ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ MARE!!
Είσαι πέντε χρονών!!
Κοντζάμ κοπέλα πια!!
Μιλάς!!
Γελάς!!
Περπατάς!!
Τριγυρίζεις!!
Μαθαίνεις!!
Αλλάζεις!!
Μεγαλώνεις!!
Και είσαι ΕΣΥ!!
Και είσαι ΕΔΩ!!
Να σε χαιρόμαστε Γοργόνα Mare Mare!!
Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015
Δευτέρα 1 Ιουνίου 2015
Καλό Καλοκαίρι!!
ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!
Καλοκαίρι για μένα σημαίνει γυμνά μπράτσα στον ήλιο.
Σανδάλια με όμορφα χρώματα.
Καπέλα στολισμένα με κοχύλια.
Αεράκι που σου παίρνει τα μαλλιά και δεν σε νοιάζει που πηγαίνουν.
Καλοκαίρι σημαίνει περπατάω στην παραλία με γυμνές πατούσες ώσπου να ψηθούν και να μην με νοιάζει.
Θαλασσινή δροσιά που στάζει από παντού και σε αφομοιώνει με το τοπίο.
Σπιτάκια στην άμμο. Κοχύλια και βότσαλα.
Παγωτό που λιώνει στα χέρια και γλείφεις τα δάκτυλα σαν παιδί που δεν το νοιάζει αν θα το λερώσει η τελευταία μπουκίτσα.
Ο αγώνας ποιος θα φάει τα πιο πολλά παγωτά και ποιος θα κάνει τα πιο πολλά μπάνια στη Θάλασσα.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !! Η ΞΕΝΙΑΣΙΑ !!
Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!
Τα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων!!
Κάτω από τη μουριά της γιαγιάς με μια αιώρα να κλείνουμε τα μάτια κι απότομα να τα ανοίγουμε για να βλέπουμε τις λάμψεις του ήλιου.
Και τα απόγευμα να τρώμε μια μεγάλη φέτα ψωμί με μαρμελάδα βερίκοκο που μόλις πριν είχε φτιαχτεί με πολύ αγάπη.
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και τώρα μετράμε τις μέρες για να έρθει η άδεια.
Να απολαύσουμε όσα πριν δεν μπορούμε.
Δεν μπορούμε? Ή δεν αντέχουμε να κάνουμε?
Χμ!! Λέω να αρχίσω να μετράω τα παγωτά που είναι μια καλή αρχή....
Για τα μπάνια δεν το βλέπω ακόμα.....
Και μην ξεχάσω να πάρω βερίκοκα!! Πάω να ψάξω τη συνταγή της γιαγιάς!!
@mare 2015
Πέμπτη 30 Απριλίου 2015
Ανθρώπινη αδυναμία!!
Αισθάνομαι αδύναμη!!
Αισθάνομαι αδύναμη σήμερα να σου πω πόσο λυπάμαι που έχασες κάτι από σένα.
Αισθάνομαι αδύναμη μπροστά στο θάνατο.
Αισθάνομαι τον πόνο σου αλλά αισθάνομαι αδύναμη να σε βοηθήσω.
Αισθάνομαι το δάκρυ σου αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να στο σκουπίσω.
Αισθάνομαι ότι είμαι εκεί αλλά μπορεί και να μην είμαι.
Θέλω να σε αγκαλιάσω και να σε παρηγορήσω αλλά δεν ξέρω τον τρόπο.
Θέλω να σου πω πως πονώ μαζί σου αλλά τα λόγια δεν βγαίνουν.
Θέλω να ξέρεις ότι είμαι εκεί κι ας μην είμαι.
Θέλω να πάρω τη λύπη αλλά δεν μπορώ.
Αισθάνομαι αδύναμη.
Ίσως δεν έχεις ανάγκη εμένα όσο θες την αγκαλιά του γονιού σου.
Ίσως θες την τρυφερή αγκαλιά της μητέρας σου. Σκέψου ότι ακόμα δεν μπορεί να σε αγκαλιάσει.
Ίσως θα ήθελες το δυνατό χέρι του πατέρα σου. Όμως είναι η ώρα να φύγει. Πρέπει να τον κάνει. άστον να φύγει.
Ίσως να συναντηθείς με όλα αυτά ξανά κάποτε.
Αισθάνομαι αδύναμη να αλλάξω τα πράγματα.
Αισθάνομαι αδύναμη από φόβο.
Αισθάνομαι αδύναμη από λύπη.
Όμως ένα ξέρω: Είμαι μαζί σου !!
@mare 2015
Τετάρτη 29 Απριλίου 2015
Κυριακή 26 Απριλίου 2015
Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015
Καλή χρονιά!!!
Νέα χρονιά!!
Νέα αρχή!!
Μηδενίσαμε και πάλι
και το πήραμε από την αρχή!!
Το ρολόι του χρόνου
χτύπησε!!
2015!!
Η καρδιά μας ευχήθηκε
ότι ποθεί να βρει.
Οι σκέψεις ανάμικτες .
Απολογισμός!!
Τι να αξιολογήσεις.
Τι να πεις.
Κουβάρι οι σκέψεις.
Έχω την εντύπωση πως
μόνο τα παιδιά ζητούν
καθαρά ότι θέλουν.
Οι υπόλοιποι μάλλον πορεύονται
μες τη σύγχυση.
Σιγά κυλώντας οι μέρες
μπορεί ο καθένας μας
να σκεφτεί
τι θέλει πραγματικά!!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!
@ mare 2015
Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014
Τι έγινε αφού η Σταχτοπούτα παντρέφτηκε τον Πρίγκιπα?
Η συνέχεια του παραμυθιού της Σταχτοπούτας.....
Κι όλοι μείναμε ευχαριστημένοι με το τέλος του παραμυθιού.
Μπορεί η Σταχτοπούτα να ταλαιπωρήθηκε κομματάκι,καθάριζε εδώ κι εκεί τις στάχτες κι υπηρετώντας τη μητριά και τις κόρες της, κτλ, κλπ...αλλά το πήρε το παλικάρι " δόξα και τιμή".
Και να χοροί και τραγούδια!! Και έρεε η σαμπάνια και βουνό το χαβιάρι κι άλλα τέτοια παραδοσιακά!!
Και τους χορέψαμε!! και τους ρίξαμε κι ένα τσουβάλι ρύζι και να τα κουφέτα!!
Kαι το ζεύγος πήγε Βενετία - Φλωρεντία γιατί είναι πολύ ρομαντικά τέτοια εποχή!!
Και γυρίζοντας φέραν και το κατιτίς τους στους συγγενείς ως δεύτερη συγγένεια διότι Πριγκιπικό ζευγάρι είστε στο κάτω κάτω , μην είστε καρμίρηδες...
Κι όλα μέλι και γάλα....
Και επέστρεψαν στον Πύργο...
Παλατάκι της είχε ο Πρίγκιψ, μην πουν ότι δεν έχει....
Ε!! πως να το κάνουμε!! Μοναχογιός!! ΄Όλα πάνω του γραμμένα!!
Βέβαια και η Σταχτοπούτα δεν ήταν και καμιά ότι κι ότι... Και τα φουστανάκια της τα είχε. Και τα γοβάκια της τα είχε!! Και κάτι λιρίτσες του εξαφανισθέντος πατρός βρέθηκαν .
Αλλά το κυριότερο ήταν πτωχή (όχι στον εγκέφαλο) πλην τίμια!!
Ααααα!! όλα κι όλα πριν τον Πρίγκιπα κανείς δεν της έπιασε ούτε το χεράκι...( που να βρεθεί κιόλας εκεί που την είχαν καταχωνιασμένη, εδώ που τα λέμε...)
Ο Πρίγκιψ όταν γυρίσανε στον Πύργο της λέει: ¨Κουκλίτσα μου καλά πήγαμε, καλά ήρθαμε, να κάνουμε και καμιά δουλειά τώρα, γιατί καλή η εξουσία αλλά άμα δεν την δουλεύεις, σε αφήνει"
Ναι ,λέει κι η άλλη χαρωπή, λες κι ήξερε περί εξουσίας κι άλλων εργασιών.
Εσύ, της λέει ο καλός της ,για να περνάς την ώρα σου ...κάνε και κανένα φαγητό της προκοπής γιατί τόσο ντιλίβερι σουβλάκι " τα 7 αδέλφια" έπηξα....
Φιλότιμη κι ερωτευμένη η δικιά μας, πλακώθηκε και να οι πίτες και να τα γλυκά και κολλαριστά τα πουκάμισα ( γιατί είχε και στο χωριό του ο καλός της...) και να τα σεμεδάκια στην πλάσμα TV και έρχεται ξαφνικά ο Πρίγκιψ και τα παίρνει ανάποδες...
Τι είν τούτο? Δαντέλα καλέ μου!! Χειροποίητη!!!
Και τη δουλειά έχει πάνω στην τηλεόραση άσχετη....
Και τη στόλισε...καταλαβαίνετε πως...
Τι να πει και η καλή μας... Κουβέντα!!
Συνηθισμένη ήταν στο βρίσιμο κι από τη μητριά, δεν το θεώρησε καθόλου πρωτότυπο.
Έλα όμως που ο Πρίγκιψ δεν έμεινε στα λόγια κι όταν είδε το κουμπί να λείπει από το καλό του το σακάκι και πως θα πάει να παίξει Σκάκι ε?
Τα χάνει η άλλη και ψέλλισε τα πρώτα της λογάκια
" Τι πράγματα είναι αυτά Πρίγκιψ?"
Άντε από κει άφραγκη χωριάτισσα, της πετάει ο καλός... της και βροντάει και την πόρτα.
Μένει η δικιά μας αμανάτι και ποιον θα φωνάξει που κανείς δεν την ακούει?
Τη Νονά!! Έρχεται κι εκείνη συνάμενη κουνάμενη. Κι ελαφρώς ανίδεη....
Το και το, της λέει η Σταχτοπούτα. Αχ!! Τι καλά θα έχουμε μωρό?
Τι μωρό καλέ!! Το μάτι που μου το έκανε μπλε μαρέν, δεν το βλέπεις?
Ε!! καλά παιδί μου, Άντρας είναι!!
Κι επειδή είναι Άντρας κάθε τρεις και δύο, εγώ θα παστώνομαι με όλη την Max Factor για να βγιαίνω έξω?
Τώρα δηλαδή το πρόβλημα αυτό ήταν : μην και βγει έξω και την κουτσομπολέψουν οι φίλες της.... Οι οποίες άλλες τρισευτυχισμένες...
Δέστε τα χάλια της Χιονάτης για να καταλάβετε
Και δηλαδή έτσι θα το πάμε τώρα?
Θα τον χωρίσω!!!
Μα ακόμα δεν νυμφευθήκατε!! Κρίμα τα έξοδα, τα δώρα, το ταξίδι....
Τι λες μωρέ Νονά?
Και πότε να τον χωρίσω άμα με στείλει να κάνω παρέα στην Ωραία Κοιμωμένη?
Α!! μην το λες!! Τουλάχιστον εκείνη όταν ξύπνησε το πήρε το τεκνό με διαφορά 200 ετών...Κάτι είναι κι αυτό!!
Ναι!! και το κεράτωμα που έφαγε στη συνέχεια δεν το λέει κανείς!!
Αφού να σκεφτείς της πρότεινε δουλειά ο Αη Βασίλης όταν αρρώστησε ο Ρούντολφ !!
Οπότε η Σταχτοπούτα το είδε από εδώ... Το είδε από εκεί...( από εκεί ήταν το καλό μάτι, έβλεπε καλύτερα) και πήρε απόφαση να κάνει το κορόιδο.....
Και δεν ήταν τίποτα!!
Και ήταν τυχαίο ( αλλά καθόλου ωραίο...)
Και άμα είμαι καλό κορίτσι δεν θα ξαναγίνει και άλλα τέτοια ....
Και τα χρόνια περνούσαν.....
Και ο Πρίγκιπας πάχυνε στο σώμα, γέμισε τα κασόνια του λίρες, και το κινητό του γυναικεία ονόματα.
Πετούσε που και που σε κανένα χορό " Κοριτσάκι μου" στην Σταχτοπούτα
Κι όλοι τους έφτιναν μην τους ματιάσουν.
Τέλειο ζευγάρι!!
Και η Σταχτοπούτα που έγινε " μύθος", " κούκλα", " ταινία" και φημισμένη πετυχημένη, αποφάσισε την Ιστορία να την διατηρήσει με το γνωστό κλασσικό τρόπο που όλοι ξέρουμε κι αγαπάμε. " Στάχτες - Χορός - Γοβάκι - Πρίγκιπας - Γάμος"
Τώρα αν ζήσανε καλά..., αν νομίζουνε ότι ζούνε καλά...., αν ζήσανε και ζούνε χάλια...., αν ήρθαν τα πάνω κάτω....Ποιος νοιάζετε? Και το κυριότερο: δεν πουλάει η καθημερινότητα!! Το θέλουμε το παραμύθι μας!!
Το πιστεύουμε??
@mare mare 2014
Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014
Ο Γνωστός Άγνωστος Στρατιώτης.
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2014
Ξημέρωσε μια ιστορική μέρα. Τι σκέφτεται ο καθένας ποιος να ξέρει...
Υπάρχουν άνθρωποι όμως σήμερα που ξαναζούν την Ιστορία.
Δεν είναι η Εθνική μας Ιστορία μόνο, είναι η προσωπική τους Ιστορία.
Μια απλή ιστορία που είναι κλεισμένη σε σκονισμένα ενθυμήματα, σε κιτρινισμένα γράμματα, σε λιωμένα αμπέχονα, σε σκουριασμένα προσωπικά αντικείμενα.
Ο στρατιώτης ο άγνωστος που βλέπεις στο Ηρώο στην πλατεία και στις στήλες που μνημονεύουν τους πεσόντες δεν "άγνωστος".
Αυτός ο άγνωστος σε κάποιους ήταν ο πατέρας της μάνας μου, ο άντρας της γιαγιάς μου, ο παππούς μου, ο προπάππος της ανιψιάς μου, ο πρόεδρος του χωριού, ο προστάτης της οικογένειας και του τόπου.
Αυτός ο άγνωστος για μένα ήταν ο δικός σου θείος, ήταν ο αδελφός του πατέρας σου που δεν πρόλαβε να ζήσει το σήμερα για να έχεις εσύ το δικό σου σήμερα.
Ξεκολλάει από το Ηρώο και μου λέει Ιστορίες, τις δικές του Ιστορίες, τις ζωντανές, την πραγματική Ιστορία της Ελλάδας.
Το μαρμάρινο στόμα του περιγράφει τις βουνοπλαγιές που αγκομαχώντας ανέβαιναν με τους συντρόφους του με σκισμένα άρβυλα και κοκκαλωμένες χλαίνες. Με παγωμένα δάκτυλα κρατούσαν το όπλο και τα εφόδια για να φτάσουν στο στόχο.
Η πείνα τους τρυπούσε το σώμα μα δεν την φοβήθηκαν. Εκεί στα κρυμμένα χωριά βρέθηκαν χέρια που έδιναν απλόχερα από το φτωχό τους ψωμί. Οι άνθρωποι που έδωσαν βοήθεια και εγώ σήμερα μπορεί να τους φέρομαι ρατσιστικά και να τους χαρακτηρίζω επαίτες.
Και προχωρούσαμε μες τα βουνά και το σώμα παγωμένο έλεγε " Γύρνα πίσω" , η Ψυχή - Αετός φώναζε " Προχώρα !! Πρέπει να πεθάνεις για να ζήσεις!!"
Και προχωρούν και περνάνε χρόνια που προχωρούν στα σύννεφα για να μας δείχνουν ότι πρέπει ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ!!
Σήμερα λοιπόν που σήμερα σου αρκεί ένα δάφνινο στεφάνι και μια σημαία σε αυτόν τον άγνωστο στρατιώτη, για μένα και όσους ακούν τα μαρμάρινα στόματα των Ηρώων δεν φτάνουν δάκρυα να τρέχουν από μάγουλα που δεν πρόλαβαν να χαρούν το τρυφερό χάδι από το τραχύ χέρι του Άγνωστου - Γνωστού στρατιώτη. Δεν φτάνουν τραγούδια παιδικά και παραμύθια που δεν ειπώθηκαν.
Γιατί τα τραγούδια γίναν τραγούδια για τη λευτεριά και τα παραμύθια Ιστορία με πόλεμο και αίμα.
Σε σένα τα παραμύθια μου μπορεί να μην λένε τίποτα αλλά για μένα είναι η προσωπική μου ιστορία, η Ιστορία της οικογένειάς μου και της πατρίδας μου.
Στο Ηρώο υπάρχουν ονόματα, ψυχές, πνεύματα ελεύθερα, νους που ψήλωσε από τα ανθρώπινα για να μπορείς εσύ και εγώ να βάζουμε ένα δάφνινο στεφάνι στο σύμβολο της Ελευθερίας.
Δεν είναι Άγνωστος ο Στρατιώτης Είναι Γνωστός!! Είναι Η ελληνική Ψυχή!!
Η Ιδέα!! Οι Αξίες !! Τα δικαιώματα του ανθρώπου!! Η πατρίδα!! Η Ελευθερία!!
ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΑΞΙΕΣ!!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!
@Μare 2014
***Στην μνήμη των παππούδων μου!!
Δευτέρα 25 Αυγούστου 2014
Παιδικές αναμνήσεις!!
Καλημέρα σας παιδιά!!
Κάθε πρωί μια αγαπημένη θεία μας κρατούσε συντροφιά στα χρόνια της ξεγνοιασιάς.
Η Αντιγόνη Μεταξά (1905-16 Οκτωβρίου 1971) ήταν συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργός του πρώτου παιδικού θεάτρου στην Ελλάδα, καθώς και παραγωγός ραδιοφωνικών εκπομπών, που έμεινε γνωστή ως η "Θεία Λένα".
Γεννήθηκε στην Αθήνα και ήταν κόρη του εκπαιδευτικού Γεωργίου Μεταξά. Σπούδασε Παιδαγωγικά στο Παρίσι, και υποκριτική τέχνη στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με χρυσό μετάλλιο. Αργότερα εργάστηκε ως καθηγήτρια σ΄ αυτό διδάσκοντας απαγγελία και υποκριτική για πολλά χρόνια.
Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο "Η ώρα του παιδιού" χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Θεία Λένα", το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.
Το 1925 ανέλαβε πρωταγωνίστρια στο θέατρο Τέχνης του Σπύρου Μελά, καθώς και στα "Διονύσια" του Αιμίλιου Βεάκη. Το 1933 ίδρυσε τον πρώτο ελληνικό θίασο παιδικού θεάτρου, που λεγόταν "Το θέατρο του παιδιού", ή "Παιδικό θέατρο", που λειτούργησε χωρίς διακοπή ως την επιβολή της γερμανικής κατοχής, τον Απρίλιο του 1941, ενώ από το 1938 άρχισε να εργάζεται στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών ως τακτική συνεργάτρια και από το 1942 μέχρι το 1966 διευθύντρια της καθημερινής "Ώρας του Παιδιού". Πραγματοποίησε πολλές παιδικές εκπομπές με τίτλο "Η ώρα του παιδιού" χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο "Θεία Λένα", το οποίο χρησιμοποίησε και στο συγγραφικό της έργο. Το 1967 συνέχισε στη τηλεόραση της ΥΕΝΕΔ όπου το 1967 δημιούργησε το πρώτο ελληνικό παιδικό τηλεοπτικό πρόγραμμα.
Μια ήρεμη γλυκιά φωνή που όλα τα παιδιά της γενιάς μου περιμέναμε να μας ταξιδέψει σε κόσμους
μαγικούς και παραμυθένιους όπως εκείνη ήξερε.
Η θεία Λένα ήταν η θεία όλης της Ελλάδας. Με εργαλείο την αγάπη για τα παιδιά, την φαντασία και την συνέπεια σε αυτό που ήξερε καλά να κάνει μας έστελνε ταξίδια στη χώρα της φαντασίας.
Η θεία Λένα τραγουδούσε, περνούσε μηνύματα αγάπης για τη ζωή, άνοιγε τους δρόμους της φαντασίας.
Υπέροχα πρωϊνά ξυπνήματα!!
Υπέροχα χρόνια!!
Ευχαριστούμε Θεία Λένα!!
Θα είσαι πάντα στην καρδιά μας!!
@mare 2014
Τρίτη 8 Ιουλίου 2014
4 ΧΡΟΝΙΑ 4 ΚΥΜΜΑΤΑ
Όταν είσαι 4 ετών Γοργόνα βλέπεις τον κόσμο
με άλλα μάτια.
Η θάλασσα είναι πιο γαλανή!
Ο ουρανός φωτίζεται με χρυσούς ήλιους
κι ασημένια φεγγάρια!!
Το φως σε γεμίζει χαρά κι αισιοδοξία ακόμα κι
αν τα βάθη των ωκεανών είναι σκοτεινά!!
Όταν είσαι 4 ετών περιμένεις με
ανυπομονησία να ξημερώσει
για να κάνεις χιλιάδες πράγματα.
Απλά πράγματα. Καθημερινά!!
Γεύεσαι το νερό και ανασταίνεσαι!!
Το φαγητό είναι γεμάτο
μυρωδιές κι αισθήσεις!!
Το κοχύλι γίνεται καράβι και
σε ταξιδεύει σε κόσμους μακρινούς.
Τα φύλλα τα φυσάει το αεράκι και πετούν
με τις σκέψεις σου σε κόσμους μαγικούς.
Η νύχτα δεν σε φοβίζει , σε προκαλεί να ονειρευτείς.
Τα αστέρια σκορπούν μαγικές ταινίες που
σε στέλνουν σε άλλους πλανήτες.
Κι η βροχή δεν σε κρυώνει γιατί εσύ
περιμένεις το Ουράνιο τόξο να βγει μετά.
Είσαι 4 χρονών Mare !!
Σβήσε με δύναμη τα κεράκια της τούρτας σου
και κάνε ευχές για σένα
για μένα
για όλους
που βλέπουμε
τα κεράκια της τούρτας μας
να αυξάνονται
κι οι ευχές μας
δεν έχουν πια
την μαγεία
της παιδικής μας ηλικίας!!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!
@mare 2014
Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014
Όταν η φύση σε μαθαίνει!!
5 Ιουνίου
Ημέρα Περιβάλλοντος
Πριν από αρκετά χρόνια δεν γνώριζα πραγματικά ότι μια υποχρέωση θα μου αλλάξει τη ζωή και την φιλοσοφία.
Η υποχρέωση ήταν η διπλωματική μου εργασία.
Έπρεπε να γίνει και έγινε.
Έπρεπε να μάθω και έμαθα.
Η αλλαγή δεν ήρθε όταν έμαθα για το περιβάλλον.
Η αλλαγή ήρθε όταν ένοιωσα το περιβάλλον.
Η αλλαγή ήρθε μια αυγή μετά από περπάτημα δίπλα στο κύμα.
Συνάντησα ξαφνικά τη Μάνα Γη.
Κι ενώ γνώριζα ότι ήθελα να τη γνωρίσω, δεν θα σας κρύψω ότι τη φοβόμουν.
Φοβόμουν τη συνάντησή μας.
Φοβόμουν την αντίδρασή μου.
Φοβόμουν τον εαυτό μου.
Ώσπου να....
ξεπροβάλλει στην αμμουδιά, λαμπερή από την ασημόσκονη του φεγγαριού, δυνατή, μεγάλη, σίγουρη για τον εαυτό της.
Αδιαφορεί για τους γύρω της, περήφανη.
Έχει το σκοπό της.
Είναι εκεί για εκείνη.
Όχι για μένα.
Με κοιτά.
Θα με αποδεχτείς, σκέφτεται.
Εσύ ήρθες σε μένα.
Εγώ ήμουν πάντα εδώ.
Πράγματι εκεί ήταν πάντα.
Η ΜΑΝΑ ΓΗ!!
Έσκαψε με υπομονή και ευλαβικά τοποθέτησε με περίτεχνο τρόπο τα παιδιά της.
Τα σκέπασε με αγάπη.
Τους ψιθύρισε το ΜΥΣΤΙΚΟ.
Αποκαμωμένη γύρισε πίσω στον υδάτινο κόσμο της.
Στο νερό. Στη μήτρα της ζωής.
Κι εγώ καθόμουν βουβή. Μαγεμένη.
Μικρή μπροστά στο θαύμα.
Η ΓΕΝΝΗΣΗ!!
Κι όμως ακόμα η ανόητη δεν είχα μάθει.
Όταν μετά από μέρες είδα....
ΤΟ ΠΑΙΔΙ
Έφυγε από την προστατευμένη αγκαλιά.
Τρέχει να βρει το δρόμο του νερού.
Το δρόμο της ζωής!!
Ναι. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα.
Κι εγώ έμαθα τότε.
Είσαι κι εσύ παιδί.
Είσαι κι εσύ το γέννημα της φύσης.
Μην την απορρίπτεις!!
Μην την αγνοείς!!
Μην την καταστρέφεις!!
Γνώρισε τα αδέλφια σου.
Όλοι είμαστε πλάσματα.
Είμαστε γεννήματα της Μάνας Γης!!
Γνώρισέ την !!
Κράτησε ζωντανό το ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!
Εγώ το έμαθα τυχαία με αφορμή μια υποχρέωση.
Εσύ το βλέπεις σε κάτι άλλο.
Αφουγκράσου!!
Ψιθύρισε τα μαγικά λόγια!!
Κάντο κάθε μέρα κι η Φύση θα σε μαθαίνει και κάτι καινούργιο.
Ξανά και ξανά!!
Με μαθαίνει!!
Σε μαθαίνει!!
Ακούραστα!! Σιωπηλά!!
Όχι σήμερα!!
Κυριακή 11 Μαΐου 2014
Σ΄αγαπώ Μαμά!!
Για τη μητέρα μου!!
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που με χάιδευες μέσα στη κοιλιά σου.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που έβαλες όλη τη δύναμή σου
για να γεννηθώ.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που με έμαθες να περπατώ.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου κρατούσες το χέρι
όταν έβγαζα τα πρώτα μου δοντάκια.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου έφτιαξες το πρώτο μου φουστανάκι.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου φόραγες τη ροζ ζακετούλα με το κουμπάκι
για να μην κρυώσω.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου έμαθες να μιλάω,
να τραγουδάω, να παίζω, να γελώ μe την καρδιά μου.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που τα όνειρά μου ήταν τα παραμύθια σου.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που διαβάζαμε και γράφαμε.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που με πήγαινες στο σχολείο , που μου έφτιαχνες
μοσχομυριστά κουλουράκια για το διάλειμμα.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου πήρες το πρώτο μου ποδήλατο.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου μίλησες πως θα γίνω γυναίκα.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου έδωσες μια αδελφή για να με συντροφεύει.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που γιορτάσαμε το πρώτο μου πτυχίο.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που πήγα για πρώτη φορά διακοπές μόνη μου.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που χώρισα από τον πρώτη μου σχέση και χώθηκα
στην αγκαλιά σου.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που μου έμαθες να χάνω.
Σ΄ αγαπώ
από τη στιγμή που χάρηκες με την επιτυχία μου.
Σ΄ αγαπώ
που πάντα με περιμένεις.
Σ΄ αγαπώ
που πάντα νοιάζεσαι.
Σ΄ αγαπώ
που πάντα ρωτάς.
Σ΄ αγαπώ
που είσαι εδώ, δίπλα μου, γύρω μου, μέσα μου.
Σ΄ αγαπώ
γιατί
απλά Σ΄ αγαπώ!!
@ mare 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)