Όταν μου έδωσες ζωή!!

Ήσουν νέα κι άπειρη. Δεν ήξερες την ύπαρξή μου.



Δεν ήξερες αν ήμουν κορίτσι ή αγόρι.


Δεν ήξερες αν θα σου μοιάζω ή όχι.


Ωστόσο με περίμενες.



Με υπομονή με φρόντιζες και μου τραγουδούσες για να΄ μαι χαρούμενη.


Έφτιαχνες τα ρουχαλάκια μου και κεντούσες τα σεντονάκια με δαντέλα της αγάπης και της αφοσίωσης.


Κι όταν ήρθε η ώρα να με δεις, πόνεσες, κουράστηκες αλλά δεν δείλιασες.


Αγωνίστηκες πολύ γιατί ήμουν τζαναμπέτικο παιδί και δεν έλεγα να βγω. Λες να περνούσα καλύτερα μέσα στο σάκο το μαγικό σου?

Όταν βγήκα στο φως με κοιτούσες με λαχτάρα!!


Με καλωσόριζες με μάτια φωτεινά και υγρά από τη χαρά!!


Η αγκαλιά σου μύριζε αγάπη και προστασία.


Θυμάμαι πόσο υπέροχα αισθανόμουν εκεί.

 

Δεν σε πείραζε που δεν είχες βοήθεια από κανένα.


Μόνο το χέρι του μπαμπά θυμάμαι, τεράστιο τότε, να μας αγκαλιάζει και τις δυο.






Μου έμαθες πολύ χρήσιμα πράγματα.


Να γελώ!!


Να περπατώ!!


Να χορεύω!!


Να τραγουδώ!!

Γίναμε παρεάκι. Στην αρχή με είχες πάνω σου, μετά δίπλα σου.


Με μάλωνες στις αταξίες κι ύστερα με αγκάλιαζες.


Ήσουν εκεί στους πόνους μου.


Ήσουν εκεί στα επιτεύγματά μου.


Δίπλα. Κολώνα και οδηγός μου.

Και ήρθε η ώρα να σε αμφισβητήσω.


Σου γκρίνιαζα για τη γκρίνια.


Σου φώναζα για να είναι πιο δυνατή η φωνή μου.


Με κοιτούσες και έλεγες « δεν έχεις καταλάβει ακόμα»


Και είχες δίκιο.


Τίποτα δεν είχα καταλάβει.


Μόλις κοτόπουλο βγήκα από το αυγό και σήκωσα κεφάλι.


Γελούσες με τις επαναστάσεις μου.


Διασκέδαζες με τις απόψεις μου.


Πάντα γνώριζες.

 Κι όταν κατάλαβα ή έτσι νόμιζα, μου είπες την κλασσική μανουλίσια ατάκα « στα έλεγα εγώ..»


Τα έλεγες και δεν σε άκουγα πάντα.






Όταν έπιασα πάτο από τις απογοητεύσεις μου, δεν γέλασες καθόλου.


Ήσουν εκεί.


Με κοιτούσες και έλεγες « έτσι είναι η ζωή!»






Τώρα πια μεγαλώσαμε όλοι.


Μιλάμε ως ενήλικες, μεγάλοι και σοφοί…


Τώρα λες «δεν με έχεις πια ανάγκη…»

Απατάσε!!


Πάντα σε έχω ανάγκη.


Η ανάσα, η παρουσία σου, το χαμόγελό σου πάντα με βοηθά.


Όταν πήγα να σε χάσω τρελάθηκα.


Και τότε εσύ με βοήθησες να το ξεπεράσω.


Αντί να σε στηρίζω με στήριξες!!

Σου λέω κάθε μέρα διάφορες ανοησίες.

Ένα κράτα στην καρδιά σου.

Σ΄αγαπώ!!

Είσαι η μάνα μου!!

Σ΄αγαπώ γιατί με γέννησες!

Σ΄αγαπώ γιατί με έμαθες!!

Σ΄αγαπώ γιατί με στηρίζεις!!

Σ΄αγαπώ γιατί σ΄αγαπώ μανούλα μου γλυκιά!!

Άντε και να δούμε....τι θα δούμε...!!

Μπορούμε να δούμε και κάτι άλλο!!

Σκεφτείτε δημιουργικά!!

Δέστε το συλλογικά!!

Ας δούμε το αύριο των παιδιών μας

με άλλη ματιά!!

 

Καλή ψήφο με καρδιά και σκέψη!!

Τι είναι η χαρά?

Το ξημέρωμα που φωτίζει

απαλές γραμμές την πλάση!!

Το νερό που δροσίζει

το σώμα και την ψυχή!!

Το βήμα που ακούγεται

σαν θρόϊσμα στο δρόμο!!

Ο αέρας που σου παίρνει

τα μαλλιά .

Η μυρωδιά από το χλωρό χορτάρι.

Η ευωδιά από τα λουλούδια

της αυλής.

Η πασχαλιά και τα κρινάκια

που αναδύουν άρωμα ψυχής!

Το τρέξιμο μέσα στα

μονοπάτια της ζωής!!

Ένα χαμόγελο ζεστό!!

Μια ευχή!!

Μια αγκαλιά!!

Δεν χρειάζονται και πιο πολλά!!

Όλα αυτά είναι μια

ΧΑΡΑ!!

Άλλη μια μέρα που δεν πρέπει να χάσουμε!!

Απρίλης!! Χρόνια μας πολλά !!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

Ελλάδα for ever!!

Ελλάδα

Κοίταξε αυτό!!

Κάτι σου θυμίζει?

Ή  μήπως αυτό!!

Σου ταιριάζει καλύτερα?

πάλι από την αρχή!!

Πάλι από την αρχή!!

Αρχίζει μια άλλη μέρα!! 

Πάλι από την αρχή!!

Καλημέρα!!

Πάλι από την αρχή!!

Όλοι μαζί!!

Ότι στηρίζει, το καταστρέφουμε? Δεν τα χρειαζόμαστε τα ΚΕΔΔΥ πια?

Όταν άρχισε μια επιστημονική οργανωμένη προσπάθεια πριν 8 χρόνια, χάρηκα γιατί σκέφτηκα πως κάτι άλλαξε.

30 χρόνια Ειδική Αγωγή και τα παιδιά,οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί των ειδικών σχολείων αλλά και των κανονικών βρήκαν μια Υπηρεσία - ομπρέλα, να φροντίζει και να συντονίζει τις προσπάθειές τους.

Ο Αγώνας των γονιών με παιδιά που έχουν δυσκολίες στο σχολείο,νοητική υστέρηση,αυτισμό,δυσλεξία, αισθητηριακά προβλήματα και δυσκολίες που δεν φαίνονται αλλά δηλώνονται με άγχος, με βία, με απόσυρση,είναι τεράστιος κι ατέλειωτος!!

Ξεκίνησε μια υπηρεσία με πολύ οργάνωση στα χαρτιά αλλά καθόλου πρακτικό σχεδιασμό και βοήθεια.

Με προσωπικό μεράκι, δουλειά κι ενθουσιασμό στήθηκαν τα γραφεία από τα επιστημονικά στελέχη που άφησαν τα πτυχία στην άκρη κι έκαναν όποια πρακτική δουλειά μπορεί κανείς να φανταστεί.

Δυσκολίες αλλά και ενθουσιασμός.

Η δουλειά έπαψε να είναι το μεροκάματο του Δημοσίου αλλά ένα προσωπικό στοίχημα.

Οι δυσκολίες πολλές: Λίγα άτομα σχετικά με το μαθητικό πληθυσμό.

Ελλιπής υποδομή.

Μετακινήσεις σε όλη την Περιφέρεια με ατομικά μας έξοδα.

Δυσπιστία και διστακτικότητα.

Δεν το βάλαμε κάτω.

Προσπάθεια ξανά και ξανά!!

Και ο αγώνας συνεχίζεται....

Οι σπόροι έδωσαν καρπούς.

Οι γονείς έρχονταν από μόνοι τους, στόμα με στόμα μαθαίνουν την υπηρεσία.

Οι εκπαιδευτικοί συνεργάζονται και δουλεύουμε μαζί.

Οι βοηθητικές δομές άνοιξαν έστω και με αναπληρωτές επιστήμονες.

Τα παιδιά είναι στις σχολικές μονάδες και έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται.

Κι ενώ οραματίζεσαι και κάτι ακόμα, κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο, κάτι που στην τελική δεν αφορά εσένα μόνο αλλά τα παιδιά, έρχεται η είδηση...

Δεν σας χρειαζόμαστε άλλο!!

Κλείνετε!!

Αλλάζετε μορφή...!!

Αλλάζετε αρμοδιότητες...!!

Κλείνετε!!

Και καλά φίλοι μου εμείς κλείνουμε...

Ή πιο σωστά μας κλείνουν....

Τι είναι τα παιδιά? Μπακαλόγατοι να τα διώξουμε?

Τι είναι οι γονείς? Πολίτες δεύτερης κατηγορίας?

Τι είναι οι Ειδικές δομές? Μαγαζάκια που κρεμάμε ταμπέλα "Προσεχώς κλείνουμε"

Τι είναι οι Επιστήμονες με πτυχία, με υποχρεώσεις, με καταθέσεις προσωπικών εργατοωρών? Κομπάρσοι που δεν μας κάνουν και τους διώχνουμε ή τους παροπλίζουμε σε γραφειάκια που μας λείπει κόσμος?

 Και καλά όλα αυτά να γίνονται κρυφά και πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων.
Ποιος θα ανοίξει την πόρτα και θα δώσει εξηγήσεις?
Ποιος θα πει που να πάνε όλοι αυτοί που τραβούν χρόνια το σταυρό τους απελπισμένοι και θέλουν ένα στήριγμα?
Ποιος θα γίνει το στήριγμα που φτιάξαμε και το καταστρέφουμε ?

Εγώ αυτή την πόρτα δεν την ανοίγω και δεν κοιτώ στα μάτια τα παιδιά και τους γονιούς που ρωτούν ΓΙΑΤΙ !!
Εσείς μπορείτε?

για τη Γυναίκα!!

Παγκόσμια ημέρα κατά της ενδοσχολικής βίας

Το τέρας που ξυπνάει μέσα σου

προσπάθησε να το δαμάσεις

το ίδιο που στους άλλους επιτίθεται

μέσα στην δική σου ψυχή θενα να ξεσπάσει

Υπάρχουν ακόμα ελπίδες

όταν βλέπουμε

τα παιδιά

να δημιουργούν

και

να αντιδρούν

σε βίαιες καταστάσεις

Ο Μάρτης όπου να΄ναι ξημερώνει!!

Η Φύση συνεχίζει την πορεία της!!

Ο Μάρτης όπου να΄ναι ξημερώνει!!

Η Άνοιξη έρχεται !!

Όσο κι αν δεν το πιστεύουμε

είναι εκεί στον ορίζοντα

μας κοιτά απελπισμένους

και γελά!!

Ο σπόρος που δεν σπείραμε…

Την δημιουργία την χάσαμε φίλε μου.

Κι η υπομονή την ακολουθεί από πίσω.

Τίποτα δεν μας έμαθε η μάνα – γη

Τίποτα δεν πήραμε στο δισάκι μας μαζί

 

Δεν είδαμε ποτέ τi είχε εκείνο το πουγκί

που μέσα το πετάξαμε στα γρήγορα.

Δεν ήθελες να το ανοίξεις αλλά κι εγώ

Το κοίταζα αδιάφορα.

 

Όταν τον βρήκαμε ήταν αργά….

Έπρεπε να το είχα κάνει εγώ

Όχι σε μένα δόθηκε…

Γελιέσαι….

Δεν ήξερα πώς να το κάνω. Εσύ?

Κάτι είχα δει από τους παλιούς.

Αυτά είναι περασμένα είπα μέσα μου

Και το έκρυψα πιο βαθειά.

 

Κι είναι εδώ. Περίμενε με υπομονή

Χρόνια ολόκληρα περίμενε.

Δυο χέρια με σεβασμό να τον πιάσουν

Να του δώσουν ζωή.

Δυο χέρια που με υπομονή θα σκάψουν το χώμα.

Θα βάλουν με αγάπη το σπόρο και θα τον σκεπάσουν

Με τρυφερότητα και φροντίδα.

Θα του μιλούν με αγάπη.

 

Το νερό θα πέφτει απαλά να δροσίσει το σώμα του.

Ο ήλιος θα ζεσταίνει την ελπίδα.

Η ψυχή θα καρτερεί τη γέννηση.

Προσμονή κι ελπίδα.

 

Κι ύστερα η γέννηση

Ξεκινά μ΄ ένα μίσxο

Ένα τρυφερό φυλλαράκι

Απαλό σαν νεογέννητο βρέφος.

 
 

Είναι εκεί υπάρχει.

Θυμίζει την αρχή.

Η ζωή αρχίζει.

Συνεχίζεται!!

Κι όταν γεμίσει η ζωή το χώμα

Μπορούμε όλοι να ελπίζουμε

Να χαιρόμαστε

 Να γευόμαστε

Να είμαστε υπερήφανοι που σπείραμε

Που δουλέψαμε που φροντίσαμε

Που είμαστε εκεί.

Που ζούμε…

Γιατί δεν το κάναμε?

Γιατί την θάψαμε την ελπίδα?

Γιατί δεν ζούμε?

Μήπως είναι η ώρα?

Ο σπόρος είναι εδώ, περιμένει!!

το παράπονο μιας σφεντόνας!!

Έπαιρνες το ξύλο

με το σουγιαδάκι σου

το σκάλιζες

και

να μαι!!

Αποκτούσα από το τίποτα

ζωή!!

Οι αγώνες σου με τους άλλους

ήταν και δικοί μου αγώνες.

Χτυπούσες τα τενεκεδάκια

και χαιρόσουν

που ήσουν πάντα πρώτος

στο σημάδι

Ο στόχος σου ήταν να είσαι πάντα καλός!!

Πάντα πρώτος!!

Βοηθούσες και τους άλλους.

Εκείνους τους πιτσιρικάδες που δεν φτάναν

να ρίξουν τα κορόμηλα από το δέντρο της αλάνας.

Ήσουν ο Ήρωας τους!!

Τα χρόνια περνούν γρήγορα.

Κάθεσαι μπροστά στον υπολογιστή

και διαβάζεις.

Με θυμήθηκες

Αναμνήσεις...

Ο μικρός Ήρωας ξύπνησε.

Με βρήκες στο κουτί

με τους παιδικούς θησαυρούς.

Δεν έχεις πια "τενεκεδάκια"

να στοχεύσεις.

Η αλάνα έγινε πολυκατοικία.

Οι πιτσιρικάδες πια σε βλέπουν πολύ μεγάλο

και οι στόχοι τους είναι ηλεκτρονικοί.

Δεν με χρειάζονται πια.

Πατούν ένα κουμπί και κατεβάζουν ότι θέλουν.

ΕΣΥ?

................................................

Δεν έχεις κάτι να παλέψεις....

Δεν διεκδικείς............

Έχασες το στόχο........

Έχασες το μικρό Ήρωα??

Φεβρουάριος!! ένας παράξενος...μήνας!!

Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος προέρχεται από το ρήμα «εξαγνίζω» (februum) λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού (Februa ή Februatio) που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. Στην Ελλάδα έχει πάρει και διάφορες άλλες ονομασίες σχετικές με τη μικρή του διάρκεια: Μικρός, Κουτσός, Φλιάρης και Γκουζούκης. Το Φλεβάρης προέρχεται από τις «φλέβες», δηλαδή τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν στη διάρκειά του από τις πολλές βροχές, ενώ η γιορτή του Αγίου Τρύφωνα την 1η του μήνα του έδωσε και το όνομα «Αϊ-Τρύφωνας».

Η προσθήκη μιας επί πλέον ημέρας των δίσεκτων ετών ξεκίνησε το 44 π.Χ. όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο με τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια. Ο Σωσιγένης, βασισμένος στους υπολογισμούς του πατέρα της αστρονομίας Ίππαρχου (ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες), θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία ημέρα, μετά την «έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου», που ονομαζόταν «bis sextus». Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δύο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει «δίσεκτο».

Η παρανόηση του λαού ότι τα δίσεκτα έτη είναι «γρουσούζικα» («κι αν έρθουν χρόνια δίσεχτα και μήνες οργισμένοι» όπως λέει το δημοτικό τραγούδι) ίσως να προέρχεται από τη λανθασμένη αντίληψη της ετυμολογίας και της ορθογραφίας του πρώτου συνθετικού της λέξης «δίσεκτο». Δηλαδή αντί του σωστού «δις» (που σημαίνει δύο φορές) να εννοείται λανθασμένα το αχώριστο προθεματικό μόριο «δυς» που έχει την έννοια της δυστυχίας, «της δυσκολίας, της κακής καταστάσεως ή του απευκταίου αποτελέσματος». Αρχικά, πάντως, ο Φεβρουάριος είχε 29 ημέρες στα κοινά και 30 ημέρες στα δίσεκτα έτη, το 4 π.Χ. όμως ο αυτοκράτορας Οκταβιανός Αύγουστος που αφαίρεσε μία ημέρα, την οποία πρόσθεσε στο μήνα Αύγουστο που έφερε το όνομά του.


(http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%80%CE%B1%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CE%B1)

Χιόνια του Φλεβαριού, χρυσάφι του καλοκαιριού.


Γενάρη γέννα το παιδί, Φλεβάρη, φλέβισέ το.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.
 Καλοκαιριά της Παπαντής, Μαρτιάτικος χειμώνας.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει.
 Ο Φλεβάρης με νερό, κουτσός μπαίνει στο χορό.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, πάλι άνοιξη θ’ ανθίσει.


Μα αν κάμει και πεισμώσει, μες τα χιόνια θα μας χώσει.

Παπαντή καλοβρεμμένη, η κοφίνα γεμισμένη.

Φλεβάρης ,κουτσοφλέβαρος, έρχεται κούτσα κούτσα, όλο νερά και λούτσα.

Ο μήνας Φλεβάρης ή τις φλέβες (του νερού) ανοίγει ή τις φλέβες κλείνει.

Του Φλεβάρη είπαν να βρέξει και λησμόνησε να πάψει.

Το Φλεβάρη μη φυτέψεις, ούτε να στεφανωθείς,


Τρίτη μέρα μη δουλέψεις, Σάββατο μη στολιστείς.

Ο Φλεβάρης φλέβες ανοίγει και πόρτες σφαλάει.

Η Παπαντή διώχνει τις γιορτές με τ’ αντί.

Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει


μ’ αν τις φλέβες του ανοίξει ξεροπήγαδα γιομίζει