύρω από ένα πλάτανο.

Γνωρίστηκαν.


Αντάλλαξαν απόψεις.


Ήπιαν κρασί.


Γιόρτασαν γενέθλια.


Αντάλλαξαν δώρα κι εμπειρίες.


Και ξαφνικά εκεί που ήταν άγνωστοι ή απλά αναγνώστες έπεσε το μαγικό πέπλο της φιλίας και τους ένωσε.

Και δεν φιλοσοφούσαν πια….


Δεν μιλούσαν γενικά για τα ενδιαφέροντα τους.


Δημιουργούσαν!!


Ζούσαν!!


Ήταν πάντα εκεί ο ένας για τον άλλον!!


Τα μάτια έδιναν τη ζεστασιά της καρδιάς και ζέσταναν τα λόγια που αυθόρμητα έρρεαν από τα στόματα.

Και ήμουν εγώ     και ήσουν εσύ     και γίναμε εμείς.




Κι η γοργόνα που δεν υπήρχε…Δεν ζούσε στο σύμπαν αυτό…


Γεννήθηκε!!

 Μέσα από ένα πείραγμα.


Μέσα από ένα χαμόγελο.


Μέσα από την αύρα και την ενέργεια των ματιών και της καρδιάς τόσο ζεστών ανθρώπων.






Ποιος είπε ότι η τεχνολογία μας κάνει απρόσωπους?


Ποιος νομίζει ότι όσοι γράφουν πίσω από ηλεκτρονικές σελίδες δεν έχουν ψυχή.






Η δύναμή μας είναι η επικοινωνία μας.






Και εγώ που το όνειρό μου είναι να λέω «παραμύθια» ή να μιλώ για αυτά, ΕΣΥ με βοήθησες να το κάνω.


Κι εσύ εκεί κάτω μην γελάς ….Ναι!! ΕΣΥ φταις!!

 

ΕΣΕΙΣ ΥΠΕΡΟΧΟΙ ΦΙΛΟΙ!!






Εμείς που γνωριστήκαμε κι άλλοι πόσοι εμείς που θα θέλαμε να γνωριστούμε.


Που μια ματιά, ένα σχόλιο, μια κουβέντα δίνει φτερά στη ψυχή μας κι αλλάξει την καθημερινότητά μας.






Ευχαριστώ που με κάνατε δική σας!!

(ευχαριστώ την μικρή Ειρήνη που έστειλε την υπέροχη ζωγραφιά της για να με ευχαριστήσει)

Κάποτε υπήρχε ανάγκη….? Τώρα….?

Μου αρέσουν οι παλιές ιστορίες.



Με ταξιδεύουν στο παρελθόν.


Με μαθαίνουν.

Αυτές τις μέρες συζητούσα τις δυσκολίες που υπήρχαν παλιότερα (που δεν διαφέρουν και πολύ από τις σημερινές αν το καλοσκεφτούμε).


Άκουγα με προσοχή πόσο δύσκολο ήταν να διαβάζουν τα παιδιά από το ίδιο βιβλίο, αφού δεν υπήρχαν για όλα από ένα.


Τώρα με ευκολία και χωρίς σκέψη τα πετάνε μετά τη σχολική χρονιά.


Παράλληλα δούλευαν.


Δούλευαν στα χωράφια. Δούλευαν στο σπίτι. Δούλευαν στο κουβάλημα.


Υπήρχε ανάγκη βοήθειας της οικογενειακής οικονομίας και δούλευαν.


Δεν ήταν και από τα τυχερά παιδάκια όλοι να τα βρουν έτοιμα στη ζωή τους.


Όμως πρόκοψαν κι άλλαξαν την καθημερινότητα τους.

 
 

Τώρα?


Τώρα συνήθως υπάρχουν τα τυχερά παιδάκια που δεν δουλεύουν αλλά τα βρίσκουν όλα έτοιμα.


Άλλα τα εκτιμούν και προχωρούν.


Άλλα κάτι παρεξηγούν μες το μυαλό τους και περιμένουν με το χέρι απλωμένο να τα έχουν όλα έτοιμα και πάλι.

 

Υπάρχουν όμως και εκείνα τα παιδάκια που είναι άτυχα.


Που ακόμα δουλεύουν σκληρά.


Σε κάποια πρέπει να το κάνουν γιατί υπάρχει η ανάγκη.


Σε κάποια άλλα όμως?


Υπάρχει η απληστία των μεγάλων, το εύκολο κέρδος, η συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν στον κόσμο, η συνήθεια….

 Αυτά τα παιδάκια δεν ξέρουν από όμορφα παραμύθια από αυτά που μας λέγανε μικρά για να κοιμηθούμε. Που όμως στην ιστορία τους μας πότιζαν με την εξοικείωση της παιδικής εργασίας . Η σταχτοπούτα ήταν η καημένη η ορφανή που δούλευε νυχθημερόν στο σπίτι της μητριάς της για να ναι όλα τέλεια. Μην κοιτάτε που μας χρύσωναν το χάπι ότι παντρεύτηκε τον πρίγκιπα και άλλαξε τη ζωή της.


Ένα παραμύθι ποτισμένο με παιδική εργασία και κόπο είναι.

 Αν πει κανείς για «το κοριτσάκι με τα σπίρτα» που τα Χριστούγεννα μας συγκινεί αυτό κι αν μας βάζει στην παιδική εργασία κατευθείαν στη σκληρή της μορφή, στο δρόμο, στο κρύο, στον κίνδυνο….

 Άσε η φοβερή ταινία του Λουστράκου που πρόκοψε κι έγινε γιατρός. Ταινία εποχής της ανάγκης, θα μου πείτε….για κάποιους, θα σας απαντήσω…… γιατί κι εκεί υπήρχαν τα τυχερά παιδάκια με όλες τις παροχές και εκείνα που δεν είχαν την πολυτέλεια της επιλογής…..


Και αν βγείτε σήμερα τη βόλτα σας είναι σίγουρο πως κάποιο παιδάκι θα σας πουλήσει χαρτομάντιλα, ίσως λουλούδια ….

Θα σκεφτείτε η ανάγκη? Μπορεί…. Μπορεί και όχι….ειδικά αν κοιτάξτε ένα γύρω με προσοχή και δείτε έναν μεγάλο να παρακολουθεί με επιμονή την «παραγωγικότητα των πωλήσεων»…..




 

 Υπάρχει η πιθανότητα στο φανάρι να σας πέσουν δυο τρία παιδάκια να σας καθαρίσουν τα τζάμια με έναν κουβά που τον σέρνουν όλη μέρα με μαύρο από τη σκόνη νερό….Αυτά κι αν τα παρακολουθεί το άγρυπνο μάτι του μεγάλου που θα πάρει την είσπραξη.


Και αν δεν είναι καλή θα υπάρξουν κι άλλες επιπτώσεις…..




 

 Θυμάμαι μια μέρα που αποφάσισα να πάρω φαγητό σε δύο κοριτσάκια στην πλατεία για να αποφύγουν να τους πάρουν τα λεφτά από τα χέρια. Ήταν δυο τσιγγανοπούλες με υπέροχα σοκολατένια μάτια. Δεν πρόλαβαν να πάρουν το φαγητό και μια χοντρή τσιγγάνα που τις φώναζε στην δική τους διάλεκτο τους άρπαξε το φαγητό από τα χέρια.


Δεν ήξερα τι να κάνω….


 

 Το λάθος μου: δεν έκανα τίποτα !!


Μόνο στενοχωρήθηκα.






Τώρα καταλαβαίνω φίλοι μου πως η στενοχώρια, ο οίκτος, η λύπη μας δεν φέρνει αποτέλεσμα…..

 

 Το λάθος μου!! Το λάθος σου!!


Τα λάθη μας διαιωνίζουν τη μοίρα των τυχερών και των άτυχων παιδιών….


Διαιωνίζουν την παιδική εργασία όχι με την μορφή της συμμετοχής στην οικογενειακή οικονομία και ανάγκη αλλά αυτής της εκμετάλλευσης, της παραμέλησης και της καταπάτησης των παιδικών δικαιωμάτων….




 

 Δεν είναι το κράτος υπεύθυνο μόνο να αναλάβει την διευθέτηση του θέματος αυτού. Εμείς πρέπει να το σταματήσουμε.


Και μην ξεχνάμε ποτέ:


Τα παιδιά όλου του κόσμου είναι παιδιά μας!!

 

 Είναι ευθύνη μας να έχουν την πολυτέλεια… να επιλέγουν τι θέλουν να κάνουν για να ζήσουν καλύτερα και να αλλάξουν την δική τους ζωή!!

Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας!!


Σκέψου κι εσύ τι μπορούμε να κάνουμε



 

 

Το περιβάλλον και εγώ!!

Όλα ξεκίνησαν απλά μια μέρα που αποφάσισα ότι το υγρό περιβάλλον δεν μου άρεσε πια και θέλησα να βγω στον έξω κόσμο.



Ζορίστηκα λιγάκι γιατί αλλιώς να είσαι σε μια μαγική σφαίρα που τη λένε «μητρικό περιβάλλον» κι αλλιώς να είσαι στο έξω περιβάλλον.

 Περιβάλλον σκέφτηκα….Κάτι που μας περιτριγυρίζει, που μας αγκαλιάζει, που μας φροντίζει ….


Άρα καλό πράγμα είναι.


Και πράγματι καλό ήταν …..

Και την αυλή την είχε. Και τα πουλάκια κελαηδούσαν.


Και τα δέντρα χαμογελούσαν. Και ο ήλιος με ζέσταινε και μ αγαπούσε.


Αν πεις για τη θάλασσα που μου θύμιζε και τη μητρική σφαίρα ήταν το κάτι άλλο, λαμπερή, καθαρή, μαγική, ελεύθερη…..

Τα ζούσα όλα αυτά …Κι όταν ζούμε κάτι συνήθως ούτε το συνειδητοποιούμε, ούτε το σκεφτόμαστε και κυρίως δεν το εκτιμούμε.


Πέρασαν αρκετά χρόνια για να φτάσω να αναλύσω αυτό το καλό περίβλημα που με προστάτευε.

Με έβαλαν να ερευνήσω.


Άσχετη εντελώς μου φάνηκε εύκολο και απλό γιατί το ζητούμενο ήταν κάτι που το ζούσα καλά. Υπέθεσα λοιπόν ότι όλα καλά θα πάνε.

Έπεσα πολύ έξω.


Με έτρεχαν στα εγκατελλειμένα χωριά της περιοχής που δεν ήξερα ότι υπάρχουν…..

Να ψάξω δάση που κάηκαν


Να βρω καταρράκτες που ξεράθηκαν.

Να ανακαλύψω λίμνες που πρασίνισαν


Να δω ζώα που εξαφανίστηκαν.

Να μιλήσω με ανθρώπους που γνώρισαν το πριν

Να καταγράψω απόψεις ανθρώπων που ζούσαν από όλα αυτά.
Να ανακαλύψω αυτούς που άλλαξαν όλα αυτά.

Ένα σοκ το έπαθα. Δεν γνώριζα και άρχισα να συνειδητοποιώ.


Κι η έρευνα?


Αυτή μου έδωσε ένα χαρτί για να ζήσω.


Το σημαντικό ήταν πως κατάλαβα.


Πόνεσα.


Αγανάκτησα.


Πληγώθηκα.


Διαμαρτυρήθηκα.



Αλλά όλα άλλαξαν.


Με κοιτούσαν περίεργα: τι θες να μας πεις κι εσύ τώρα?


Δεν θα ρίχνουμε φυτοφάρμακα μήπως πρασινίσει η λίμνη?


Δεν θα μπαζώνουμε μήπως κλείσει ο χείμαρρος?


Δεν θα χτίσουμε δίπλα στη θάλασσα μήπως φύγουν τα θαλάσσια είδη?


Δεν θα ψαρεύουμε με σύγχρονους τρόπους μήπως και χαθεί ο γόνος και αλλοιωθεί ο βυθός?


Δεν θα καίμε τα δάση μήπως και δεν έχουμε οξυγόνο?


Δεν θα……μήπως……?

Οι παλαβοί… οικολόγοι κάτι έμαθαν και μας σκότισαν το κεφάλι……Δεν σκέφτονται ότι ο κόσμος προχωράει?



Προχωράει?





 

Και εγώ γιατί δεν μπορώ να ανασάνω στο δρόμο από το καυσαέριο?


Γιατί δεν μπορώ να πιω νερό από το ποτάμι?


Γιατί δεν βλέπω ψάρια στη λίμνη?


Γιατί δεν ακούω πουλιά να κελαηδούν?


Γιατί το χώμα δεν υπάρχει πια?


Γιατί η θάλασσα με διώχνει αντί να με καλεί?


Γιατί ο Ήλιος με καίει αντί να μου ζεσταίνει την καρδιά?




 

 

Το περιβάλλον, το περίβλημά μας, τη μητρική μας σφαίρα, την φροντίδα και την προστασία μας το χάλασες ΕΣΎ το χάλασα ΕΓΩ το χαλάσαμε ΕΜΕΙΣ.

Εμείς ως άνθρωποι πρέπει να ζούμε σε κοινότητα αλλά κι αυτό γίνεται σε μια προστατευμένη σφαίρα.

Είναι στο χέρι μου , στο χέρι σου, στα χέρια μας να ζήσουμε μαζί και να είμαστε στο μητρικό μας χώρο όσο καλύτερα μπορούμε.

Είναι το σπίτι μας, η ρίζα μας Ας το φροντίσουμε για να μας προστατεύει.






Η μέρα αυτή ας μας δώσει μια νέα πνοή του εμείς!!

Τα τρία γουρουνάκια που κυνηγούσαν το Λύκο….

Φίλοι μου ξανά εδώ με ένα παραμυθάκι για μεγάλα παιδάκια σε νέα έκδοση.


Τον Λύκο τον έχουμε συνδυάσει ως άδολα τέκνα της Ελλάδας σαν τον κακό, τον μαύρο και τον άσχημο!!

(το τρίπτυχο της επιτυχίας!! Δεν είναι τυχαίο που ο δόλιος δεν έβρισκε γυναίκα – τον θυμάστε μόνο κι έρημο να βολοδέρνει στα δάση και στας εξοχάς….)


Συχνά δε οι μάνες μας φώναζαν «Γιωργάκηηηηη, φάε το αυγό σου έρχεται ο λύκος….» και το τρώγαμε και ας μην ερχόταν.

Πολύ λυπημένος και παρεξηγημένος ο Λύκος μας διότι και λεβέντης είναι και καραμπουζουκλής και τσίφτης.
Και αθλητικός τύπος θα λέγαμε διότι τρέξε τρέξε έκανε ένα πόδι φοβερό, κάτι πλάτες καλά…, άσε οι κοιλιακοί φέτες!!

Που να εκτιμηθούν τα προσόντα του όμως….


Είπε να αλλάξει δουλειά και να σταματήσει να τρέχει πίσω από κάτι Ζώα ….αλλά με την ανεργία που μας δέρνει άντε να βρεί το δρόμο του.


Άσε που του είπαν: από φωνή χάλια τα πας, μην μας τραγουδήσεις, ούτε για πλάκα.


Για φύλακας δεν κάνεις, έχεις βγάλει όνομα «βάζεις το Λύκο να φυλάει τα πρόβατα …» και άλλες τέτοιες αηδίες….


Να κρατάω το ταμείο? Ούτε που να το σκέφτεσαι, δεν είσαι και πολύ φερέγγυος…


Αγανάκτησε ο Λύκος γιατί για να αξιοποιήσει τα προσόντα έπρεπε να κάνει αποτρίχωση και είπε « Ε!! Όχι !!άντε με βγάλατε κακό, άξεστο, ύπουλο και άλλα τέτοια όμορφα μην με αδελφοποιήσετε τώρα πίσω κι έλα…!!Είπαμεεε!!»


Κι άμα φάνηκε κι η οδοντοστοιχία, που μια ορθοδοντική τη θέλει, άντε να τους πείσεις ότι έχεις δίκιο.


Τι να κάνει στράφηκε στις μεγάλες δυνάμεις!!


Ε! μην πάει πια κι ο νους σας στις γνωστές Αμάν πια έχετε επηρεαστεί από τις ειδήσεις και κολλήσατε….

Τα γουρουνάκια, καλόπαιδα και μοσχαναθρεμμένα, την έχουν πιάσει την καλή.


Τι αχυρένια και ξύλινα σπιτάκια και άλλα τέτοια που μας λέγαν.

Ο πρώτος αδελφός, ναι ναι εκείνο το μόγγολο…που από τη βαρεμάρα του έφτιαχνε το αχυρένιο σπιτάκι Αααα!! μεγάλη εξέλιξη. Βέβαια!! Σου λέει πόσο θα με κυνηγούν οι Λύκοι…(εννοούσε οι συγγενείς από τα δανεικά κι αγύριστα, κάτι τοκογλύφοι και η εφορία…) και έφτιαξε ένα σούπερ σκηνικό με καλύβες εξωτικές σε γνωστή παραλία νησιού μας…


Που είναι να πάτε διακοπές? Δεν είστε σοβαροί….

Σου λέει για να μπεις εκεί, καταρχήν πρέπει να έχεις κάρτα μέλους! Και φυσικά να πουλήσεις και το οικοπεδάκι στο χωριό για να μείνεις δύο βράδια. Αλλά ότι πληρώνεις παίρνεις…


Να οι φρουτοχυμοί με δύο καλαμάκια κι ομπρελίτσα, να τα εξωτικά μασάζ με καρύδα, να ύπνος κάτω από τα άστρα, μουσικοί από το τρίο κιθάρα….



Όταν ο Λύκος μας λοιπόν πάει να τον βρει και να του ζητήσει να κάνει το αθλητικό πρόγραμμα έφαγε πόρτα!!


Ευτυχώς με τα χόρτινα και τα εξωτικά γλίτωσε την αιθέρια γαλλική μυτούλα του….


Που πας, ρε Λύκο κακομοίρη, χωρίς ξένες γλώσσες και με αυτή τη φάτσα, θες και να σε πάρω….


Άντε τώρα να πείσει ο άλλος ότι δεν είναι Λύκος…


Να σφουγγαρίζω δεν με νοιάζει ….Σιγά μην πάρουμε εσένα Πήρα κάτι αλλοδαπά κομματάκια που κάνουν τη δουλειά μια χαρά και παίρνουν και ένα κομμάτι ψωμί. Όχι εσύ που θες και το κρέας σου.

 Το δεύτερο γουρουνάκι από το τρίο, θυμάστε ήταν λιγάκι πιο εύστροφο να το πω, πιο ξύπνιο να το πω….όπως και να το πω δεν έχει σημασία. Ξύλινα σπιτάκια φτιάχνει?


Πολλοί κολλημένους σας βρίσκω….Άντε να σας πω.


Φτιάχνει αλλά όχι ότι να΄ναι. Έκανε μια συνεργασία με Αυστραλία και φτιάχνει κάτι λυώμενα σαλέ να τα πιεις στο ποτήρι…


Ποιοι επώνυμοι δεν τον προτιμούν που έχουν κατακλείσει τα βουνά….Μιλάμε για πολύ εξέλιξη και πολύ καλή δικτύωση.

 Πάει κι ο Λύκος….Ψιλοπερπάτησε μέχρι να βγει στην κορφή της Αράχοβας αλλά το πέτυχε….


Χμ!!τι θες εσύ εδώ? Πάλι για κυνήγι ?


Τι κυνήγι να κάνω κανένα μεροκάματο ….να κόψω κανένα ξύλο…Χα!χα! με έκανες και γέλασα …Που να τα βρεις τα ξύλα αγόρι μου, κάψαμε κανα δυο βουνοπλαγιές για να χτίσουμε, που να τα έβαζα πάνω στο έλατο τα σπιτάκια.


Μια φορτωτική να κουβαλάω….ένα φορτηγό να οδηγώ…


Ε! τώρα που το λες έχω ένα πρόβλημα με το σοφέρ μου.


Αλλά πάλι υπάρχει πρόβλημα…


Τι πρόβλημα….


Κοινωνικό!!


Δηλαδή?


Τι θα πει ο Κόσμος να με δει με σοφέρ Λύκο!! μεγάλος ξεπεσμός!!


Και έφαγε πόρτα…Ξύλινη!! Είδε κάτι αστεράκια …αλλά τη γλίτωσε….

 Ο τρίτος ο μικρότερος, ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, το κουκλάκι το ζωγραφιστό, ζούσε πια στην πόλη….


Εργοστασιάρχης!! Φτιάχνει τζάκια ?...σιγά τα τζάκια, αυτός είχε τζάκι και που να δείτε τώρα προκοπή. Να βιλίτσα στην Πεντέλη. Να εξοχικό στην Πάρο. Να σαλέ στην Ελβετία ….


Την κάναμε λαχείο, σκέφτηκε ο Λύκος και πολύ κακώς….


Διότι για να τον δει πέρασε τρία γραφεία εξονυχιστικό έλεγχο!!


Δύο σωματικούς ελέγχους.


Ένα μηχάνημα ανίχνευσης….


Τον είδε!!


Με την πουράκλα του, με τον καπουτσίνο του, με την κουνιστή πολυθρόνα γραφείου του, με όλα του τα αξεσουάρ….

Εδώ ο Λύκος δεν έφαγε πόρτα.


Τον πήρε στη δουλειά?


Βέβαια !!


Και στη δουλειά τον πήρε και όλα τα απωθυμένα από τα παλιά τα έβγαλε πάνω του.


Τι οχτάωρο και αηδίες. Όλη μέρα τρέξιμο ….και πήγαινε εδώ και τρέξε εκεί….Τον τσουρούφλισε δεύτερη φορά – όχι με το νερό στο καζάνι- με το τρέξιμο, με την έλλειψη ενσήμων, με την προσβολές, με την μετακίνηση στο τζάμπα…

Έφαγε και κάτι μπούφλες ξεγυρισμένες, γιατί το γουρούνι δεν αλλάζει, έκανε κάτι βρομοδουλειές και το Λύκο πέτυχαν και τις έφαγε ….






Δεν άντεξε πολύ….


Αποφάσισε να πάρει τα βουνά….


Του είχε βγει το όνομα….


Του κάνανε τη φήμη χάλια….


Γελούσαν και στην πλάτη του.


Αει στο καλό!!


Τσάμπα η Λεβεντιά!!

Ηθικόν δίδαγμα:

τα γουρούνια επιβιώνουν παντού!!


Και σου μένει η ρετσινιά ….Αχ!!